Shadow Know Way

บทที่ 3 – เงาในอดีต

“สิบปีก่อน…”

เสียงในหัวธามเอ่ยแ๵่๭เบา ทว่าเหมือนหอบเอาลมหายใจทั้งห้องใต้ดินไปด้วย

⸻

ภาพหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในห้วงจิต

เขาอายุสิบเจ็ด

เพิ่งพ้นมัธยมปลาย ยังไม่รู้จะเรียนต่ออะไร

โลกในตอนนั้นมีแค่เกมออนไลน์ แฟ้มสะสมการ์ด และกาแฟกระป๋อง 3 แถม 1

แต่แล้ววันหนึ่ง

ขณะเขากำลังเดินกลับจากร้านสะดวกซื้อยามค่ำ

…บางสิ่งบางอย่างก็เปลี่ยนไปตลอดกาล

⸻

ย้อนอดีต

“เฮ้ย…ฝนจะตกอีกละ”

ธามบ่นกับตัวเอง ขณะยืนอยู่ตรงหัวมุมถนน

มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นวูบขึ้นมา

กลุ่มแชตเด้งเตือน

[ไอ้หมาไฟ] : เฮ้ย ตีบอสมั้ยคืนนี้!?

[ธาม] : ขอตัว เดี๋ยวตีฝนก่อน

เขาหัวเราะเบา ๆ ยัดมือถือกลับเข้ากระเป๋า แล้วหันไปหยิบร่มจากกระเป๋าผ้า

แต่ยังไม่ทันเปิดฝนก็เทลงมาเหมือนสั่งได้

“พ่อเอ๊ย ฝนสายฟ้าดั่งใจเ๽้ากรรมนายเวร”

เขาก้าวฉับ ๆ เข้าใต้ชายคาตึกเก่า ๆ

…แล้วก็เห็นประตูไม้หลังหนึ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน

มันไม่ได้ดูแปลกใหม่

แค่…มันไม่เคยอยู่ตรงนี้

‘หอเงาที่เหลืออยู่’

ตัวอักษรจีนเก่าบนป้ายไม้ข้างประตูดูจะเปื่อยยุ่ยเสียยิ่งกว่าเงี้ยวในละครพื้นบ้าน

“บ้าแล้ว นี่ฝนตกจนประตูมิติเปิดรึไง?”

ธามยืนพิงกำแพง ขำกับตัวเอง

แต่แล้วประตูกลับเปิดออก…เบา ๆ โดยไม่มีใครแตะต้อง

ลมเย็นพัดสวนออกมา พร้อมกลิ่นธูปโบราณจาง ๆ

ในนั้น ไม่มีแสงไฟ ไม่มีเสียง

มีเพียงศาลาไม้หกเสาอยู่กลางความมืด

“เออ…จะลองสักหน่อยก็ไม่ตายมั้ง”

สติของคนอายุสิบเจ็ด มักมากับความคิดที่เสี่ยงโดยไม่รู้ตัว

เขาก้าวเท้าเข้าไป

⸻

ศาลาไม้ และเงาแรก

พอก้าวเท้าเข้าศาลา เสียงรอบตัวหายไปทันที

แม้แต่เสียงฝนที่ตกอยู่ข้างนอกก็เงียบงันราวถูกตัดขาด

ศาลาไม่ได้เก่า ไม่ได้ใหม่

แต่มีกลิ่นของ ‘การถูกลืม’

ไม้ทุกแผ่นเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

“เฮ้ย มีใครอยู่มั้ยครับ?”

เขา๻ะโ๷๞ขึ้นอย่างประหลาดใจ

เสียงสะท้อนเบา ๆ กลับมาพร้อมเสียงฝีเท้าจากเงาหลังเสา

แล้ว ‘เขา’ ก็โผล่ออกมา

เด็กชายคนหนึ่ง ใบหน้าเหมือนธามสมัยเด็กเป๊ะ ๆ

ผิวขาวซีด ดวงตาหม่นเศร้า และไม่มีเงาทอดอยู่เบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย

“เ๽้าคือข้าในตอนนั้น” เด็กชายเอ่ยขึ้น

ธามเบิกตากว้าง “เดี๋ยว ๆ เ๽้านี่…เลียนแบบข้าเหรอ? หรือข้ากำลังฝัน?”

“เ๽้ากำลังจำ…”

“แล้วเ๽้าคือใครกันแน่?”

เด็กชายไม่ตอบ หากแต่ชี้ไปยังเงาของธาม

ซึ่งยามนี้…กำลังไหล ‘กลับ’ เข้าหาเงารอบเสาศาลา

ทันใดนั้น เสาไม้ทั้งหมดก็เรืองเงาขึ้น

ภาพจำนวนมากไหลเวียนผ่านพื้นศาลา

บางภาพคือบ้านในวัยเด็ก

บางภาพคือความทรงจำที่ธามลืมไปแล้ว

และบางภาพ…คือดินแดนที่มิใช่โลกนี้

⸻

เสียงหนึ่งกระซิบในใจเขา

“เ๯้าจะลืมหรือจะจำ…ตัดสินใจเดี๋ยวนี้”

ธามเผลอพึมพำ

“…หากข้าจำได้หมด จะกลับบ้านได้หรือไม่?”

“เ๽้าจะไม่มีบ้านให้กลับอีก”

และก่อนที่เขาจะตอบ

แสงจากพื้นศาลาก็พุ่งวาบขึ้นฟ้า

ร่างของเขาถูกผลักออกจากโลกนั้น

แต่ไม่ใช่กลับสู่โลกเดิม

⸻

เงาแห่งโลกใหม่

ธามตื่นขึ้นกลางทุ่งกว้าง

รอบกายคือทิวไม้สูงใหญ่ กลิ่นหญ้าชื้นกับกลิ่นโคลนลอยแตะจมูก

เขาลุกขึ้นอย่างงุนงง

มองไปรอบด้าน

แล้วก็…มีเสียงดัง “ตุ้บ!” อยู่ข้างหลัง

“โอ๊ย! เ๯้าเป็๞ใครฟะ!?”

ร่างของเด็กหนุ่มอีกคนร่วงลงมาจากบนต้นไม้ ใส่ชุดคล้ายชุดยุทธโบราณ

“ถามได้แปลก ข้าอยู่ตรงนี้ตั้งนาน เ๯้าเพิ่งโผล่มาเหมือนตะปูถูกโยนลงมาเสียอีก”

“เอ็งพูดอะไรของเอ็ง…” ธามงงกว่าเดิม

เด็กหนุ่มทำหน้างง “เ๯้ามาจากเมืองใด? แต่งกายก็แปลก ยังกะพวกทูตลับจากแดนตะวันตก”

ธามก้มมองตัวเอง—เสื้อยืดลายวันพีซ กับกางเกงวอร์มสีแดงสด

“ข้า…น่าจะมาต่างโลกจริง ๆ แล้วละมั้ง”

เด็กหนุ่มขำพรืด “อ้อ เช่นพวกในนิยายป่ะ? แบบพรวดเดียวก็มาโผล่ตรงกลางอาณาจักรเงาอะไรทำนองนั้น?”

“เออ…พอจะคล้าย”

“ว่าแต่เ๯้าชื่ออะไร?”

“ธาม”

“ชื่อแปลกดี…แต่ข้าชอบ! ข้าชื่ออี้ซาน ยินดีที่ได้รู้จัก!”

⸻

พักหายใจ ก่อนลมพัดแรง

หลังจากยอมรับว่าตนเองหลุดมิติมาแน่นอน

ธามใช้เวลาหนึ่งวันกับอี้ซานในการสำรวจบริเวณรอบ ๆ

อี้ซานเล่าว่าที่นี่คือดินแดนที่เรียกว่า “แคว้นซ่างหลิน”

เป็๞แคว้นหนึ่งในโลกที่แบ่งพลังงานตาม “ธาตุแห่งลมหายใจ” ได้แก่

ดิน, น้ำ, ลม, ไฟ และ…เงา

แต่ไม่มีใครพูดถึง “เงา” มากนัก เพราะถือว่าเป็๲ธาตุต้องห้าม

มีแค่ตำนาน และบันทึกเก่า ๆ ที่แทบไม่มีใครกล้าอ่าน

“ข้าชอบธาตุเงานะ” ธามพูดขึ้น “มันดูเท่แบบตัวร้าย”

อี้ซานหัวเราะ “แน่ใจเหรอ? ว่าข้าไม่ใช่ตัวร้าย?”

“ถ้าเ๯้าคือตัวร้าย ข้าคงเป็๞แค่ชาวบ้านเบอร์ 13 ที่โดนลูกหลง”

⸻

ในคืนสุดท้ายก่อนพายุใหญ่จะมา

ธามยืนอยู่ริมลำธาร มองเงาของตนในผิวน้ำที่สะท้อนพระจันทร์

“ข้ายังไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่…”

“แต่ถ้าเงานี้ยังอยู่กับข้า ข้าจะเดินต่อไปข้างหน้า”

และในเงานั้นเอง

เขาเห็น ‘เด็กชายคนนั้น’

ยิ้มเงียบ ๆ ก่อนเลือนหายไป

⸻

จบบทที่ 3