ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “วันนี้ข้าเหนื่อยแล้วถ้ามีเรื่องอะไรค่อยคุยกันวันพรุ่งนี้ ใครก็ได้เข้ามา หักคางของเขาดึงกระดูกทั้งสี่แห่งให้หลุด ตอนกลางคืนเขาจะได้ไม่เอาหัวโขกกำแพงฆ่าตัวตายไม่เช่นนั้นข้าคงไม่มีอะไรให้เล่นอีก”

        หลินเมิ้งหยายกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะหาวออกมาเบาๆ

        ทว่าเด็กหนุ่มคนนั้นกลับตื่นกลัวจนฉี่ราดแม้จะจ้องมองหลินเมิ้งหยา ทว่าสายตากลับสะท้อนภาพปีศาจจากนรก

        องครักษ์ของจวนรีบลงมือตามคำสั่งเมื่อเสียงกระดูกหักดังขึ้น ร่างกายของเด็กหนุ่มแปรเปลี่ยนไปราวกับเป็นสัตว์อันไร้ซึ่งกระดูกสันหลังร่างของเขาขดอยู่ที่มุมหนึ่ง

        “วันนี้เหนื่อยมากแล้วจริงๆ พวกเรากลับกันเถอะพวกเจ้าจับตามองเขาเอาไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้หนีไปได้ เข้าใจหรือไม่?”

        ทิ้งองครักษ์ไว้ที่นี่สองคนเพื่อยืนเฝ้าหน้าประตูคุกของเด็กหนุ่ม

        ทันทีที่ออกจากประตูคุกความเหนื่อยล้าถูกกำจัดออกไป หลินเมิ้งหยากลับมามีพละกำลังดังเดิม

        นางหมุนตัว จากนั้นเข้าไปยังห้องขังอีกห้องหนึ่งองครักษ์สองคนที่อยู่ด้านในกำลังโยนเนื้อหมูเข้าเตาถ่าน

        กลิ่นเนื้อไหม้ที่ทำให้เด็กหนุ่มกลัวจนฉี่ราดคือกลิ่นของเนื้อหมูเหล่านี้

        “พระชายา!” เมื่อหลินเมิ้งหยาเข้ามาองครักษ์ทั้งสองจึงลุกขึ้นยืนถวายคำนับ

        คนที่ตามหลินเมิ้งหยาเข้ามาล้วนมีสีหน้าตื่นตะลึงองครักษ์ทั้งสองผงะ

        “พระชายาฉลาดหลักแหลมยิ่งนักคิดไม่ถึงเลยว่าจะวางอุบายเอาไว้เพื่อให้เด็กคนนั้นพูดความจริงข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก” หลินขุยอดไม่ได้ที่จะถวายคำนับหลินเมิ้งหยาด้วยความเคารพนับถือการเอาชนะศัตรูโดยไม่เสียไพร่พลคือวิธีการรบที่ฉลาดที่สุด

        พระชายามิได้เสียเลือดเนื้อแต่กลับทำให้หัวใจของศัตรูหวาดกลัว กลอุบายเช่นนี้น่าเลื่อมใสยิ่งนัก

        “ไม่หรอก เมื่อยืนอยู่ด้านหน้านักรบอย่างพวกเจ้าข้าก็เป็นเพียงแมลงตัวจ้อยเท่านั้น คืนนี้พวกเราต้องเฝ้าระวังทั้งคืนเกรงว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ!”

        ก่อนเดินทางออกจากตำหนัก พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยถูกท่านอ๋องสั่งว่าให้เชื่อฟังคำสั่งพระชายา

        อีกอย่าง กลอุบายของพระชายาเมื่อครู่ทำให้พวกเขารู้สึกเลื่อมใสเหลือเกิน

        แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่พระชายาพูดแต่เมื่อบอกให้พวกเขารอ ถ้าเช่นนั้นพวกเขาก็จะทำตามอย่างเคร่งครัด

        “พระชายาขอรับพระองค์จะจัดการกับเจ้าคนที่ปลอมตัวเป็นสาวใช้คนนั้นอย่างไร?หรือจะข่มขู่ทำให้เขาหวาดกลัวดั่งเช่นเด็กหนุ่มผู้นั้น?” หลินขุยคิดไม่ออกเลยว่าพระชายายังจะมีวิธีการอันใดในการสั่งสอนคนผู้นั้น

        “ไม่ต้อง ใช้การทรมานก็เพียงพอแล้วหาความจริงออกมาให้ได้ แต่ถ้าไม่ได้ก็ฆ่าเขาทิ้งเสีย”

        ก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง เขาไม่มีค่าพอที่จะใช้งาน

        การที่ถูกส่งมาตายเช่นนี้นางเชื่อว่าเขาคงมิใช่สลักสำคัญอะไร ฉะนั้นจะตายก็ตายไปเถอะ

        “พ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

        หลินขุยรีบออกคำสั่ง ในเวลากลางคืนหลินเมิ้งหยาสั่งทุกคนว่าจะต้องระวังทุกย่างก้าวในการเข้าออกอีกทั้งพวกเขาต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของผู้คุม

        ทุกชั่วยามจะมีคนของนางปลอมตัวเป็นผู้คุมเข้าไปตรวจสอบห้องขัง

        เด็กหนุ่มคนนั้นมิต่างอะไรจากหมาข้างถนนเขายังคงขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนเก้าอี้และดื่มด่ำกับชาหอมที่ผู้ว่าการนำมาให้

        “พระชายาขอรับ เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้วยังต้องรอหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”พ่อบ้านเติ้งขมวดคิ้วเข้าหากัน พระชายาไม่กลับตำหนักทั้งคืนหากเรื่องนี้ถูกแพร่ข่าวออกไปจะมิใช่เรื่องดี

        “ใช่ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกแต่ถึงอย่างนั้นก็อย่าผ่อนคลายจนเกินไป” หรือว่าค่ำคืนนี้จะผ่านไปอย่างสงบ?

        หลินเมิ้งหยาไม่เชื่อ ฉะนั้นนางจึงยังคงรอ

        เป็นไปตามคาด หลังจากนั้นราวครึ่งชั่วยามองครักษ์ของจวนอวี้รีบร้อนเข้ามารายงาน

        รายงานว่ามีนักฆ่าจำนวนมากลอบเข้าไปยังพระตำหนักท่านอ๋องกำลังตกอยู่ในอันตราย

        แต่ว่าองครักษ์ฝีมือดีล้วนถูกหลินเมิ้งหยาเลือกให้มาอยู่ที่นี่ดังนั้นเขาจึงมาขอความช่วยเหลือ

        หลินเมิ้งหยาเหลือบมององครักษ์ที่มีเลือดท่วมตัวสุดท้ายนางพยักหน้าให้กับพ่อบ้านเติ้ง หรือว่านี่จะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำเมื่อองครักษ์ไม่อยู่ พวกเขาจึงคิดจะเข้าไปทำร้ายท่านอ๋อง?

        “พระชายา ถ้าเช่นนั้นท่านกลับไปกับพวกกระหม่อมดีกว่าหรือไม่?”

        หลินขุยเรียกรวมพลองครักษ์สิบสามคนเพื่อเตรียมกลับตำหนัก

        ทว่าเขาไม่วางใจที่จะปล่อยให้พระชายาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว

        แต่หลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้า “อยู่ที่นี่ปลอดภัยกว่าในจวนสู้พวกเจ้ากลับไปจัดการนักฆ่าก่อนแล้วค่อยกลับมารับข้าจะดีกว่า”

        หลินขุยครุ่นคิด ก่อนจะพาองครักษ์กลับไปยังจวน

        ภายในห้องสอบสวนที่แออัดเมื่อครู่บัดนี้เหลือเพียงห้าหกคนเท่านั้น

        หลินเมิ้งหยายังคงนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ทว่าดวงตากลับเผยให้เห็นถึงความกระวนกระวาย

        “พระชายา ดูเหมือนด้านนอกจะมีคนมาหรือว่าพวกหลินขุย...”

        พ่อบ้านเติ้งได้ยินเสียงฝีเท้าเขาคิดจะไปเปิดประตู ทว่าถูกหลินเมิ้งหยารั้งเอาไว้

        นางส่งสัญญาณมือก่อนจะปีนขึ้นไปบนเก้าอี้แล้วหรี่ตามองลอดผ่านรูเพื่อดูเหตุการณ์ทางด้านนอก

        บนทางเดินผู้คุมคนหนึ่งเดินถือคบไฟไปทางห้องคุมขังของเด็กหนุ่ม

        ซ้ายขวาไร้ซึ่งผู้คน เขาเปิดประตูแล้วพุ่งตัวเข้าไป

        ไม่นาน ภายในคุกที่มืดมิดเสียงแผดร้องเพราะความเจ็บปวดทรมานของเด็กหนุ่มดังออกมามุมปากของหลินเมิ้งหยาเผยให้เห็นรอยยิ้ม

        ดูเหมือน...นางจะล่อเสือออกจากถ้ำได้สำเร็จ

        “พระชายา ด้านนอกเกิดเหตุอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        พ่อบ้านเติ้งกดเสียงให้ต่ำลงแม้แต่เขาเองก็รู้ได้ทันทีถึงความผิดปกติจากสีหน้าของพระชายาดูท่าแล้วด้านนอกจะต้องไม่ใช่พวกหลินขุยอย่างแน่นอน

        “อีกเดี๋ยว หากมีใครมา ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด ห้ามส่งเสียงตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น เข้าใจหรือไม่?”

        พ่อบ้านเติ้งหยักหน้าลงขณะเดียวกันหันไปออกคำสั่งกับองครักษ์ที่เหลือ

        ผลปรากฏว่าหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงเด็กหนุ่มที่ปล่อยให้ผู้อื่นทำร้ายโดยไม่ตอบโต้เดินออกมาจากห้องขัง

        ทว่ารูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

        แต่ก่อนเขามีใบหน้าหล่อเหลาทว่าตอนนี้กลับดูเย้ายวนน่าหลงใหล

        ถูกต้อง เย้ายวนหรืออาจจะพูดได้ว่าเพียงใครได้มองเห็นเข้าก็จะรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

        ดูเหมือนว่าก่อนหน้านั้นที่เขาแสดงความขี้ขลาดออกมาจะเป็นเพียงการเสแสร้งเท่านั้นแสดงเก่งยิ่งนัก อีกนิดเดียวนางก็เกือบถูกหลอกแล้ว

        “ออกมาเถอะ ไม่ต้องซ่อนหรอกองครักษ์ของเจ้าออกไปหมดแล้ว หากเจ้ายอมออกมาแต่โดยดี ข้าจะไว้ชีวิตของเจ้า” กระดูกของเขาถูกต่อกลับไปเรียบร้อยแล้วแต่ถึงอย่างนั้นเด็กหนุ่มกลับยังไม่คุ้นชิน

        สีหน้าเคร่งขรึมราวกับมีแผนร้ายบางอย่างใบหน้าเย้ายวนของเขาซูบซีดจนน่าประหลาดใจ

        หลินเมิ้งหยาไม่ได้โง่ หากนางตอบโต้กลับไปนางคงมิวายต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน!

        “ไม่ออกมาอย่างนั้นหรือ? ข้าชอบเกมแมวจับหนูมากเป็นพิเศษเจ้าต้องซ่อนตัวให้ดี ข้า...จะไปจับตัวเจ้าบัดเดี๋ยวนี้!”ภายใต้แสงไฟสลัว ฟันสีขาวสะอาดของเด็กหนุ่มเผยออกมาให้เห็น ทว่าท่าทางของเขาเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

        หลินเมิ้งหยาค่อยๆ กลับมายืนด้านหน้าประตูตอนนี้ไม่จำเป็นต้องแอบดูอีกต่อไป เหตุเพราะเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้วางแผนหลบหนีนาง

        สามารถแสดงละครได้อย่างแนบเนียนอีกทั้งยังอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัส ตกลงแล้วเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นใครกันแน่?

        “ฉู่อัน ออกค้นหาทุกคน! เจ้าจะต้องจับตัวสาวคนสวยผู้นั้นมาให้ได้จำเอาไว้...เหยีย1ต้องการนางที่ยังมีลมหายใจ!”

        ชายผู้ซึ่งสวมใส่ชุดคุมโค้งคำนับจากนั้นเงาจำนวนนับไม่ถ้วนพลันปรากฏออกมาภายใต้ความมืด

        ตอนนี้เองที่หลินเมิ้งหยาฉุกคิดได้ว่าหนอนบ่อนไส้ที่นางกำลังตามหาแท้จริงแล้วเป็นคนของที่ว่าการแห่งนี้

        แน่นอนว่า แม้แต่ภายในตำหนักอวี้เองก็มีหนอนบ่อนไส้เช่นเดียวกัน

        แต่คนที่รู้ว่านางออกมาที่หยาเมินอีกทั้งยังสร้างเรื่องพ่อลูกคู่นั้น แล้วไหนจะก่อความวุ่นวายบนถนนสุดท้ายยังสามารถส่งนักฆ่ามากมายเข้าไปยังตำหนัก

        นอกจากคนของที่ว่าการแล้วดูเหมือนจะไม่มีความเป็นไปได้อื่นใดอีก

        โชคดีที่นางลงกลอนประตูข้างในเอาไว้ ดังนั้นแม้ด้านนอกจะสังเกตเห็นแต่อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่งกว่าจะเข้ามาได้

        “นายน้อยขอรับ ค้นหาทั่วทุกแห่งแล้วทว่าไม่พบแม้แต่เงาของผู้หญิงคนนั้นขอรับ” เสียงของฉู่อันทุ้มต่ำทว่าน้ำเสียงแสดงให้เห็นถึงความเคารพนับถือเด็กหนุ่ม

        เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่านายน้อยเลิกคิ้วขึ้นท่าทางของเขาเสมือนคนที่กำลังยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มก่อนจะหันมามองทางห้องที่หลินเมิ้งหยาซ่อนตัวอยู่

        “เอาล่ะคนสวย เหยียจะไว้หน้าเจ้า หากเจ้ายังไม่ยอมออกมาเช่นนั้นเหยียก็จะไม่เกรงใจ!” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแฝงไว้ซึ่งอารมณ์หยอกเย้าราวกับกำลังเล่นสนุก

        หลินเมิ้งหยาแอบตกใจนี่เด็กคนนี้กำลังล้อนางเล่นหรือนี่

        แต่เขาคิดว่า...เขาจัดการนางได้อยู่หมัดแล้วอย่างนั้นหรือ?

        “ถ้าข้าไม่ออกไป เจ้าจะทำอะไรข้าได้? เจ้าเป็นเหยียจากที่ใดกันหรือทั้งที่อายุยังน้อย แต่กลับทำตนเสมือนผู้ใหญ่” อยู่ๆ เสียงของหลินเมิ้งหยาก็ดังออกมาจากหน้าประตูทว่าน้ำเสียงของนางมิได้ไว้หน้าฝ่ายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

        แต่เด็กหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้านเขาหัวเราะเสียงดังลั่นจนน้ำตาไหล

        “ฮ่าๆ...แม่คนงามผู้นี้น่าสนใจจริงเชียวแม้เหยียจะดูเหมือนคนอายุยังน้อย แต่เหยียได้ฝึกฝนวิชาแห่งความเยาว์วัยฉะนั้นเมื่อเทียบกับเจ้าแล้ว เหยียอาจเป็นพ่อของเจ้าได้ด้วยซ้ำ”

        เสียงหัวเราะดังกังวานมากเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในช่วงเวลายามค่ำคืน

        แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้ดีว่าเด็กหนุ่มผู้นี้รับมือได้ยากมาก

        “ปากเจ้าแทนตัวว่าเหยีย แล้วนี่ยังจะบอกว่าเป็นพ่อข้าได้อีกเช่นนั้นแม้แต่ลูกชาย หลานชายเจ้าก็คงเป็นได้หมด คิก คิก ดูไม่ออกเลยจริงๆว่าเจ้าจะมีความอดทนเช่นนี้”

        เมื่อเทียบความฉลาดทางวาจาแล้วแม้แต่ตอนที่มีชีวิตอยู่ในชาติก่อนนางก็ไม่เคยกลัวผู้ใด!

        “โอ้ เจ้าเองก็มีวาจาฉลาดหลักแหลมเช่นกันนี่ตอนแรกเหยียคิดจะคุยกับเจ้าดีๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะไร้เยื่อใยเช่นนี้ ฉู่อันเจ้าจงพาเจ้าพวกขยะเหล่านั้นไปนำตัวนางออกมาจากกระดอง ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ช่าง”

        “ขอรับ นายน้อย”เด็กหนุ่มหยักยิ้มอย่างมีความอดทน ก่อนจะเร้นกายหายเข้าไปในความมืด

        หลินเมิ้งหยาจ้องมองฉู่อันผู้นั้นด้วยความสงสัยก่อนที่สมองจะเริ่มประมวลผลเพื่อหากลอุบาย

        “นี่เป็นคำสั่งของนายน้อย หากเจ้ายังไม่ออกมาอย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน”

        เมื่อเทียบกับเจ้านายแล้วคำพูดของฉู่อันชัดเจนกว่ามาก ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิได้ใส่ใจประตูบานนี้แข็งแรงยิ่งนัก สุดท้ายนางจึงตอบโต้อีกครั้ง

        “กลับไปบอกนายน้อยของเจ้าด้วยว่า...เขาเป็นตัวอะไรอย่างนั้นหรือ! ห้องที่ทำจากหินของข้านี้ไม่อาจถูกพังลงได้ด้วยหอกดาบหรือปลายธนูหากพวกเจ้ามีความอดทนมากพอก็ลองพังมันเข้ามาสิ!”

        พ่อบ้านเติ้งและทหารองครักษ์อีกสามคนล้วนขมวดคิ้วเข้าหากันขณะมองหน้าหลินเมิ้งหยาสายตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ

        พระชายา...เหตุใดจึงปากคอเราะรายเช่นนี้?นางมิเหมือนคุณหนูผู้ดีเลยแม้แต่น้อย

        หรือพระชายายังมีแผนการอันใดซ่อนเอาไว้?

**********************

1 เหยียคือคำสรรพนามแทนตนเองของผู้สูงศักดิ์กว่า เช่น เจ้านาย