หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยอาหารมื้อหรูของโซลาห์ก็มาเสิร์ฟวางไว้ที่โต๊ะไม้ริมระเบียงเธอมองสลัดผลไม้ที่ไม่ใช่สลัดผักชวนหยี เธอกวาดสายตามองหาไอซ์พลางยืนเท้าโต๊ะมองอาหารของเขาและของเธอที่เป็สลัดผลไม้ทั้งคู่กับน้ำองุ่นปั่นวางไว้สองแก้ว
“หายไปไหน ฉันไม่รอนะ” โซลาห์มองซ้ายมองขวาก่อนจะนั่งลงเมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เธออ้าปากกินแก้วัอย่างเอร็ดอร่อยจนไอซ์เดินขึ้นบันไดมาหาเธอ เขาอยู่ในชุดนอนนั่งลงตรงข้ามโซลาห์ที่วางมือลงบนโต๊ะกระดกน้ำดื่ม เธอเหล่มองเขาเล็กน้อยก่อนจะกินต่อ
“คุณไปไหนมา” เธอจ้องหน้าเขาพร้อมถามเสียงเบาจนต้องเลิกคิ้วแปลกใจ
“ทำไมกลัวผีหรือไง” เขาวางช้อนดื่มน้ำปั่นทำสายตายียวนยิ้มมุมปาก
“ปะ เปล่าสักหน่อย”
“คุณย่าโทรมาบอกว่าจะลงมาที่นี่อีกสามสี่วัน เตรียมรับมือไว้ด้วยละ” ไอซ์เลิกคิ้วยิ้มมุมปากบอกก่อนเดินไปยืนมองดาวบนท้องฟ้าที่ระเบียงฝั่งบันได โซลาห์ขมวดคิ้วคิดแล้วอมยิ้มวิ่งดุ๊กๆไปยืนข้างเขาที่หันมองช้าๆแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ดาวเจิดจรัสเต็มท้องฟ้าประกายสวยงาม
“คุณย่าคุณมาคงวุ่นวายแน่ๆเลยค่ะ”
“คิดงั้นจริงหรือเปล่า ก็เหมือนกับตอนที่เธอมานั่นแหละ”
“ฉันขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยฉันได้ทันเวลาพอดี” โซลาห์ส่งยิ้มให้เขาทีเอียงหน้ามอง
“เื่อะไร”
“เงินค่ะ ถ้าคุณไม่จ้างฉัน คงไม่ปัญญาจ่ายหนี้ให้แม่แน่ ชีวิตฉันดีขึ้นก็เพราะคุณนะ เพราะฉะนั้นขอบคุณมาก คุณเป็คนดี สุภาพแถมหล่ออีกต่างหาก ใครเป็แฟนคุณคงมีความสุขแน่นอน ขนาดฉันเป็แฟนหลอกๆยังมีความสุขเลย เกิดวันไหนเราจากกันฉันจะไม่ลืมคุณเลย” โซลาห์ยิ้มบางๆเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะก้มหน้าจับราวระเบียง ไอซ์ก้มมองเธออย่างสลดใจมือข้างซ้ายค่อยๆเลื่อนไปชิดมือข้างขวาโซลาห์ ดวงตาสองคู่มองสบกันอย่างพอเหมาะ
“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะเลิกจ้างเธอเลย รีบพูดเื่นี้ทำไม”
“พูดไว้ก่อนไม่ได้หรือไง” โซลาห์ละสายตาหมุนตัวพิงราวระเบียงกอดอก
“เด็กกะโปโลเข้านอนได้แล้ว” ไอซ์จับหัวโซลาห์ด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินไปนอนที่เตียงปล่อยเธอยืนอยู่ตามลำพัง โซลาห์มองเขาที่ห่มผ้าก่อนหันมาจับระเบียงหยิบมือถือมาถ่ายรูปดาวบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มพลางเลื่อนมือลงมาััการเต้นของหัวใจที่เต้นแรงและเร็วขึ้น
อากาศยามเช้าต้อนรับวันใหม่ที่สดใสไอซ์ออกจากห้องน้ำสวมเสื้อยืดกางเกงยีนเช็ดผมยืนมองโซลาห์ที่นอนห่มผ้าหันหน้ามาทางโคมไฟ เขาหยิบมือถือมากดถ่ายรูปเธอก่อนจะนั่งลงบนเตียงลูบผมเธอเบาๆเลื่อนมาปัดเส้นผมที่ปรกหน้าเธอแล้วเอียงคอมองจมูกกับริมฝีปากบางเรียวเล็กด้วยรอยยิ้ม เมื่อเธอขยับตัวทำท่าจะตื่นเขารีบผละออกลุกขึ้นไปนั่งเช็ดผมที่โซฟาทำเป็ไม่สนใจมองโซลาห์ยืนบิดี้เีหรี่ตามองเขาแล้วหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ
เวลาผ่านไปไม่นานโซลาห์เดินออกมาในชุดแขนยาวกางเกงขาสั้นมัดผมรวบก่อนเดินออกมาฉีกยิ้มให้หมีที่อยู่ข้างเสาแล้ววิ่งสวมรองเท้าแตะไปสูดอากาศโดยรอบจนเจอไอซ์ขับเอทีวีจอดปาดหน้าเธออย่างเฉียดฉิว
“คุณไอซ์! ใหมดเลย” โซลาห์กุมหน้าอกมองไอซ์อย่างเคืองๆ
“ไปสูดอากาศรอบไร่หน่อยไหม” ไอซ์เลิกคิ้วมองหน้าหญิงสาวหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ทัวร์เลยนะ” โซลาห์ต่อรอง
“ขึ้นมาเลย เด็กกะโปโล” ไอซ์พยักหน้ารับพร้อมยักคิ้วให้เธอที่รีบขึ้นรถคร่อมซ้อนท้ายเขาก่อนเขาจะวนรถกลับพาเธอชมรอบไร่อย่างชอบใจ มือข้างขวาค่อยๆอ้อมไปกอดเอวเขาด้วยความเผลอตรงทางขรุขระ ไอซ์ก้มมองมือเธอก่อนจะฉีกยิ้มขับเอทีวีขึ้นมาบนเนินลาดยางผ่านบ้านพักกระจกที่มีชื่อติดว่าเรือนแก้ว ดอกไม้ประดับบ้านอย่างดึงดูดมีบันไดสามขั้นเป็ทางขึ้น เขาขับผ่านไปเรื่อยๆทำเอาหัวใจโซลาห์เต้นผิดจังหวะเหลือบมองแผ่นหลังเขาช้าๆก่อนยกมือจับแก้มแก้เขิน ไอซ์ขับขึ้นมายังแอ่งน้ำ
“จอดก่อนได้ไหม” โซลาห์ดึงชายเสื้อของไอซ์ที่รีบเบรกรถทันที เธอก้าวลงจากรถเอทีวีเดินออกไปยืนกางแขนรับลมมองน้ำตกที่อยู่ห่างออกไปตรงหน้า ความสดชื่นกระจายทั่วร่างกาย ไอซ์นั่งเท้าคางมองเธอด้วยความขบขัน
“ทำเป็ไม่เคยเห็น”
“ไม่เคย ฉันเด็กกรุงนะนานมากกว่าจะได้รับอากาศแบบนี้ มีถุงไหมจะเก็บอากาศบริสุทธิ์ไปฝากแม่” โซลาห์หันมายิ้มให้เขาพร้อมก้าวขึ้นหน้าทีละนิด
“ยัยบ๊อง” ไอซ์ลงจากรถยื่นมือดีดหน้าผากเธอ
“ถ่ายรูปให้หน่อยนะ ฉันไม่ได้เอามือถือมา โอเคนะพร้อมค่ะ” โซลาห์รวบรัดหันมาทำท่าชูสองนิ้วให้เขาหยิบสมาร์ทโฟนของตนเองมาถ่ายรูปเธอ
แชะ!
“เรียบร้อย ม้าดีกะโหลกโดนน้ำ” ไอซ์ยื่นมือถือให้เธอดูแต่เธอกลับพลาดท่าลื่น
ว๊ายยยย
หมับ!
7K
