เกิดใหม่มาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

        บทที่126

        โดนล้อม 

        สถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดลู่หยางรู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้ตัวของเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่อีกฝ่ายตะโกนดังลั่นออกมาส่งสัญญาณให้พรรคพวกของมันได้ล่วงรู้ว่าเขาบุกรุกเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

        ลู่หยางพลิกกายของตนเองอย่างรวดเร็วหวังจะทำการพุ่งทะยานออกไปจากสถานที่แห่งนี้แต่เมื่อเขาทำการก้าวเท้าไปด้านขวาได้ประมาณสองก้าวกระบี่ของอีกฝ่ายพุ่งตามมาขวางหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

        ลู่หยางก็เห็นกระบี่เล่มนั้นพุ่งทะยานตามมาขวางหน้าเขาเท้าทั้งสองข้างของเขาหยุดลงแล้วก็เอนกายไปด้านหลัง- กระบี่ที่พุ่งตรงเข้ามาจากทางด้านหน้า

        กระบี่นั้นผ่านปลายจมูกภัยเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นแต่เขาเองก็สามารถหลบการโจมตีนั้นได้อย่างเฉียด

        ลู่หยางฟันแน่นพลิกร่างกายของตัวเองขึ้นมากระโดดถอยออกมาจากจุดนั้นประมาณสองถึงสามเมตรถอยห่างจากร่างกายของคนผู้นั้นในระยะนึงเพื่อที่จะรักษาระยะห่างเอาไว้

        อีกฝ่ายยืนอยู่บริเวณด้านหน้าคนผู้นั้นปกปิดตนเองด้วยชุดคลุมสีน้ำตาลเข้มดวงตาของเขามองตรงไปที่มันมองเห็นว่าคนผู้นี้มีระดับวรยุทธ์ที่ไม่ธรรมดามองดูจากกระบวนท่าของมันที่ปล่อยออกมา 

        ลู่หยางหันมองทางด้านซ้ายและขวามองหาทางหนีทีไล่และก็ทางลอดออกจากจุดนี้ 

        คนเขานั้นใช้ร่างกายของตัวเองพุ่งทะยานขึ้นไปบริเวณด้านบนหลังคาของโรงเลี้ยงม้า

        เมื่อกระโดดขึ้นมาบริเวณด้านบนหวังจะเคลื่อนที่ออกไปจากบริเวณนี้แต่เมื่อเขานั้นกระโดดขึ้นมาบริเวณด้านบนหลังคาเขาก็ต้องผงะลงเมื่อบริเวณด้านบนมีคนผู้หนึ่งกำลังยืนรอรับเขาอยู่

        คนที่กำลังยืนขวางบริเวณด้านหน้าของเขาอยู่เองก็เป็นเช่นเดียวกับคนก่อนหน้านี้มันปกปิดตัวเองด้วยเสื้อคลุมน้ำตาลเข้มเอาไว้ทั่วทั้งกายมองดูจากสัดส่วนร่างกายของมันก็รู้ได้ว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นบุรุษอย่างแน่นอนถ้าจะมีส่วนที่แตกต่างกันก็น่าจะเป็นบริเวณฝ่ามือของมันที่ไม่ได้ถือกระบี่แต่ว่าถือเป็นทวนเอาไว้ 

        เมื่อเขาพูดขึ้นมาคนผู้นั้นที่ราวกับว่าเตรียมการรออยู่ก่อนแล้วหมุนร่างกายของตนเองพร้อมกับใช้ทวนภายในมือพุ่งตรงโจมตีเข้ามาหาเขา

        ลู่หยางรับการโจมตีเขาเอนกายหลบคมทวนไปเล็กน้อยเท่านั้นจากนั้นเขาก็ได้ใช้ที่แขนของตนเองล็อคตัวทวนเอาไว้ 

        เมื่อเขาสามารถล็อคมันได้สำเร็จเขาใช้เท้าของตนเองถีบเข้าไปที่บริเวณหน้าอกของมันเมื่อเขาถีบเข้าไปที่หน้าอกของมันร่างของคนผู้นั้นกระเด็นออกไปจากจุดนั้นหลายเมตร

        ร่างกายของมันกระเด็นเกลือกกลิ้งไปกับพื้นแต่ในขณะที่เขากำลังรับมือกับผู้ที่อยู่ด้านหน้าบริเวณด้านหลังบุรุษผู้ที่ถือกระบี่ผู้นั้นก็พุ่งทะยานตามขึ้นมา

        มันใช้กระบี่ของมันพุ่งตรงมาจากทางด้านหลังโจมตีหวังจะปิดชีพเขา

        ลู่หยางสัมผัสได้ว่าการโจมตีกำลังพุ่งทะยานมาจากทางด้านหลังเขานั้นทำการเหวี่ยงทวนที่อยู่ภายในมือของเขาไปด้านหลังแล้วมันก็ปะทะเข้ากับกระบี่เล่มนั้นเกิดกลายเป็นเสียงกึกก้อง

        เคร้ง!!!อาวุธปะทะการเกิดกลายเป็นเสียงดังลู่หยางขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันคนผู้นี้มีระดับลมปราณไม่ธรรมดาคาดการณ์ว่าน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับเขา

        หลังจากที่อาวุธปะทะกันหนึ่งจังหวะบุรุษผู้นั้นใช้กระบี่ของตนเองกดทวนภายในมือของเขาลงจากนั้นมันก็ใช้เท้าพุ่งตรงเข้ามาถีบเข้าหาเขาอย่างเต็มแรง

        ลู่หยางที่ยืนอยู่มองเห็นการโจมตีกำลังพุ่งทะยานเข้ามาปล่อยทวนภายในมือและใช้แขนทั้งสองข้างยกขึ้นมาไขว้กันตั้งรับลูกถีบ 

        ผัวะ!!!มันอัดกระแทกเข้ามาที่บริเวณแขนทั้งสองข้างของเขาร่างของเขากระเด็นถอยออกมาจากจุดนั้นหลายเมตร

        ลู่หยางตั้งหลักอีกครั้งแต่คราวนี้เมื่อเขาตั้งหลักได้ใช้ดวงตาของตนเองหันกลับไปมองร่างกายของเขาเองก็ถูกล้อมเอาไว้ด้วยคนทั้งสองเรียบร้อยแล้ว

        มันไม่ได้มีเพียงแค่นั้นถ้าเพียงแค่สองคนเขายังพอหาทางหนีทีไล่ออกไปจากจุดนี้ได้แต่เมื่อเขาจะหันหลังและจะใช้พื้นที่บริเวณนั้นหนีมันเองก็มีคนพูดถึงปรากฏกายออกมาอีกเป็นบุรุษที่สวมใส่ชุดผมสีน้ำตาลเข้มเคลือบปกปิดตนเองเช่นเดียวกัน

        คนผู้นั้นปรากฏกายออกมาจากบริเวณด้านหลังของเขามันขวางกั้นทางเดินของเขาเอาไว้คนผู้นี้ก็เป็นบุรุษแม้ว่าจะไม่เห็นใบหน้าแต่ว่ารูปลักษณ์ของมันนั้นแสดงออกมาให้เห็นเด่นชัดมากกว่าสองคนก่อนหน้านี้อีก

        เพราะว่าร่างกายของคนผู้นี้ดูใหญ่โตเป็นพิเศษภายในมือเองก็ถือดาบเล่มนึงเอาไว้ 

        จากที่ตัวของเขานั้นมีทางหนีทีไล่แต่ว่าในตอนนี้ตัวของเขากับโดนล้อมรอบไปด้วยยอดฝีมือทั้งสามคนทั่วทั้งทิศทางร่างกายของเขาและตอนนี้แทบจะไม่มีทางหนีออกจากจุดนี้ได้เลย

        ลู่หยางกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดรอบกายของเขาเต็มไปด้วยยอดฝีมือ 

        ใบหน้าของเขาเริ่มเต็มไปด้วยความหนักใจกัดฟันแน่นแล้วก็คิดภายในใจของตนเองพลางกลับใช้ดวงตาจ้องมองไปรอบๆในเวลาเดียวกัน‘ แบบนี้อย่างแน่นอนมองดูจากคนพวกนี้แล้วน่าจะมีระดับฝีมือไม่น้อยไปกว่าเราเลยลมปราณภายในร่างกายผมว่ามันน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับเราเสียด้วยซ้ำแล้วโดนรุมสามคนอย่างนี้’ 

        ในตอนนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขานั้นกำลังหนักใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะว่าตัวของเขานั้นกำลังโดนล้อมรอบด้วยยอดฝีมือที่ไม่แน่ใจว่าพวกมันจะมีระดับฝีมือสูงกว่าเขาหรือไม่

        ลำพังเพียงแค่การต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งเขาเองก็ไม่ได้กังวลอันใดแต่พวกมันมีถึงสามคนไม่รู้ว่ามีวรยุทธ์สูงส่งมาจากใดด้วย

        ลู่หยางแสดงท่าทางสงบนิ่งของตนเองเอาไว้ดวงตาของเขากวาดไปมองบริเวณรอบๆพยายามไม่ให้คู่ต่อสู้ของตนเองและไปจากสายตาของเขา

        ในขณะที่เขากำลังยืนอยู่นั้นพวกมันที่ล้อมรอบเขาจากทุกทิศทุกทางก็เตรียมพร้อมโจมตี 

        คนพวกนี้ไม่สนทนาหรือไม่ถามเขาเลยว่าเขานั้นมาจากที่ใดหรือว่าเป็นผู้ใดพวกมันพุ่งเข้ามาอย่างพร้อมเพียงหวังที่จะจบชีวิตเขา

        พวกมันพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทางลู่หยางที่ยืนอยู่บริเวณตรงกลางเขาใช้เท้าของตนเองเปรียบลงไปที่พื้นหลังคาแล้วก็กระโดดขึ้นไปด้านบน 

        เมื่อเขากระโดดขึ้นไปบริเวณด้านบนคนพวกนั้นเองก็กระโดดตามขึ้นไปลู่หยางดวงตามองต่ำลงมองเห็นร่างของคนพวกนั้นที่กำลังตามขึ้นมา

        เขาได้สัมผัสไปที่บริเวณกล่องไม้บริเวณด้านหลังพริบตานั้นกระบี่ทั้งสามเล่มพุ่งทะยานออกมาจากภายในกล่องไม้

        เมื่อมันออกมาจากกล่องไม้ที่อยู่บริเวณด้านหลังแล้วก็พุ่งทะยานลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็วโจมตีเข้าไปหาร่างของคนทั้ง3 ที่กำลังพุ่งตามเขาขึ้นมา

        เมื่อพวกมันเห็นว่ามีการโจมตีโจมตีสวนโลกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวคนพวกนั้นไม่คิดว่าบุรุษผู้นี้จะมีอาวุธพวกมันตื่นตระหนกตกใจเล็กน้อย

        แต่ว่าเมื่อดึงสติของตนเองกลับมาได้ก็ได้ใช้อาวุธภายในมือของตนเองยกขึ้นมาป้องกัน 

        เมื่อมันโดนการโจมตีนั้นเข้าไปพวกมันทั้งสามล่าถอยไปหลายเมตรลู่หยางที่ลงมาร่างกายของเขาเองก็ถอยออกมาจากการโดนล้อมได้สำเร็จตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับพวกมันทั้งสามอยู่

        ในระยะนี้พอจะให้เขานั้นมีช่องว่างในการหายใจบ้างก่อนหน้านี้โดนล้อมรอบเอาไว้ด้วยทั้งสามคนมันมีโอกาสที่สูงเป็นอย่างมากที่เขานั้นจะโดนเล่นงานและบาดเจ็บสาหัส 

        พวกมันทั้งสามตั้งหลักดวงตามองกระบี่บินทั้งสามเล่มที่พุ่งไปมาบริเวณรอบๆอย่างประหลาดใจ

        ลู่หยางใช้นิ้วของตนเองบังคับกระบี่เหินของตนเองพุ่งกลับมาอยู่บริเวณข้างกาย 

        “ พวกเราไม่จำเป็นจะต้องยุ่งคนผู้นี้ข้าจัดการเอง!!!! ”ชายผู้ที่ถือกระบี่กล่าวกับสหายของมันที่อยู่ข้างกาย 2 คนแล้วมันก็ก้าวเท้าออกมาด้านหน้า 

        ดูเหมือนว่าเมื่อมองเห็นว่าอีกฝ่ายใช้กระบี่เช่นเดียวกันสัญชาตญาณของมือกระบี่ภายในร่างกายของมันจะตอบสนองและก็อยากจะลองแลกวิชากับผู้ที่อยู่ด้านหน้าของตนเอง

        ลู่หยางที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้ามองเห็นคนผู้นั้นก้าวเท้าออกมาเพียงผู้เดียวเขาเองก็สงบใจมากขึ้น 

        “ วิชากระบี่ชั่งแปลกข้าขอชมหน่อยว่ากระบี่ของเจ้ากลับกระบี่ของข้าผู้ใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน!!!!”มือกระบี่ผู้นั้นพุ่งทะยานมาด้านหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อกล่าวจบ

        มันได้ใช้กระบี่ของตนเองพุ่งตรงนำหน้าของตนเองมาตรงมาหาเขาที่กำลังอยู่บริเวณด้านหน้าของมัน

        ลู่หยางยืนอยู่ดวงตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยสมาธิก่อนที่เขาจะใช้กระบี่สามเล่มของตนเองในการรับการโจมตีของอีกฝ่าย

        กระบี่หนึ่งเล่มรับการโจมตีโดยตรงเมื่อรับการโจมตีได้แล้วใช้กระบี่อีกสองเล่มจงตีกลับไป

        แต่ว่าคนผู้นี้เองก็ฝีมือไม่ธรรมดามันสามารถหลบการโจมตีนั้นได้โดยการคพลิกร่างกายของตนเองไปมา

        หลังจากนั้นการแรกกระบี่ก็ได้เริ่มขึ้นทั้งสองทำการแรกกระบี่เข้าหากันโดยที่ใช้สมาธิอย่างเต็มที่ของตนเองในการโจมตี

        ผ่านไปสักพักใหญ่ๆพวกเขานั่นแหละกระบี่กันมามากกว่าสามสิบกระบวนท่ายังไม่มีผู้ใดได้เปรียบเสียเปรียบลู่หยางเป็นฝ่ายที่ประหลาดใจที่คนผู้นี้สามารถรับสามกระบี่ของเขาได้อย่างง่ายดายทั้งรุกทั้งรับในเวลาเดียวกัน

        ตอนนี้ผ่านพ้นมาสิบสามกระบวนท่าแล้วยังไม่มีผู้ใดที่ได้เปรียบเสียเปรียบคนผู้นั้นมาถึงช่วงจังหวะนึงที่มันกำลังเฝ้ารอเพื่อกระบี่ทั้งสามเล่มของลู่หยางตอบโต้กลับไปโดยการพุ่งตรงทะยานเข้าพร้อมกันสามเล่ม

        มันใช้กระบี่ของตนเองยกขึ้นมาสะบัดกระบี่เล็กน้อยสะท้อนการโจมตีของลู่หยางทำให้กระบี่ทั้งสามเล่มกระเด็นออกไปจากจุดนั้นมันใช้ช่วงจังหวะพริบตาเดียวที่สร้างขึ้นมาเข้าประชิดร่างกายของศัตรูแล้วก็จะใช้กระบี่ภายในมือของมันปิดชีพลู่หยาง 

        กระบี่สีเงินถูกง้างสูงขึ้นเหนือศีรษะลู่หยางคำคมกระบี่ที่อยู่เหนือศีรษะของตนเองที่กำลังสะท้อนกับแสงอาทิตย์มันกำลังพุ่งตรงๆลงมาใส่ร่างกายของเขา“ จบแล้วตายซะ!!! ”

        กระบี่เล่มนั้นพุ่งทะยานลงมาหวังจะปิดชีพเขาในกระบี่เดียว 

        เคล้ง!!!! 

        จบบท