ภายในจิตใต้สำนึกน้อยนิดที่เหลืออยู่ของชายหนุ่ม ‘พร์’ กำลังถูกความทรงจำของผู้อื่นบุกรุกเข้าไปในจิตใจ เสียงกรีดร้องผสมกับเสียงอ้อนวอนของเ้าของร่างดังขึ้นอย่างต่อเนี่อง
"อึก… นี่มันบ้าอะไรกัน"
ความเ็ปที่ยากจะบรรยายปะทุขึ้นภายในร่างที่อ่อนล้าจากยาพิษ ส่งผลให้ ‘พร์’ ที่ยังคงมึนงงและสับสน เริ่มมีสติกลับคืน แม้ว่าความเ็ปในจิตใจจะกระทบเข้ามาแทนที่สติที่สว่างไสว
ดวงตาเริ่มหรี่ลงด้วยความเ็ป ร่างกายสั่นเทา ใบหน้าปรากฏเค้ารางแห่งความตาย แต่ไม่ได้มีเพียงเค้ารางแห่งความตายเท่านั้น กลับยังมีเค้ารางแห่งชีวิตปรากฏขึ้นอย่างขัดแย้ง
ความทรงจำทั้งสองชาติภพค่อยๆ ผสานกันอย่างช้าๆ แม้ว่าพร์จะถูกความเ็ปและความทรงจำอันแปลกประหลาดโจมตีจิตใจอย่างหนักหน่วง ภายใต้ความโศกเศร้าและโกรธเกรี้ยวของความทรงจำ แม้จะรุนแรงและมืดมน แต่ก็ไม่อาจทำให้จิตใจของชายชราผู้ผ่านโลกมาอย่างยาวนานสับสนแม้แต่น้อย ่เวลาที่โหดร้ายและโศกเศร้าในความทรงจำอันเลือนรางและเริ่มจางหายช้าไปอย่างช้าๆ
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
ใบหน้าของชายหนุ่มในชุดจีนโบราณที่ดูเ็ปค่อยๆ กลับมาเป็ปกติอย่างช้าๆ ดวงตาที่ปิดสนิทเริ่มเปิดขึ้นมา
"ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมา"
ใบหน้าเคร่งขรึมที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนเรือนหน้าของชายหนุ่ม เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้แข็งๆ และมีสีหน้าครุ่นคิดขณะยกนิ้วมือขึ้นเคาะเตียงเบาๆ
"ดูเหมือนว่าที่นี่จะอยู่ในโลกกำลังภายใน แถมมาสิงในร่างเด็กหนุ่มที่ใกล้ตายเพราะยาพิษ… สินะ?"
เสียงเคาะดังขึ้นตามจำนวนรอยย่นบนหน้าผาก
"หากให้ลองเดา โอกาสเก้าในสิบส่วน ร่างกายนี้คงโดนยาพิษของคนในครอบครัวตัวเอง"
ขณะเดียวกันความคิดที่สับสนวุ่นวายก็เริ่มจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ ความทรงจำของชายหนุ่มค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
"ไม่คิดว่า จะได้ความทรงจำครบถ้วน หายากเหมือนกันนี่ ตามปกติ ร่างของเด็กหนุ่มคนนี้คงชนะฉัน หืม… ต้องพูดว่าข้าสินะ คงชนะข้าแล้วได้วิชาไป แต่กลับกลายเป็ว่า จิติญญาของข้าแข็งแกร่งกว่าปกติ"
ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมา
"หากจะพูดให้ถูก คงเพราะยาพิษช่วยไว้สินะ"
แล้วความทรงจำที่กระจัดกระจายก็เชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์
"ดูเหมือนข้าจะชื่อ ‘เจี่ยเม่า’ (ของปลอม) "
ท่ามกลางท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ปรากฏสายฟ้าสีดำแดงฟาดผ่านน่านฟ้าไปยังทิศทางหนึ่ง
"ร่างกายนี้คล้ายกับถูกพิษและตายลงไป"
เจี่ยเม่ายกมือขึ้นลูบเครา แต่กลับต้องสะดุ้งเพราะไร้ซึ่งเคราอันงดงามที่ตนเคยัั.
"ยาพิษกลืนกินิญญา ในความทรงจำของเ้าของร่างเป็ยาพิษระดับหายาก"
เจี่ยเม่าดันตัวขึ้นนั่งด้วยแรงอันน้อยนิด ใบหน้าขาวซีด แขนขาอ่อนแรงพอจะพยุงให้เขานั่งได้เท่านั้น
"ช่างเป็ยาพิษที่... น่ารังเกียจเสียจริง"
ควันสีขาวภายในร่างกายถูกขับออกผ่านทวารทั้งเจ็ด ควันขาวกระจายออกไปทั่วป่า ใบไม้ใบหญ้าแห้งลงในพริบตา กระทั่งหินก็ป่นบี้จนกลายเป็ก้อนเล็ก
พิษกลืนกินิญญา จะกัดกินจิติญญาผู้ใช้ สกัดมันเป็ยา และแปรเปลี่ยนเป็ยาอายุวัฒนะ หากยิ่งกัดกินผู้คนมาก ก็ยิ่งจะกลายเป็ยาชั้นยอด
เจี่ยเม่าทำสมาธิ หลับตาลงโคจรลมปราณไปทั่วร่างตามคัมภีร์ลมปราณหินผา ลมปราณธรรมชาติลอยเข้าสู่จมูกไหลเข้าสู่จุดตันเถียน ปรากฏลมปราณสีเทารอบตันเถียน มันค่อยๆ ถักทอเป็เส้นลมปราณที่บางเบา
เจี่ยเม่าลืมตาขึ้น เขายกหมัดชกไปด้านหน้า หวดกระแสลมจนเกิดเสียงดัง
ปัง!
"ย่ำแย่นัก ร่างกายอ่อนแอ เส้นลมปราณเปราะบาง คัมภีร์ไร้ประโยชน์ พรสววรค์ต่ำ แถมยังถูกกัดกินจากความหิวโหย และาแที่ถูกโจมตี"
เจี่ยเม่าสูดลมปราณธรรมชาติเข้าไปในร่าง
สามชั่วยามผ่านไป
เขาค่อยๆ โคจรลมปราณตามแนวทางใหม่ พลังชีวิตเพิ่มพูน ใบหน้าซีดเผือด กระดูกแตกหัก เส้นเืขาดสะบั้น ลมหายรวยริน ควันสีขาวที่กระจัดกระจายไปกลับเข้าสู่ร่าง ตามร่างกายมีเสียงแตกหักดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ผ่านไปอีกสามชั่วยาม
พลังชีวิตเริ่มขาดหาย กลิ่นอายเริ่มความตายพอกพูน กระดูกที่แตกหักกลับถูกสร้างขึ้นใหม่ เส้นเืเส้นแล้วเส้นเล่าผสานตัว และร่างก็กลับสู่ภาวะปกติ ควันสีขาวกลมกลืนเป็หนึ่งเดียวกับร่างกาย
ผ่านไปอีกสามชั่วยาม
เปรี้ยง!
ร่างกายเข้าสู่สภาวะแปลกประหลาด ท้องฟ้ามืดมิด เมฆสีดำเคลื่อนตัว พร้อมกับปรากฏสายฟ้าขนาดต่างๆ ผ่าฟาดลงพื้นดิน เส้นขนาดของมันขยายไปราวกับจะค้ำฟ้า และฟาดลงมาอย่างต่อเนื่อง
เปรี้ยง!
เปรี้ยง!
ร่างกายของเจี่ยเม่าแตกสลายกลายเป็ฝนเื แล้วท้องฟ้าก็กลับเป็ปกติ ทุกอย่างดูราวกับไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น
เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นเบาๆ แต่กลับก้องสะท้อนไปทั่วผืนฟ้าและผืนดิน
"กลับ!"
ร่างกายของเจี่ยเม่าที่แตกสลายไปคล้ายว่าัักับการย้อนเวลา และกลับเป็ร่างเดิมที่มีพิษกัดกิน ทว่ามิใช่ร่างที่ถูกพิษกลืนกิน แต่เป็ร่างกายที่ปลดปล่อยพิษแทน
เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ใบหน้ากลับปรากฏลูกตาข้างละ4ลูก
เจี่ยเม่าหัวเราะเบาๆ ดวงตาทั้งแปดลูกหมุนด้วยความเร็วสูงแล้วกลับคืนเป็สองดวงเช่นเดิม
136
