เมื่อได้ยินคำอธิบายของเชียนเชียน สายตาของหลินฉางชิงก็หดแคบลงเล็กน้อย
ประสบการณ์ของเหยียนเฉินมีส่วนคล้ายคลึงกับตัวเขาในอดีตอยู่บ้าง เพียงแต่ตัวเขานั้นถูกปีศาจสาวล่อลวง ทว่าสิ่งที่เหยียนเฉินทำลงไปทั้งหมด ล้วนมาจากใจจริงของตนเอง
หากพูดกันตามตรง หลินฉางชิงรู้สึกเลื่อมใสในตัวเหยียนเฉินอยู่ไม่น้อย เพราะการยอมแบกรับคำสาปที่ต้องตายเพื่อคนที่ตนรักนั้น พูดน่ะมันง่าย แต่คนที่สามารถทำได้จริงอาจมีเพียงหยิบมือเดียว
"ความจริงแล้ว ข้าไม่ได้โทษอาจารย์และศิษย์ร่วมสำนักของเขาหรอก เพราะพวกเขาก็แค่ทำตามกฎของสำนัก เื่นี้ั้แ่เริ่มต้น คนที่ผิดคือพวกเรา"
เชียนเชียนกล่าวเช่นนั้น แต่คำพูดนี้ทำให้หลินฉางชิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะเขาไม่คิดว่าปีศาจจิ้งจอกตรงหน้าจะเป็คนที่รู้จักเหตุและผลถึงเพียงนี้
หรือบางที อาจเป็เพราะชีวิตที่ถูกคุมขังยาวนานถึงห้าสิบปี จนทำให้จิตใจของนางเปลี่ยนแปลงไปแล้ว
"หากจะพูดให้ถูก ข้าอาจจะต้องขอบคุณอาจารย์ของเขาด้วยซ้ำ การขังเหยียนเฉินไว้ที่หอคอยผนึกมารแห่งนี้ ทำให้พลังของหอคอยผนึกมารเองสามารถกดคำสาปในร่างกายของเขา และช่วยบรรเทาความเ็ปได้ และถึงแม้จะคุมขังเขาไว้ที่นี่ แต่กลับไม่ได้ปิดตายหอคอยผนึกมาร"
"ถึงข้าจะออกไปไม่ได้ แต่ยังโชคดีที่สามารถพบเขาได้ทุกวัน หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ เกรงว่าข้าคงจะจบชีวิตตนเองไปนานแล้ว" เชียนเชียนกล่าวต่อ
หลินฉางชิงเลิกคิ้วขึ้น
ดูเหมือนว่าผู้าุโท่านนี้ จะเป็คนที่อ่อนโยนมากทีเดียว
เื่ราวของเชียนเชียนและเหยียนเฉินแม้จะเรียบง่าย แต่หากมองจากจุดยืนของเผ่ามนุษย์และเผ่าปีศาจแล้ว มันคือเื่ที่ไม่สามารถยอมรับได้จริง ๆ
"ตอนนี้ผู้าุโเหยียนจากไปแล้ว การทรมานจากคำสาปก็สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ สำหรับเขาแล้วนี่อาจจะเป็การปลดปล่อยอย่างหนึ่ง"
หลินฉางชิงครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างช้า ๆ เชียนเชียนไม่ได้โต้แย้งคำพูดของเขา มิหนำซ้ำยังพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
"เป็เช่นนั้นจริง ๆ " นางเอ่ยขึ้น
ทว่าในทันใดนั้น สายตาของเชียนเชียนก็หันมามองที่หลินฉางชิงอีกครั้ง
"ฉางชิง เ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงเล่าเื่เหล่านี้ให้เ้าฟัง?" เชียนเชียนถาม
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินฉางชิงก็ชะงักไปทันที
เมื่อครู่เขาก็รู้สึกว่าท่าทีที่เชียนเชียนเล่าเื่ราวนั้นดูราบรื่นจนเกินไป ส่วนเหตุผลที่แน่ชัดนั้นเขาไม่อาจทราบได้
ด้วยความจนใจ หลินฉางชิงจึงได้แต่ส่ายหน้า
และในขณะนั้น สายตาของเชียนเชียนก็กลับมาโศกเศร้าอีกครั้ง
"นั่นเป็เพราะ มีเื่หนึ่งที่ข้าไม่ได้บอกแม้กระทั่งเหยียนเฉิน" เชียนเชียนค่อย ๆ เอ่ย
ขณะที่พูด หลินฉางชิงเห็นนางกำลังรวบรวมไอปีศาจขึ้นมาที่ด้านหลังกรงขัง รูม่านตาของหลินฉางชิงหดตัวลงทันที
"ผู้าุโ ท่านกำลังจะทำอะไร?!" เขาถามขึ้นทันควัน
การใช้ไอปีศาจภายในกรงขัง ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นเกินกว่าจะคาดเดาได้!
เปรี้ยง!
เป็ไปตามคาด
แทบจะในพริบตาที่เสียงของหลินฉางชิงสิ้นสุดลง สายฟ้าสีแดงฉานก็กระจายออกมาอีกครั้ง แล้วฟาดลงบนร่างของเชียนเชียน
มันแตกต่างจากสายฟ้าป้องกันที่เกิดขึ้นเมื่อเข้าใกล้กรงขัง เพราะหากใช้ไอปีศาจภายในกรงขัง จะเป็การกระตุ้นกลไกการลงทัณฑ์ของหอคอยผนึกมาร
อานุภาพของสายฟ้าเหล่านี้ รุนแรงกว่าเมื่อครู่ไม่รู้กี่เท่า!
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!!!
แสงสายฟ้านับไม่ถ้วนะเิขึ้นบนร่างของเชียนเชียนอย่างต่อเนื่อง ร่างกายที่อ่อนแอของปีศาจจิ้งจอก จะไปสู้กับสายฟ้าเหล่านี้ได้อย่างไร?
นางที่ไม่มีพลังเหลืออยู่แล้วเมื่อถูกฟาดด้วยสายฟ้าที่มากถึงเพียงนี้ ร่างกายย่อมไม่อาจทนทานได้!
"พรวด!"
เืคำโตพุ่งออกจากปากของเชียนเชียนอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ที่ปาก แต่เป็ทั้งจมูก ดวงตา หรือแม้แต่หู ในตอนนี้มีเืไหลซึมออกมาเป็จำนวนมาก
หลินฉางชิงเริ่มร้อนรน
"ผู้าุโ ท่านทำอะไรอยู่?! รีบหยุดเดี๋ยวนี้!" เขาเร่งเร้า
หลินฉางชิงไม่รู้ว่าทำไมเชียนเชียนถึงจู่ ๆ ก็ใช้ไอปีศาจ แต่เขารู้ดีว่าหากเป็เช่นนี้ต่อไป เกรงว่าปีศาจจิ้งจอกตรงหน้าจะต้องิญญาแตกสลายในไม่ช้า!
ทว่าเชียนเชียนกลับดูเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของหลินฉางชิง นางยังคงรวบรวมไอปีศาจของตนเองอย่างต่อเนื่อง แม้ร่างกายจะใกล้พังทลายแต่นางก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สายฟ้าสีแดงฉานย้อมห้องขังทั้งหมดให้กลายเป็สีแดง เห็นเพียงเงาร่างของเชียนเชียนลาง ๆ อยู่ภายในนั้น
เปรี้ยง!
สายฟ้าขนาดเท่าปากชามฟาดลงมาอย่างกะทันหัน ชั่วขณะนั้น หลินฉางชิงรู้สึกได้ว่าพื้นดินใต้เท้าของเขาสั่นะเืตามไปด้วย
และเชียนเชียน ในที่สุดก็ถึงขีดจำกัดในตอนนี้
"อ๊าก!!!"
นางส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาจากนั้นร่างทั้งร่างก็ล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
ในขณะเดียวกัน ลูกไฟสีฟ้าอ่อนลูกหนึ่ง ค่อย ๆ ลอยออกมาจากตำแหน่งจุดตันเถียนของนาง หลินฉางชิงััได้ว่าบนลูกไฟนั้นเต็มไปด้วยไอปีศาจ
"นี่คืออะไร?"
เขาเกิดความสงสัยอย่างยิ่งในใจ แต่เขากลับไม่ได้ก้าวเข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว จึงได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม และมองดูลูกไฟนั้นลอยตรงมาทางเขาอย่างเงียบ ๆ
ตามหลักการแล้ว ด้วยไอปีศาจที่มหาศาลขนาดนี้ หอคอยผนึกมารควรจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ แต่ลูกไฟนั้นกลับลอยทะลุกรงขังของหอคอยผนึกมารออกมาสู่โลกภายนอก และลอยอยู่ตรงหน้าหลินฉางชิง
เมื่อเห็นภาพนี้ หลินฉางชิงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเชียนเชียนจะมีวิธีการเช่นนี้ด้วย!
"ผู้าุโ ท่าน..."
หลังจากหายใ หลินฉางชิงจึงได้สติ แล้วรีบพุ่งเข้าไปที่ข้างกรงขังทันที
ในตอนนี้ เชียนเชียนที่ผ่านการฟาดของสายฟ้าเมื่อครู่ ลมหายใจแ่เบาราวกับเส้นด้าย แม้แต่แววตาก็เริ่มพร่าเลือน
เื่นี้หลินฉางชิงกลับจนปัญญา
พลังปราณของมนุษย์และปีศาจนั้นไม่เหมือนกัน พลังปราณของเขาสามารถถ่ายทอดให้เหยียนเฉินได้ แต่ไม่สามารถถ่ายทอดให้เชียนเชียนตรงหน้าได้!
"ฉางชิง เด็กคนนี้... ข้าขอฝากไว้กับเ้าด้วย..."
ในเวลานี้ เชียนเชียนพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก นางมองไปที่หลินฉางชิง มุมปากพยายามฝืนยิ้มอย่างเป็มิตร
เพียงแต่ในชั่วขณะที่ได้ยินคำพูดของนาง หลินฉางชิงรู้สึกเหมือนสมองอื้ออึงไปหมด!
"เด็ก?!" เขาอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
เชียนเชียนถูกขังอยู่ที่นี่ห้าสิบปีจะมีเด็กมาจากไหน?
ในตอนนี้ เชียนเชียนดูเหมือนจะมองเห็นความสงสัยในใจของหลินฉางชิง
"เ้าไม่ต้องสงสัย เด็กคนนี้คือลูกของเหยียนเฉิน..."
เนื่องจากร่างกายได้รับาเ็สาหัส กลิ่นอายของเชียนเชียนจึงอ่อนแรงลงมาก
"เผ่าจิ้งจอกชิงชิวของข้ามีวิชาลับอย่างหนึ่งที่สามารถสร้างพื้นที่จากพลังปีศาจของตนเองขึ้นมาได้ ซึ่งเวลาที่นั่นไหลช้ามาก ห้าสิบปีของโลกภายนอกเป็เพียงหนึ่งปีในนั้น แม้สถานที่นั้นจะไม่กว้างขวางแต่ก็พอดีที่จะรองรับเด็กคนนี้ได้ ข้าผนึกไอปีศาจของนางไว้ และวางไว้ในนั้น... จนถึงตอนนี้ เื่นี้แม้แต่เหยียนเฉินก็ไม่เคยล่วงรู้มาก่อน" น้ำเสียงของเชียนเชียนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
หากเป็ไปได้ นางย่อมไม่อยากบอกเื่นี้กับเหยียนเฉิน
"เพราะตามนิสัยเดิมของเขา หากรู้ถึงการมีอยู่ของเด็กคนนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็จะต้องช่วยข้าออกไปให้ได้แน่นอน ข้าไม่อยากเห็นเขาเป็เช่นนั้น"
468
