ตอนที่หก Beyond the journey end 6
อันที่จริงผมค่อนข้างนับถือนางเอกที่สามารถตั้งสติได้ว่าวังหลวงราชสำนักต่างๆนั้นมีกฎระเบียบอย่างไรบ้างและวางแผนการตอบโต้ไปมากับบรรดาตัวร้ายอย่างไรบ้าง
จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายไม่รู้
ที่ตัวละครชายนั้นดูไม่ค่อยใช่คนที่ร้ายเท่าไรนักในสายตานักอ่านผู้หญิงหรืออย่างน้อยก็ไม่ใช่เป้าหมายหลัก
แหงล่ะในวังหลวงนครต้องห้ามจะมีผู้ชายที่มีกุ๊กกู๋ไปเดินเพ่นพ่านได้อย่างไรเล่าฟะ?
ดังนั้นเป้าหมายที่จะกระทบกระทั่งกันหลักๆต่อนางเอกคือบรรดานางสนม ฮองเฮา ไทเฮา ขันที ฯลฯ
สิ่งมีชีวิตต่างๆที่อาศัยอยู่ในวังมากกว่าผมบุตรชายไม่เอาไหนอวดดีของเย่กว๋อกงที่อยู่ข้างนอกวัง
เรียกว่าฉากที่ผมโดนกระทืบที่ผ่านมาคือ
Afterthought
เื่ราวภายหลัง
ก็ว่าได้ไม่ได้สำคัญอะไรนักเป็เพียงแค่ตัวร้ายกระจอกหรือตัวตลกคนหนึ่งหลังจากที่นางเอกเอาชนะตัวร้ายสำคัญอย่างนางสนม ฮองเฮา ไทเฮา ขันทีใหญ่ ฯลฯ
ที่อยู่ในวังได้แล้วเท่านั้น
อาจจะเป็การแสดงว่า
ดูสิ ข้าจัดการกับเย่ชิวที่เคยทำให้ข้าหวาดกลัวตอนต่ำต้อยได้ข้ายิ่งใหญ่ขนาดนี้แล้ว
ก็เป็ไปได้
หากถามผมการโดนกระทืบนี่ถือว่านางเอกค่อนข้างใจดีต่อผมเอามากๆหากเทียบตามมาตรฐานของคุณเธอหรือพระเอก
ที่นางสนมกำนัลโดนจับยาพิษกรอกปากหรือเอาผ้าแพรขาวแขวนคอ
แน่นอนมันอาจจะเหมือนให้คนเลือกเอาระหว่างเอดส์หรือมะเร็ง
แต่อย่างน้อยหากมีชีวิตผมต้องมีหวัง
“ไว้ทุกข์หรือขอรับนายน้อย?”
อาหู่กล่าวอย่างใที่เขาอาจจะมองว่า่นี้คือ่แสวงหาความก้าวหน้าหาตำแหน่งในราชสำนักไหนเลยจะถอยไปได้
“ข้ามาครุ่นคิดดูแล้วที่ข้าโชคไม่ดีไม่ประสบผลสำเร็จอาจจะเพราะข้าอกตัญญูที่ไม่ยอมไว้ทุกข์แก่บิดามารดาเสียก่อนที่จะรับราชการข้าคิดจะกลับไปไว้ทุกข์ที่บ้านเกิดของตระกูลิญญาท่านบรรพชนจะได้อภัยโทษให้ลูกหลานอกตัญญูเช่นข้า”
ผมกล่าวพร้อมกับน้ำตานองหน้า
ทำเอาอาหู่ถึงกับสะอื้น
“เป็ความผิดของบ่าวสุนัขเช่นข้าเองที่ทำให้นายท่านต้องลำบากเช่นนี้ท่านบรรพชนนั้นมีแต่จะยินดีที่เห็นนายท่านพยายามสร้างชื่อเสียงให้กับตระกูลไหนเลยจะว่านายท่านได้ฮืออ”
อาหู่ตีอกชกหัวอีกรอบ
“ไม่ต้องกล่าวแล้วเตรียมข้าวของให้เรียบร้อย ข้าไม่มีตำแหน่งราชสำนักก็ดีเช่นกัน เพราะข้าจะไม่ต้องลาออกกับตำแหน่งใดใดต่อราชสำนัก”
และสามารถจัดรถม้าขบวนต่างๆได้อย่างเปิดเผย
ข้อดีของการไม่ใช่นักโทษหลบหนีมันดีอย่างนี้นั่นเอง
แม้แต่อาหู่ก็หาเหตุผลคัดค้านผมไม่ได้เื่จะไปไว้ทุกข์ให้กับบิดามารดาและบรรพชนอย่าว่าแต่ฮ่องเต้
แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่สามารถทำเื่อย่างขุดศาลบรรพชนคนอื่นได้โดยที่ไม่มีผลตามมา
488
