เจียงโม่โฉวเดินวนอยู่ในตลาดมืดก็อดที่จะทึ่งไม่ได้ สิ่งของที่ขายในตลาดมืดมีมากมายหลายชนิดจริงๆ และกำลังซื้อของคนที่นี่ก็มีมากเหมือนกัน ส่วนของที่เอามาขายก็ไม่ใช่ของคุณภาพดีอะไร โดยเฉพาะอาหารที่เทียบไม่ได้กับของที่เขาเอามาขายเลยแม้แต่น้อย
“พ่อหนุ่ม ฉันเห็นเธอเดินวนไปเวียนมาอยู่หลายรอบแล้ว ตกลงเธอมาที่นี่เพื่อมาขายหรือมาซื้อของกันล่ะ” หญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยท่าทางกังวล นางกลัวว่าเจียงโม่โฉวจะเป็คนของทางการ เพราะวันนี้หน้าที่เฝ้าทางเข้าเป็ของลูกชาย หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา อย่าว่าแต่ลูกชายที่จะถูกเ้าของตลาดลงโทษเลย แม้แต่คนในครอบครัวของนางก็คงจะหนีไม่พ้นเหมือนกัน
“ทั้งมาซื้อและมาขายครับคุณยาย แต่ก่อนที่ผมจะซื้อของได้ ผมคงต้องขายของที่มีให้ได้เงินมาก่อนน่ะครับ” เจียงโม่โฉวยิ้มตอบ
“เธอเอาอะไรมาขายบ้างล่ะ ฉันรู้จักคนเยอะ ฉันช่วยเธอได้นะ” หญิงชราบอกอย่างใจดี ทั้งยังพยายามมองไปในตะกร้าใบใหญ่ที่เจียงโม่โฉวสะพายอยู่
“ผมขอวางตะกร้าก่อนนะครับ ของในนี้มันหนักมากจริงๆ” เจียงโม่โฉวเปิดผ้าคลุมออก “ผมมีหมูเนื้อแดง หมูสามชั้น ข้าวสาลี และแป้งข้าวสาลีอย่างละห้ากิโล แล้วก็มีขนมไข่อีกสามสิบก้อนครับ”
หญิงชราตาโต “เธอมีของดีมากขนาดนี้เลยเหรอ แล้วเธอตั้งราคาขายไว้หรือยัง แต่ฉันขอเตือนว่าเธออย่าตั้งราคาสูงเกินไป แม้ว่าคนที่เข้ามาในนี้ยินดีที่จะจ่ายเงินซื้อของดีๆ กลับไปกิน แต่พวกหน้าเืมักจะค้าขายอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน และเธอก็อย่าเข้าใจฉันผิดเชียวล่ะ ไม่ใช่ว่าฉันอยากซื้อของถูกถึงไม่อยากให้เธอขายของในราคาแพง แต่คนที่หวังจะเข้ามาสูบเืสูบเนื้อกับชาวบ้านที่เดือดร้อนด้วยกัน เ้าของตลาดมักจะไม่ปล่อยไว้ เธอคงเห็นว่าที่นี่เข้ามายากแล้วใช่ไหม แต่คนคดโกงกลับออกไปจากที่นี่ได้ยากกว่า เพราะฉะนั้นตั้งราคาขายอย่างสมเหตุสมผลจะดีกว่า เธอจะได้ค้าขายอยู่ที่นี่ได้นานๆ”
“ขอบคุณครับคุณยาย ถ้างั้นคุณยายช่วยตั้งราคาให้ผมได้ไหมครับ ผมเพิ่งเข้ามาที่นี่ครั้งแรก เลยไม่รู้ว่าจะตั้งราคาขายไว้ที่เท่าไหร่ดี”
“เื่นี้สบายอยู่แล้ว” หญิงชรากระซิบ “ฉันเป็คนงานของเ้าของตลาด มีหน้าที่ตรวจสอบเื่ราคาสินค้าอยู่แล้ว รับรองว่าฉันจะตั้งราคาขายให้เธออย่างยุติธรรม เธอไม่ต้องกลัวว่าการค้าขายของเธอจะขาดทุน”
“คุณยายรับนี่ไปนะครับ ภรรยาของผมทำเองเลยนะ มันอร่อยมาก” เจียงโม่โฉวยัดซาลาเปาใส่มือหญิงชราไปสองลูก
“งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ” หญิงชรารีบเก็บซาลาเปาใส่ถุงของตัวเองทันที “หมูเนื้อแดงกิโลละสามหยวน หมูสามชั้นกิโลละสี่หยวน ข้าวสาลีกิโลละสองหยวนกับห้าเหมา แป้งข้าวสาลีกิโลละสี่หยวน ส่วนขนมไข่จะขายได้ชิ้นละหนึ่งเหมากับห้าสิบเฟินเท่านั้น แต่เธออย่าคิดว่ามันราคาน้อยไปล่ะ เธอมีขนมไข่ตั้งสามสิบก้อน ถ้าขายหมดนี่ก็จะได้เงินสี่หยวนกับอีกห้าสิบเหมาเชียวนะ ถ้าเธอเอามาขายทุกวัน ลองคำนวณดูว่าเดือนหนึ่งเธอจะได้เงินเท่าไหร่”
“ผมวางขายตรงนี้เลยได้ไหมครับ” เจียงโม่โฉวถามเมื่อได้ทราบราคา และยังแอบเสียดายว่าวันนี้เอาของออกมาน้อยเกินไป
“ได้สิ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกลูกค้ามาให้” หญิงชราเห็นสีหน้าของเจียงโม่โฉวก็เข้าใจ “วันหลังเธอสามารถเอาของมาขายได้มากเท่าที่เธอ้า ขอแค่รักษาคุณภาพไว้ให้ได้ก็พอ”
หญิงชราที่ใครๆ ต่างก็เรียกว่ายายจางเดินไปในตลาด ไม่นานก็มีแม่บ้านเดินตามหลังมาอีกหลายคน เมื่อทุกคนเห็นสินค้าที่อยู่ในตะกร้าของเจียงโม่โฉว แค่พริบตาเดียวสินค้าในตะกร้าก็เปลี่ยนเป็เงินมาแทนที่อย่างรวดเร็ว และเงินก็ไม่ขาดไปแม้แต่เหมาเดียว
เจียงโม่โฉวใกับกำลังซื้อที่เห็นเป็อย่างมาก ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขอบคุณลูกค้ากลุ่มแรกด้วยซ้ำ แม่บ้านกลุ่มนั้นก็หายไปแล้ว
“เอ่อ...คุณยาย ลูกค้ากลุ่มเมื่อกี้หายไปไหนแล้วหรือครับ” เจียงโม่โฉวยังงุนงงไม่หาย
ยายจางหัวเราะออกมาอย่างพอใจ “เพราะสินค้าของเธอเป็ของดีและยังเป็ของที่คน้า ใช้เวลาไม่นานก็ขายหมดแล้ว คราวหน้าฉันแนะนำว่าให้เธอเอาของดีๆ อย่างนี้มาขายอีกเยอะๆ อย่างขนมไข่ที่เธอเอามาก็ขายดีมาก แต่ถ้ามีขนมอย่างอื่นด้วยก็จะขายดียิ่งกว่านี้”
“เดี๋ยวผมจะบอกภรรยาให้นะครับคุณยาย ขนมพวกนี้เธอเป็คนทำเอง และเธอยังทำขนมได้มากมายหลายอย่างด้วย ขนมที่เธอทำแต่ละอย่างอร่อยทั้งนั้นเลยครับ”
“ฉันเพิ่งเคยเห็นคนชมภรรยาตัวเองอย่างออกหน้าออกตาแบบนี้เป็ครั้งแรก แต่ก็ดีแล้วล่ะ เป็สามีภรรยาก็ต้องรักและให้เกียรติกัน” ยายจางส่ายหน้า “อย่าให้เหมือนลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้ของฉัน รายนั้นถ้าไม่ทะเลาะก็ตบตีกันทุกวัน นี่ถ้าแยกบ้านกันอยู่ได้ ฉันกับลูกชายคนเล็กคงแยกบ้านออกมานานแล้ว”
“ลูกชายของคุณยายคือคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าตลาดหรือครับ”
“อือ...ที่ยืนคอยฟังรหัสอยู่หน้าตลาดคือลูกชายคนเล็กของฉันเอง”
“ไว้คราวหน้าผมจะเอาของมาฝากน้องชายสักหน่อยนะครับ ความจริงวันนี้ผมบอกรหัสเข้าตลาดผิดไปด้วย แต่น้องชายใจดียอมให้ผมเข้ามา” เจียงโม่โฉวแต่งเื่ขึ้นมาเพราะกลัวหญิงชราจะปฏิเสธ
ยายจางได้ฟังอย่างนั้นก็เข้าใจว่าเจียงโม่โฉวคงอยากตอบแทนที่นางพาลูกค้ามาให้เขา เพราะนางรู้ดีว่าลูกชายคนเล็กไม่เคยทำงานสะเพร่าและไม่เคยปล่อยให้ใครผ่านประตูมาง่ายๆ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ปฏิเสธหากเจียงโม่โฉวจะแสดงน้ำใจ
“ตลาดของเราเปิดทำการทุกวัน ั้แ่ตีห้าไปจนถึงเที่ยงวัน ถ้าพรุ่งนี้เธอมาขายของอีกเราคงจะได้เจอกัน ฉันไปก่อนล่ะนะ ยังมีงานอื่นที่ฉันต้องทำอีก” ยายจางพูดจบก็เดินกลับเข้าตลาดไปอีกครั้ง
เจียงโม่โฉวเก็บเงินในตะกร้าเรียบร้อยก็เดินออกจากตลาดไปอย่างอารมณ์ดี แต่เขายังไม่กลับบ้านตอนนี้เพราะมีธุระอีกอย่างหนึ่งที่ต้องไปทำ ดีที่มีคนในตลาดบอกที่ตั้งของบ้านหลังนั้นให้แล้ว
“คุณรีบเอาจักรยานคันนี้ไปคืนเลยนะ!”
“ของซื้อมาแล้วจะคืนได้ยังไง คุณรู้ไหมว่าจักรยานคันนี้ราคาเท่าไหร่และเราต้องจ่ายตั๋วอุตสาหกรรมไปกี่ใบ”
“ก็เพราะฉันรู้ว่ามันแพงฉันถึงได้โมโหคุณอยู่นี่ไง คุณก็รู้ว่าที่บ้านของเราไม่ว่าจะหม้อหรือกระทะมันรั่วจนใช้งานไม่ได้แล้ว ของในบ้านยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องซื้อต้องซ่อม ไหนจะค่านมผงของลูกชายเราอีก ค่าใช้จ่ายในบ้านมีเยอะแยะมากมาย คุณเคยรู้บ้างไหมเนี่ย”
“แต่นี่มันคือจักรยานนะคุณ จักรยานคันนี้ผมจองมาครึ่งปีเชียวนะ”
“แล้วจักรยานของคุณมันเอามาทำอาหารได้ไหมล่ะ ถ้าหม้อมันมีรูแค่ไม่กี่รู ฉันยังพอจะทนใช้มันได้ แต่คุณดูนี่” ภรรยาชูหม้อและกระทะที่รั่วจนเป็รูใหญ่ให้สามีดู และทั้งสองอย่างก็ไม่สามารถเอามาใช้ทำอาหารได้แล้วจริงๆ
สองสามีภรรยาทะเลาะกันอยู่นาน จนพวกเขาไม่ได้ยินเสียงว่ามีใครมาเรียกพวกเขาอยู่หน้าบ้านเลย เจียงโม่โฉวที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากข้างในก็พอจะเดาได้แล้วว่าทั้งสองคนทะเลาะกันเื่อะไร เขามาที่บ้านหลังนี้ตามคำแนะนำของคนในตลาดมืดอีกทีว่าบ้านหลังนี้มีลูกไก่และลูกเป็ด รวมถึงเบี้ยไม้ผลหลายชนิดขาย หากโชคดีวันนี้เขาอาจจะได้จักรยานกลับบ้านไปด้วย
“ขอโทษนะครับ มีจดหมายมาส่งครับ” เจียงโม่โฉวะโขึ้นอีกครั้ง เขาคิดว่าคราวนี้ถ้ายังไม่มีใครได้ยิน เขาค่อยมาใหม่วันหลัง
“คุณบอกว่ามีจดหมายมาส่งเหรอ ไหนล่ะจดหมาย แล้วบุรุษไปรษณีย์คนก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้วล่ะ เมื่อวานเขาเพิ่งมาส่งจดหมายให้ผมอยู่เลย คราวนี้ทำไมถึงเป็คุณไปได้”
เจียงโม่โฉวเดาว่าชายคนนี้คงเป็สามีที่กำลังทะเลาะกับภรรยาอยู่แน่ๆ และคำพูดของเขาก็คงเป็การถามรหัสลับ
“พอดีผมเห็นว่าดวงอาทิตย์มันเย็นๆ ก็เลยเดินผ่านมาทางนี้น่ะครับ” เจียงโม่โฉวบอกรหัสผ่านตลาดมืดออกไป
เมื่อเ้าของบ้านได้ยินก็รีบบอก “ต้องใช้จดหมายยืนยันใช่ไหม เข้ามาดื่มน้ำรอก่อนสิ จดหมายยืนยันการรับพัสดุของผมอยู่ในบ้าน”
เจียงโม่โฉวเดินตามเข้าไปในบ้านพักอย่างไม่รีรอ เพราะอากาศข้างนอกมันทั้งร้อนและอบอ้าว เขาอยากดื่มน้ำสักแก้วพอดี
“มีคนในนั้นแนะนำคุณมาหาผมเหรอ คุณอยากได้อะไรล่ะ ลูกไก่ ลูกเป็ด ลูกหมู หรืออะไรลองพูดมา”
“ผมชื่อเจียงโม่โฉวนะครับ พี่ชายเรียกผมว่าสหายเจียงหรือจะเรียกว่าโม่โฉวเฉยๆ ก็ได้ ผมอยากซื้อลูกไก่ ลูกเป็ด แล้วก็ลูกหมูจริงๆ แต่ผมยังอยากได้ต้นไม้ผล อย่างเช่น แอปเปิล องุ่น ส้ม ลูกพลับ แตงโม กล้วยหอม แล้วก็สตรอว์เบอร์รี ด้วยครับ”
“ฉันขอโทษทีที่ลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อเฮ่าซาน นายจะเรียกฉันว่าพี่ซานก็ได้ ลูกไก่ ลูกเป็ด ลูกหมู เบี้ยต้นพลับ กล้วยหอม แอปเปิล พวกนี้ฉันมีอยู่พอดี นายเดินเข้าไปเลือกที่หลังบ้านได้เลย แต่ผลไม้อย่างอื่นฉันขอเวลาสิบวัน จากนั้นนายค่อยมารับไป”
เจียงโม่โฉวตกลงราคาและจ่ายเงินให้เฮ่าซานไปโดยไม่ต่อราคาสักคำ เฮ่าซานรู้สึกพอใจเป็อย่างมากจึงแถมลูกไก่กับลูกเป็ดให้เจียงโม่โฉวอีกอย่างละหนึ่งตัว
“อีกสิบวันผมจะมารับต้นไม้ที่เหลือนะครับ วันนี้ผมต้องรีบกลับบ้านก่อน กว่าจะกลับถึงบ้านผมต้องเดินอีกเป็ชั่วโมงเลย ถ้าช้ากว่านี้คงถึงบ้านค่ำ ภรรยาผมจะเป็ห่วง” เจียงโม่โฉวถอนหายใจ “เฮ้อ...ผมไม่มีตั๋วอุตสาหกรรมไปซื้อจักรยาน กะว่าจะเอาหม้อกับกระทะที่เพิ่งซื้อมาใหม่ไปแลกกับตั๋วสักหน่อยแต่ก็ไม่มีใครยอมแลก”
“นายจะเอาหม้อกับกระทะไปแลกจักรยานเหรอ” เฮ่าซานถามอย่างดีใจ ตอนนี้เขาหาวิธีให้เมียเลิกบ่นเขาได้เสียที
9K
![[จบ] พันธะรักวิวาห์จำเป็น [Bond of Love - Wedding]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649843972_61584910.webp)
