วันนี้จะมีการแพร่ภาพออกอากาศโฆษณาชุดBlue Tear ที่นานะเป็นางแบบครั้งแรก ชินเลยมารับนานะที่บ้านเพื่อไปดูการเปิดตัวที่สถานีโทรทัศน์เคนก็ตามไปด้วย เพราะอยากไปดูผลงานของตัวเอง
เมื่อทั้งหมดมาถึงสถานี พนักงานที่เกี่ยวข้องก็พาทุกคนไปยังห้องถ่ายทำกับแจ้งรายการเพิ่มเติมให้พวกเขาทราบว่าจะมีการอัดรายการสัมภาษณ์นานะเพื่อเอาไปออกรายการเื้ัด้วย นานะเลยต้องไปเตรียมตัว
“เป็อะไร ยัยตัวเล็ก” ชินถามนานะเมื่อเห็นเธอยืนเกร็งอยู่ด้านหลังห้องส่ง
“ตื่นเต้นน่ะสิฉันไม่เคยออกทีวีมาก่อนเลยน่ะ” นานะชูมือที่สั่นเล็กน้อยให้เขาดู
“เป็แบบนี้ทุกทีล่ะเวลาตื่นเต้นทีไร ยัยนี่ชอบมือเย็นแล้วก็ตัวสั่น หึๆ” เคนหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นอาการของเธอ
“ยุ่งน่า!” นานะค้อนขวับ
“งั้นเดี๋ยวฉันช่วยทำให้หายมั้ย”หนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนถามขณะอมยิ้มเ้าเล่ห์
“ช่วยยังไง”
“นี่ไง”
“อุ๊ย!”
ชินคว้ามือนานะทั้งสองข้างมากุมไว้และยกขึ้นจูบเบาๆ
“หายรึยังจ๊ะ”เขาถามเธอด้วยดวงตาหวานซึ้ง ปากบางได้รูปยิ้มกริ่ม
“ตาบ้านี่!”นานะเขินหน้าแดง หัวใจเต้นรัว
“นี่ๆ พวกนาย เลิกทำเหมือนอยู่กันแค่สองคนในโลกนี้ซะทีเถอะ เห็นใจกันหน่อย”เคนส่ายหัวกับทั้งคู่ซึ่งกำลังหัวเราะออกมา
และแล้วการออกอากาศโฆษณาชุด Blue Tear ก็ประสบความสำเร็จเป็อย่างดีหลังจากนั้นทางทีมงานก็ทำการสัมภาษณ์นานะ ซึ่งการอัดรายการก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเช่นกัน
“เออจริงสิ เคนเดี๋ยวผมจะพานานะไปเลี้ยงข้าว คุณจะไปด้วยไหม” ชินถามขึ้นขณะพวกเขาเดินออกจากห้องส่ง
“อืม…ไม่ล่ะ ฉันมีธุระ พวกนายไปกันเถอะ”
“ทำไมล่ะไม่ไปด้วยกันเหรอ เคน”
“แหม…ยัยตัวเล็ก ถ้าฉันไปด้วยก็เป็ กขค. พวกเธอน่ะสิไม่เอาด้วยหรอก”
“จะบ้าเหรอ นี่แน่ะ!”นานะฟาดฝ่ามือไปที่แขนเคนเบาๆ เพื่อแก้เขิน
ทันใดนั้นประธานยามาโตะและรุมิที่ต้องมาอัดรายการสัมภาษณ์ต่อจากนานะก็เดินพ้นมุมของห้องส่งมาพอดี
“พ่อ!” ชินอุทาน
ยามาโตะยืนมองพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดโดยมีรุมิยืนประกบอยู่ด้านข้าง
“ใล่ะสิคงไม่คิดว่าจะเจอฉันที่นี่สินะ”
“เปล่าครับผมไม่แปลกใจหรอกที่เจอพ่อที่นี่” ชินปรับเปลี่ยนอาการอย่างรวดเร็วและตอบกลับด้วยเสียงเ็า
“งามหน้านักนะแกถือดียังไงถึงได้พาผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าไปไหนมาไหนด้วย หา!!”
นานะที่ยืนอยู่กับเขาหน้าเสียขึ้นมาทันที
“ก็ยังดีกว่าที่ผมจะต้องพาผู้หญิงที่พ่อเลือกให้ไปไหนมาไหนด้วยแล้วกัน”ชินย้อนเสียงเรียบ ดวงตาฉายแววโกรธ
“แก!!! แกจะขัดใจฉันไปถึงไหน หา!! เธอเองก็เหมือนกันหน้าตาก็ดี หาผู้ชายอื่นไม่ได้แล้วหรือไง ถึงจะจ้องจับลูกชายฉันน่ะ หา!!” ยามาโตะตวาดใส่นานะเสียงดัง
นานะสะดุ้งโหยงและรู้สึกโกรธที่โดนดูถูกเธอตั้งท่าจะเถียง แต่แล้ว…
“พ่อไม่มีสิทธิมาว่าผู้หญิงที่ผมรัก!ถ้าพ่ออยากได้ผู้หญิงคนนั้นมาใช้นามสกุลยามาโตะ” ชินชี้ไปที่รุมิ “พ่อก็แต่งกับเธอเองสิ ไหนๆผู้หญิงของพ่อก็มีเยอะแยะอยู่แล้วนี่ เพิ่มขึ้นมาอีกซักคนจะเป็ไรไปผมไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด ไปเถอะนานะ”
ชินประกาศก้องก่อนจะโอบไหล่นานะเดินไปจากตรงนั้น โดยมีเคนเดินตามหลังไปด้วย
“ไอ้ชิน!!! แกกลับมาคุยกับฉันให้รู้เื่เดี๋ยวนี้นะ!!!”
แต่เขาก็ไม่ได้หันกลับไปมองพ่อแม้แต่นิดเดียวหลังจากแยกกับเคนแล้วชินก็เปลี่ยนใจพานานะไปนั่งกินไอศกรีมอยู่ริมน้ำของสวนสาธารณะริมทางเดินที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกทั้งคู่ต่างนั่งคิดอะไรอยู่ในใจเงียบๆ โดยไม่ได้พูดซักคำ
“นานะ” ชินเอ่ยทำลายความเงียบในที่สุด “เื่ที่พ่อผมพูดน่ะ…”
“ฉันรู้น่าพ่อนายต้องเป็ห่วงนายเป็ธรรมดาอยู่แล้วก็นายเป็ถึงลูกของประธานบริษัทจิวเวลรี่ชื่อดังเชียวนะ”
“ขอบคุณนะที่เข้าใจแต่ฉันขอยืนยันว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงที่ฉันไม่ได้รักเป็อันขาด”ดวงตาอ่อนโยนของชินสบมองนานะหวานซึ้ง “เธอพร้อมจะเดินไปกับฉันรึเปล่านานะ”
“ถ้าหากว่าฉันไม่พร้อมวันนั้นฉันคงไม่ลงมาเจอนายแล้ว ตาบ๊อง” นานะตอบชินอย่างมั่นใจ
“หากฉันต้องสูญเสียอะไรไปสิ่งเดียวที่ฉันจะไม่มีวันยอมเสียคือเธอ นานะ” ชินดึงร่างบางของนานะเข้าไปโอบกอดอย่างอ่อนโยน
ถึงทั้งสองจะเข้าใจกันดีแต่แววตาของทั้งคู่ก็ปรากฏร่องรอยแห่งความกังวลในสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปในอนาคต
2K
