มือหนาวนแก้วไปมา สลับกับการยกดื่มไปพราง ๆ พร้อมกับฟังเสียงบรรเลงของดนตรี
"นั้นคุณภีม"
"คนดังไม่ใช่เหรอ"
"ไม่ใช่หรอกน่า อาจจะแค่คนหน้าเหมือน"
"คิดดูสิ พระเอกดังขนาดนั้น รวยขนาดนั้น จะมานั่งในร้านเหล้าเล็ก ๆ ที่ห่างไกล ๆ แบบนี้ได้ไง"
"นั้นสินะ"
"แต่ฉันว่าเขาก็หล่อไม่แพ้คุณภีมเลยนะ"
"ลองไปทักดูดีมั้ย"
ร่างสูงที่ไม่ได้ตั้งใจฟังเสียงสนทนาของหญิงสาวโต๊ะถัดไปจึงชะงักเล็กน้อย เมื่อถูกสองสาวสวยเข้ามาประชิดตัว
แต่ก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ทักทาย บาร์เทนเดอร์วัยกลางคน ควบรวมตำแหน่งเ้าของร้านก็หยุดเหตุการณ์เอาไว้ได้ก่อน
เพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงเค้าเตอร์บาร์เป็ใคร และ้าความเป็ส่วนตัวมากแค่ไหน
หญิงสาวทั้งสองคนไม่ได้อิดออดอะไร ส่วนหนึ่งเพราะรู้จัก และให้ความเคารพนับถือเ้าของร้านอยู่พอสมควร
"ขอบคุณนะครับ" ภีมภูริชเอ่ยขอบคุณ
"ไม่เป็ไรครับ คิดว่าคุณคงอยากได้ความเป็ส่วนตัว" บาร์เทนเดอร์กล่าวและยิ้มให้เป็คำตอบ
อันที่จริงก็ไม่ทั้งหมด ภีมภูริชอยากได้ความเป็ตัวก็จริง แต่ชายหนุ่มก็สามารถหาซื้อได้ในสถานบันเทิงชื่อดัง และหรูหราใจกลางเมือง จะส่วนตัวขนาดไหน เงินที่พระเอกหนุ่มมีก็สามารถซื้อได้ทุกอย่าง
แต่ที่ภีมภูริชตัดสินใจเลือกที่นี้เพราะที่นี้มันห่างไกล
ห่างไกลจากที่ที่ชายหนุ่มคุ้นเคย ห่างไกลจากคนที่ชายหนุ่มกำลังคิดถึง ห่างไกลจากความทรงจำที่เขาเคยมีมันร่วมกับเธอ
เธอคนนั้นที่ทำให้ภีมภูริชตัดสินใจก้าวขาเข้ามาในวงการบันเทิง
อาชีพที่เขาเคยเกลียดมัน และยังคงเกลียดอยู่เพราะทำให้เธอต้องเหินห่างจากเขา
เธอคนนั้น โรสซารี่ คนที่ภีมภูริชรักมานาน รักมาั้แ่สมัยมัธยม รักทุกลมหายใจ รักจนถึงตอนนี้ แม้ว่าเธอจะทำให้ภีมภูริชเ็ปมากแค่ไหนก็ตาม
โครมมมม!!
"อ่ะ" ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แววตาเรียวสั่นไหวด้วยความใ
ภีมภูริชลุกขึ้นยืน และหันหน้าไปมองต้นตอที่ทำให้เสื้อผ้าที่ดูเหมือนจะเรียบ ๆ แต่ราคาไม่ได้เรียบตามดีไซน์เปียกปอนอยู่ตอนนี้
"ข ขอ ขอ ขอโทษครับ" คนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นยกมือขึ้นพนม ในคราวเดียวกันเ้าของร้านก็เดินมาช่วยพยุงตัวขึ้น
"อย่าถือสาเลยนะครับคุณ เขาเมา แต่ปกติก็ไม่ถึงกับเดินเซ ครั้งนี้คงเจอเื่หนักหนามาพอสมควร" บาร์เทนเดอร์พยายามอธิบาย
ภีมภูริชทำได้แค่เพียงถอนหายใจ จะเอาเื่ก็เสียเวลา แถมไร้สาระอีก อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่คนที่ใจร้ายอะไรขนาดนั้น ไม่มีอะไรเสียหาย เลยไม่ติดใจเอาความอะไร
"ทีหลังก็ระวังหน่อยนะครับ รู้ว่าเมาจนเดินไม่ไหว ก็ไม่ควรกินให้เมาแล้วมาลำบากคนอื่นแบบนี้" แต่ถึงอย่างนั้นภีมภูริชก็เอ่ยตักเตือนอีกคน
"อัณณ์ขอโทษครับฮึกกก" ร่างบางอาเจียนออกมาเต็มอกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างภีมภูริช ....
tbc
497
