เซียนจอมเวทย์ - Deva Wizard

        เมอร์ลินคิดในเรื่องของสมบัติของโซโลมอนอยู่กับตัวเองจนหมดคาบเรียนนักเรียนหลายๆ คนต่างพากันทยอยออกจากห้องเรียนจนหมด

        มีเพียงเมอร์ลินเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่กับที่

        เมื่อเห็นว่าอาจารย์คนนั้นกำลังเก็บของและเดินออกไป

        เมอร์ลินก็ได้ส่งเสียงเอ่ยรั้งไว้และก้าวเข้าหาอาจารย์คนนั้นอย่างรวดเร็ว

        "อาจารย์มอนทิส" 

        อาจารย์ชราหยุดและมองเมอร์ลิน

               "มีอะไรนักเรียน?" อาจารย์ชราเอ่ยตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

               เมอร์ลินก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

        "หัวข้อที่ท่านสอนในวันนี้นั้นน่าสนใจเป็นอย่างมากแต่ข้ายังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับมัน"

        มอนทิสมองลูกศิษย์ตัวน้อยและลูบเคราเขาพยักหน้าช้าๆ อย่างพึงพอใจและเอ่ย

        "ว่ามาสิเจ้าสงสัยส่วนไหนของบทเรียนในคาบนี้"

        "ข้าสงสัยว่าการปลุกอาวุธวิญญาณนั้นมันมีวิธีการอย่างไรมันเป็นวิธีการที่ยากมากหรืออย่างไร ดินแดนแห่งนี้จึงมีผู้ใช้ภูษาวิญญาณจำนวนน้อย”

        เมื่อมอนทิสได้ฟังคำถามจากเมอร์ลินเขาก็หรี่ตามองเมอร์ลินและครางเสียงต่ำออกมา

        ฮืม...

        "นี่เจ้าไม่ได้ตั้งใจฟังที่ข้าสอนไปเลยใช่ไหม?" ชายชรากล่าวตำหนิเพราะเรื่องนี้เขาได้อธิบายในบทเรียนเรียบร้อยแล้ว เป็นเมอร์ลินเองที่เหม่อลอยคิดหมกมุ่นอยู่กับตัวเองจนพลาดส่วนสำคัญของตรงนี้ไป

        "ขออภัยด้วยท่านอาจารย์ข้าผิดเองที่เหม่อลอยในคาบเรียนของท่าน แต่ข้านั้นมีความสนใจในเรื่องนี้จริงๆหวังว่าท่านจะเมตตา" เมอร์ลินมองด้วยแววตาเว้าวอน เขาแสดงความจริงใจออกมา

        มอนทิสเมื่อเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งและเอ่ย

        "ก็ได้เห็นแก่ความใฝ่รู้ของเจ้าข้าจะปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปสักครั้ง การที่จะปลุกอาวุธวิญญาณขึ้นได้นั้น จะต้องมี 3 สิ่งประกอบกัน อย่างแรกคือผู้ครอบครองอาวุธวิญญาณนั้นจะต้องมีพลังไม่ต่ำกว่าจอมเวทย์ขึ้นไปอย่างที่สองคือผู้ครอบครองอาวุธวิญญาณนั้นจะต้องมี 'ดวงตายมฑูต'เพื่อเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการปลุกพลังวิญญาณ และอย่างสุดท้ายคือวิธีการที่ยากที่สุดมันคือผู้ครอบครองอาวุธวิญญาณจะต้องได้รับการยอมรับอย่างเต็มใจจากจิตวิญญาณที่อยู่ในอาวุธชิ้นนั้นเมื่อผ่านเงื่อนไขทั้งสามนี้ได้จึงจะสามารถปลุกอาวุธวิญญาณให้ตื่นขึ้นมาได้"

        "แต่ละเงื่อนไขนั้นมีความยากในตัวของมันการเป็นจอมเวทย์นั้นไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นกันได้หากมีพลังเวทย์ที่เพียงพอแต่ปราศจากความเข้าใจในวิธีแห่งเวทย์ของตนเองเขาคนนั้นก็ไม่สามารถที่จะบรรลุเป็นจอมเวทย์ได้”

        “อย่างที่สองการที่จะได้มาซึ่งดวงตายมทูตนั้นเป็นสิ่งที่ยากเป็นอย่างมากหลายคนนั้นเสาะแสวงหาดวงตายมทูตมาทั้งชีวิตแต่พวกเขาก็ไม่พบมันมันเป็นสิ่งของที่ต้องอาศัยโชคเป็นอย่างมาก การปรากฏตัวของมันในแต่ละครั้งสามารถทำให้เหล่าจอมเวทย์ห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่งได้”

        “และอย่างสุดท้ายมันเป็นที่ทราบกันดีว่าอาวุธวิญญาณนั้นจะเลือกเจ้านายของมันเองแม้จะถูกเลือกแต่ก็ใช่ว่ามันจะยอมรับใช้อย่างโดยดี การสื่อสารทางจิตระหว่างผู้ใช้กับอาวุธวิญญาณนั้นก็เป็นสิ่งสำคัญหลายคนได้อาวุธวิญญาณมาครอบครองแต่พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่สามารถใช้พลังของมันได้อย่างเต็มที่บางคนกระทั่งความสามารถพิเศษของอาวุธวิญญาณไม่สามารถเปิดใช้งานมันได้ก็มี”

        ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของมอนทิสนั่นก็ทำให้เมอร์ลินถึงกับสะอึกไปเลยทีเดียว

        หนึ่งในบุคคลที่มอนทิสพูดถึงก็คือเขานั่นเองในตอนนี้แม้ว่าเขาจะได้ครอบครองลองกินุสแต่เขาก็ยังไม่สามารถเปิดใช้ความสามารถพิเศษของมันได้เลย

        จากคำพูดของมอนทิศกุญแจสำคัญในการเปิดใช้งานอาวุธวิญญาณนั่นก็คือการสื่อสารกับจิตวิญญาณในอาวุธซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เมอร์ลินยังไม่ได้กระทำมัน

        “การที่จะปลุกอาวุธวิญญาณให้ตื่นขึ้นมาได้ต้องอาศัยความเชื่อใจทั้งตัวของผู้ครอบครองและจิตวิญญาณเมื่อทั้งสองยอมรับซึ่งกันและกัน จิตวิญญาณในอาวุธนั้นก็จะเปิดรับการตื่นและมอบพลังที่แท้จริงให้แก่ผู้ครอบครองได้ใช้งาน”

        “ผู้ที่ได้รับชื่อว่าเป็นเสาหลักของแต่ละอาณาจักรในส่วนใหญ่พวกเขาจึงเป็นผู้ที่ใช้ภูษาวิญญาณได้แทบทั้งสิ้นไม่เว้นแม้แต่กลุ่มอัศวินโต๊ะกลมของอาณาจักรเราก็เช่นกัน”

        "อืม" เมอร์ลินฟังและวิเคราะห์ไปตามคำพูดของมอนทิส

        "เอาล่ะนี่เป็นบทเรียนทั้งหมดในคาบนี้ เจ้าเข้าใจมันหรือไม่?" มอนทิสเอ่ยถามด้วยความใจเย็น

        "ข้าเข้าใจแล้วขอบคุณอาจารย์มอนทิส ในคาบเรียนหน้าข้าจะไม่เหม่อลอยในชั้นเรียนของท่านอีกต่อไป"เมอร์ลินกล่าวต่อชายชราอย่างนอบน้อม

        จนมอนทิสระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

        "ฮ่าฮ่า ฮ่า น้อยนักที่ข้าจะเจอนักเรียนที่สนใจในการเรียนเช่นเจ้า ว่าแต่เจ้านั้นชื่ออะไรนะ"

        ดูเหมือนว่ามอนทิสจะชื่นชอบเมอร์ลินเป็นอย่างมาก

        ในฐานะของอาจารย์เขาย่อมชื่นชอบลูกศิษย์ที่รักในการเรียน

        "ชื่อของข้าคือเซอร์เตสเมอร์ลิน"

        เมอร์ลินเอ่ยตอบอย่างนอบน้อมและการอ่อนน้อมของเมอร์ลินก็ทำให้มอนทิสถูกใจไม่น้อย

        "อืม... เซอร์เตส เมอร์ลิน ข้าจะจำชื่อของเจ้าไว้หวังว่าในอนาคตเจ้าจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และข้ายังจะสามารถจดจำชื่อของเจ้าได้" กล่าวจบมอนทิสก็เดินจากไป

        เมอร์ลินนั่งอยู่ในห้องเรียนสักพักหนึ่งเขานั้นกำลังใช้ความคิดกับเรื่องสมบัติของโซโลมอนและอาวุธวิญญาณที่ได้รับมา

        สมบัติของโซโลมอนนั้นมี5 ชิ้น และ 2 ใน 5 ชิ้นนั้นอยู่กับเขา มันคือดวงตาเลเมเกทันและหอกลองกินุสส่วนชิ้นที่ 3 จากคำบอกเล่าของจอร์มุนกานต์มันคือสิ่งที่อยู่บนยอดสุดของหอคอยมหาเวทย์ซึ่งสมบัติชิ้นนั้นเขายังไม่สามารถนำมันออกมาได้นั่นเพราะยังมีจอร์มุนกานต์ขวางกั้นไว้

        หากเขาไม่สามารถหาสมบัติชิ้นที่4 ที่น่าจะเป็นเป็นกุญแจที่จอร์มุนกานต์ต้องการมาให้มันได้เขาก็ไม่สามารถผ่านไปยังชั้นบนสุดของหอคอยได้

        เมอร์ลินนั้นได้เบาะแสสมบัติอีกชิ้นหนึ่งก็คือดาบของอาเธอร์แม้เขายังไม่มั่นใจว่ามันจะใช่ แต่มันก็ยังมีความเป็นไปได้

        ข้อสันนิษฐานของเขาคือต้องปลุกดาบเล่มนั้นให้ตื่นขึ้นแล้วให้มันเผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงออกมา

        ถ้าหากดาบนั้นคือกุญแจที่จอร์มุนกานต์ตามหาเขาก็จะสามารถจัดการกับสมบัติที่อยู่บนหอคอยนั้นได้แม้ว่าเขาจะไม่มั่นใจในคำพูดของจอร์มุนกานต์นักในเรื่องของความปลอดภัย

        มันไม่มีอะไรที่รับประกันได้เลยว่าเมื่อจอร์มุนกานต์หลุดออกจากที่กักขังได้แล้วมันจะไม่ทำร้ายเขาหรือปล่อยให้เขาขึ้นไปยังชั้นบนสุดของหอคอย

        กล่าวตามตรงเมอร์ลินนั้นไม่มีความสนใจในสมบัติของโซโลมอนสิ่งที่เขาได้มานั้นคือความโชคดี แต่สิ่งที่เขาต้องการมันคือพลังแรงกดดันเวทย์ที่อยู่บนหอคอยนั้นมากกว่าพลังเวทย์เหล่านั้นเป็นทรัพยากรชั้นยอดที่ทำให้การบ่มเพาะของเขาก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว

        พลังเวทย์อันมหาศาลนั้นสามารถร่นระยะเวลาของเขาได้หลายร้อยปีเลยทีเดียวมันจึงเป็นสถานที่ที่เขาให้ความสนใจเป็นอย่างมาก

        เมอร์ลินหมกมุ่นอยู่กับความคิดของเขาจนพระอาทิตย์ตกดินเมื่อรู้สึกตัวเขาจึงได้เดินทางกลับไปยังห้องพัก

        ตุ๊บ!

        ในระหว่างนั้นก็มีร่างหนึ่งมาชนกับเมอร์ลินเข้าอย่างจัง

        ชายรูปร่างอวบอ้วนนั้นแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเขานั้นสวมใส่ชุดคลุมสีดำของโรงเรียนและที่ไหล่ของเขาประดับด้วยแถบสีทอง 5 แถบ 

        "ขอโทษ"

        เมอร์ลินเอ่ยขอโทษมันเป็นเพราะเขาที่เดินอย่างเหม่อลอยจึงทำให้ชนเข้ากับชายคนนั้น

        แต่ด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์นั้นทำให้ชายคนนั้นมองอย่างขัดใจ

        "เดี๋ยวก่อน... เจ้าคิดว่าแค่ขอโทษแล้วจะจบง่ายๆ แบบนี้หรอ"  ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยและมองอย่างเอาเรื่อง

        เมอร์ลินยังคงมีท่าทีที่เรียบเฉยซึ่งมันเป็นท่าทีที่ปกติของเขาแต่ในสายตาผู้อื่นท่าทางของเมอร์ลินนั้นมันช่างขัดตาและขัดใจ

        เมอร์ลินมองไปยังชายคนนั้นและเอ่ย"แล้วอะไรคือสิ่งที่เจ้าต้องการ?"

        เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ชายร่างอ้วนยกรอยยิ้มของเขาขึ้นทันที

        "ค่าเสียหาย"

        ได้ยินดังนั้นเมอร์ลินก็ถึงกับคิ้วขมวดถึงแม้เขาจะมีเงินทองมากมาย แต่เขาไม่ชอบวิธีการของชายคนนี้

        เมอร์ลินไม่ชอบให้ใครมาข่มขู่เขา

        "หึ... ไร้สาระ" น้ำเสียงของเมอร์ลินเต็มไปด้วยความเย็นชา

        เมอร์ลินไม่สนคำพูดของชายคนนั้นเขาจงใจเดินผ่านชายคนนั้นไปอย่างไม่แยแส

        การกระทำนี้สร้างความไม่พอใจแก่ชายคนร่างอ้วนคนนั้นเป็นอย่างมาก

        "เจ้าเด็กนี่วอนเสียแล้ว" ชายร่างอ้วนแผดเสียงออกมาอย่างก้าวร้าว

        ร่างใหญ่ตุ๊ต๊ะของเขาเคลื่อนเข้าหาเมอร์ลินทันทีเขาหมายคว้าจับไหล่ของเมอร์ลิน

        แต่กระนั้นเมอร์ลินกลับขยับตัวเล็กน้อยด้วยการเคลื่อนไหวช้าๆแม้มันจะเชื่องช้าแต่มันก็เคลื่อนไหวได้ถูกจุด สิ่งนั้นจึงทำให้ชายร่างอ้วนคว้าได้เพียงอากาศ

        เมื่อพลาดชายร่างอ้วนก็รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก เขาไม่มีทางให้เป็นเช่นนี้แน่

        ว่าแล้วชายร่างอ้วนก็พุ่งเข้าตะครุบร่างของเด็กน้อยอีกครั้ง

        ฟุ่บ!

        ทันใดนั้นเองร่างของเมอร์ลินก็หายไปราวกับสายลม

        ชายร่างอ้วนได้พลาดท่าอีกครั้งเขาพุ่งเข้าตะครุบได้เพียงความว่างเปล่าจนหน้าของเขาล้มขมำทิ่มไปกับพื้นดิน

        ความไม่พอใจของชายร่างอ้วนพุ่งถึงขีดสุดเขารีบลุกขึ้นมาด้วยความโมโหและเรียกผ้าคลุมเวทย์ของเขาออกมา

               ทันใดนั้นเองชุดคลุมเวทย์สีเทาปรากฏห่อหุ้มร่างของชายร่างอ้วน

        เมอร์ลินมองเห็นวงเวทย์สีเทา3 วงปรากฏอยู่ที่หัวใจของชายร่างอ้วน นั่นหมายความว่าชายคนนี้อยู่ในระดับ 3 ของขั้นนักเวทย์

        ชายร่างอ้วนนั้นมองมายังเมอร์ลินอย่างเหยียดหยามเขาเองก็เห็นวงเวทย์สีเทาที่มีวงเดียวของเมอร์ลินเช่นกันวงเวทย์สีเทาแค่วงเดียวนั้นคือสัญลักษณ์ของระดับ 1 ของขั้นนักเวทย์

        ชายร่างอ้วนที่มีระดับที่เหนือกว่าเขาจึงหยิ่งและทะนงตนเป็นอย่างมาก

        สายตาที่มองผู้ที่มีระดับต่ำกว่านั้นย่อมเป็นสายตาที่ดูถูกและเหยียดหยาม

        ระดับ1 และระดับ 3 แม้จะดูไม่ห่างกันนักแต่ช่องว่างของระดับนั้นก็ทำให้พลังเวทย์ของพวกเขาห่างกันเป็นอย่างมากผู้ที่มีพลังเวทย์ที่มากกว่าย่อมมีคุณสมบัติที่จะหยิ่งทะนง ชายร่างอ้วนคิดแบบนั้น

        ชายร่างอ้วนก็ประกบสองมือของเขาเข้าหากันและเริ่มร่ายเวทย์ทันทีในระยะเวลาหนึ่งเมื่อสองมือข้างของเขาแยกออกจากกัน พื้นนี้โดยรอบก็เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง

        ตูม! ตูม!  ตูม!

        บริเวณที่เมอร์ลินยืนอยู่อยู่ๆ ก็ปรากฏหอกดินที่แหลมคมพุ่งขึ้นมา

        ด้วยสันชาติญาณและปฏิกิริยาอันเฉียบคมของเมอร์ลินทำให้เขาหลบหลีกมันได้อย่างรวดเร็ว แต่ทว่าหอกดินเหล่านั้นร้ายกาจเกินไปไม่ว่าเขาจะหลบไปทางไหน ใต้พื้นดินที่เขายืนอยู่ก็ปรากฏหอกดินพุ่งออกมาทุกที่หอกดินนั้นไล่ตามเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

        ชายร่างอ้วนยิ้มเยาะเขากำลังพึ่งพอใจกับการใช้เวทย์ของเขา

        สิ่งที่ชายร่างอ้วนทำอยู่มันคือทักษะการควบคุมเวทย์

        เมอร์ลินนั้นไม่อยากเป็นหนูที่กำลังโดนไล่กวาดเขานั้นไม่ใช่ตัวตลกของผู้ใด เขาย่ำเท้าเหยียบย่างขึ้นไปบนอากาศ ไต่สูงขึ้นไปท้องฟ้า

        เพียงก็ก้าวไม่กี่ก้าวก็ทำให้เมอร์ลินนั้นยืนอยู่เหนือปลายสุดของต้นไม้ได้แล้ว

        หอกดินพุ่งตามเมอร์ลินไปอย่างไม่ลดละ

        นี่มันโหดเหี้ยมเกินไป!

        สีหน้าของเมอร์ลินแสดงออกซึ่งความไม่พอใจสายตาของเขามองไปยังชายร่างอ้วนอย่างไม่สบอารมณ์

               นี่เป็นเรื่องที่ไร้สาระแต่ชายคนนี้กลับทำให้มันใหญ่โต

               หากวันนี้และที่นี่เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เขาเวทย์หอกดินนั้นอาจทำให้คนคนนั้นบาดเจ็บสาหัส

               “เจ้าประมาณตัวเองสูงเกินไปแล้ว”เมอร์ลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ มันแสดงออกซึ่งอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี

               มือข้างหนึ่งของเมอร์ลินกำลังวาดสิ่งหนึ่งกลางอากาศการเคลื่อนไหวของมือนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก

        ทันใดนั้นเองใบไม้ที่อยู่โดยรอบก็ถูกเมอร์ลินบังคับให้เด็ดออกจากต้น

        ใบไม้มากมายรวมตัวกันกลุ่มก้อนการรวมตัวของมันนั้นสร้างเสียงหวีดหวิวอันน่าหวาดกลัว

        เมื่อเมอร์ลินลงมือกลุ่มก้อนใบไม้นั้นก็หมุนรวมกันราวกับพายุแล้วพุ่งเข้าจู่โจมชายร่างอ้วนในทันที

        ซูม!

        กลุ่มใบไม้นั้นเหมือนฝูงต่อกลุ่มใหญ่พลังของมันสามารถฉีกกระชากคนคนหนึ่งให้กลายเป็นชิ้นๆ ได้

        ชายร่างอ้วนอ้าปากและมองอย่างตะลึงงัน

        "อย่าคิดว่าใบไม้เหล่านี้จะทำอะไรข้าได้" ชายร่างอ้วนตะโกนออกไปเพื่อสยบความหวาดกลัว

        เพียงแค่เสียงหวีดหวิวของเหล่าใบไม้ก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างความกลัวให้กับผู้คน

        ฟิ๊ว!ฟิ๊ว!  ฟิ๊ว!

        ชายร่างอ้วนทำการป้องกันการโจมตีอย่างลนลานหอกดินถูกประยุกต์ใช้เป็นการป้องกันให้แก่เขา

        หอกแหลมจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินเป็นปราการป้องกันชายร่างอ้วน

        แต่น่าเสียดายการป้องกันของปราการนี้ไม่เพียงพอกับการโจมตีของเหล่าใบไม้

        เหล่าใบไม้นั้นถูกเมอร์ลินบังคับจนเหมือนฝูงต่อที่โหดเหี้ยมปราการดินของชายร่างอ้วนถูกเหล่าใบไม้กลืนกินดั่งของขมเคี้ยว ไม่นานปราการนั้นก็ถูกทำลายลง

        ชายร่างอ้วนกลายเป็นสติแตกโดยสมบูรณ์เขาหวาดกลัวต่อใบไม้เหล่านี้เป็นอย่างมาก

        สองมือของชายร่างอ้วนถูกใช้เป็นเครื่องป้องการโจมตีของเหล่าใบไม้เพียงสองมือของมนุษย์นั้นไม่เพียงพอกับการป้องกันการโจมตีนี้

        เมอร์ลินทำการผ่อนพลังของเขาลงเหล่าใบไม้จึงไม่ทำการโจมตีชายร่างอ้วนจนถึงแก่ชีวิต

        โทษตายนั้นเว้นได้แต่โทษเป็นนั้นยังอยู่ทั่วร่างของชายร่างอ้วนนั้นเกิดบาดแผลจำนวนนับไม่ถ้วนแม้ว่าบาดแผลนั้นจะไม่ถูกเฉือนให้ลงลึกแต่บาดแผลที่เบาบางจำนวนมากนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างความเจ็บปวดทรมานให้แก่ชายร่างอ้วน

        สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเพียงนักเวทย์ผู้หนึ่งไม่ว่าจะอยู่ในระดับใด พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่เพียงพอที่จะเป็นคู่มือให้แก่เมอร์ลิน

        สามเดือนที่ผ่านมาความสามารถของเมอร์ลินนั้นถูกพัฒนาขึ้นมากไม่ว่าจะเป็นทั้งเรื่องพลังปราณเซียนหรือพลังเวทย์ เมอร์ลินใช้ความรู้ที่ได้รับมาผสมผสานทั้งสองศาสตร์นี้เข้าด้วยกันการควบคุมพลังปราณเซียนและพลังเวทย์ของเขาจึงได้ก้าวหน้าเป็นอย่างมาก

        "พอแล้วพอได้แล้ว ข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว" ชายร่างอ้วนตะโกนอย่างด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

        ชายร่างอ้วนค่อยๆร่นถอยออกไปเรื่อยๆ สภาพจิตใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเขาไม่คิดเลยว่าเพียงใบไม้เล็กๆ เหล่านี้จะสามารถสร้างเป็นโจมตีที่มีอำนาจขนาดนี้ได้

        เมื่อปราการหอกดินของชายร่างอ้วนถูกทำลายลงเขาจึงตัดสินใจที่จะหนี

        ศักดิ์ศรีนั้นไม่จำเป็นต่อเขาอีกต่อไป

        "หยุดหยุด ได้โปรดหยุดมัน" เสียงของเจ้าอ้วนร้องขอต่อเมอร์ลินอย่างรนราน

        ฝูงใบไม้ยังคงเฉือนหนังบางๆของเขาอย่างต่อเนื่อง เมอร์ลินนั้นไม่แยแสต่อคำร้องของชายร่างอ้วน

        ชายร่างอ้วนทำการวิ่งหนีอย่างลนลานยามนี้ร่างกายของเขาถูกใบไม้เชือดเฉือนจนเกิดรอยบาดแผลบางๆ นับไม่ถ้วน 

        บาดแผลเหล่านี้แม้ว่ามันไม่สามารถเอาชีวิตคนคนหนึ่งไปได้แต่เมื่อคนคนนั้นทำการอาบน้ำหรือโดนน้ำ บาดแผลเล็กๆเหล่านั้นจะสร้างความปวดแสบให้แก่เจ้าของร่างเป็นอย่างมาก

        นี่คือการลงโทษของเมอร์ลินคนที่สร้างความขุ่นเคืองให้แก่เขานั้นจะต้องได้รับผลลัพธ์ที่ไม่ดีอย่างแน่นอน

        ชายร่างอ้วนวิ่งหนีจนหกล้มลงอย่างรนรานสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        กลุ่มใบไม้ยังคงติดตามเขาอย่างต่อเนื่องเขาหลับตาแน่นราวกับยอมรับในชะตากรรม

        แต่แล้ว...

        ปัง!

        ทันใดนั้นกำแพงน้ำแข็งขนาด5 เมตรก็โพล่ขึ้นมาจากพื้นดินมันถูกสร้างเป็นปราการปิดกั้นการโจมตีของกลุ่มใบไม้ การปรากฏของมันนั้นเกิดขึ้นในเวลาที่รวดเร็วเป็นอย่างมาก

        ฉึกฉึก ฉึก!

        ใบไม้ทั้งหมดพุ่งปักลงบนกำแพงน้ำแข็งอย่างเลี่ยงไม่ได้

        ไม่นานใบไม้เหล่านั้นก็ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

        ใบไม้ที่ถูกปกคลุมเป็นน้ำแข็งนั้นทำให้เมอร์ลินไม่สามารถบังคับพวกมันได้อีกต่อไป

        "พอแค่นั้นได้แล้ว"เสียงที่เย็นเยียบถูกส่งออกมาจากบนยอดไม้  

        เมอร์ลินหันไปมองตามทิศทางของเสียงด้วยความสามารถของดวงตาเลเมเกทัน แม้ที่แห่งนั้นจะเต็มไปด้วยความมืดมันก็ทำให้เขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

        บนยอดไม้เมอร์ลินมองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีผมสีน้ำเงินยาวเหยียดตรงเขาสวมใส่ชุดคลุมของโรงเรียนเวทย์อารากอน บนไหล่ของเขาประดับด้วยแถบสีทอง 6 แถบ

        แต่นั่นก็ยังไม่ได้น่าประหลาดใจเท่าเมื่อลมพัดชายเสื้อคลุมให้โบกสะบัดเผยให้เห็นถึงสัญลักษณ์รูปเหยี่ยวที่มีนัยน์ตาอันคมกล้าอยู่บนเสื้อคลุมผืนนั้น

        "ท่านจัสติน" เสียงของชายร่างอ้วนถูกเอ่ยออกมา

        แม้ว่าเขาจะไม่เห็นใบหน้าของชายคนนั้นแต่เขาก็สามารถจดจำเวทย์น้ำแข็งอันร้ายกาจนี้ได้

        ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นมองตรงมาที่เมอร์ลินเพียงการมองมันนั้นก็สามารถสร้างบรรยากาศที่เย็นเยือกแผ่ออกมาได้แล้วหากเป็นผู้อื่นที่ไม่ใช่เมอร์ลินการจ้องมองนั้นเพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นนักเวทย์นั้นหวาดกลัว

        แต่น่าเสียดายที่เด็กน้อยผมขาวผู้นี้ไม่เหมือนกับคนอื่นๆเมอร์ลินจ้องมองกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางของเขานั้นยังคงความเรียบเฉย

        ความเย็นเยือกของจัสตินนั้นไม่อาจเทียบได้กับความเรียบเฉยของเมอร์ลินได้

        “เขาคนนี้คงเป็นสมาชิกของกิลด์11 ดวงตาเหยี่ยวสินะ” เมอร์ลินคิดในใจ