บนผืนทรายรกร้างที่คุ้นเคย ร่างของลู่เซิ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน
ซอมบี้ร่างกำยำมหึมาตัวหนึ่งสังเกตเห็นการมาของลู่เซิ่งในทันที มันคำรามต่ำพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็ว
ลู่เซิ่งพุ่งเข้าใส่บ้างโดยไม่ลังเล
ปัดป้อง ออกหมัด...
เพียงสองกระบวนท่า ซอมบี้ร่างใหญ่ที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นจนไม่อาจระบุได้ก็ถูกลู่เซิ่งบิดคอจนหัก
เส้นสายสีดำของควันปรากฏขึ้น และหลอมรวมเข้าสู่ร่างของลู่เซิ่งอย่างรวดเร็ว
“นักสู้...”
ลู่เซิ่งถอนหายใจเบาๆ หลังดูดซับความทรงจำของซอมบี้ตัวนั้น
“พลังของฉันแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ...”
การปะทะเมื่อครู่ ทำให้ลู่เซิ่งตระหนักถึงความแข็งแกร่งในปัจจุบันของตนเองได้ในระดับหนึ่ง
ซอมบี้ร่างกำยำเช่นนี้ เขาเคยเจอมาแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง
มันคือซอมบี้ประเภทนักสู้สายพันธุ์ใหม่ที่แตกต่างจากซอมบี้ชุดหมี พลังของมันไม่แน่นอน
บางตัวอ่อนแอกว่าซอมบี้ชุดหมีสีเทา แต่บางตัวแข็งแกร่งกว่าซอมบี้ชุดหมีสีน้ำเงิน
ซอมบี้ที่ลู่เซิ่งเพิ่งจัดการไปนั้นไม่ธรรมดา มันแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา แรงและเร็วเป็สองเท่าของซอมบี้ชุดหมีสีน้ำเงินทั่วไปเสียด้วยซ้ำ
ถึงอย่างนั้น มันก็ยังต้านทานลู่เซิ่งได้ไม่เกินสองกระบวนท่า
“วิชาหมัดที่พัฒนาขึ้นนั้นแข็งแกร่งมาก ทำให้ฉันรู้สึกสบายเหมือนพลิกฝ่ามือ เมื่อเจอกับคู่ต่อสู้ที่มีทักษะด้อยกว่า ก็เหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็ก...”
ประกายความยินดีฉายชัดในดวงตาของลู่เซิ่ง
หลังจากจัดการซอมบี้ตัวนั้นเสร็จ ลู่เซิ่งก็เดินหน้าต่อ
เขาเดินอยู่ในทุ่งร้างหมอกเทามานานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ จากการคาดการณ์ของเขา น่าจะใกล้เคียงกับฐานทัพหมายเลข 1359 ที่อยู่ในความทรงจำของซอมบี้พวกนั้นมากแล้ว
“จากความทรงจำก่อนตายของซอมบี้ ฐานทัพ 1359 น่าจะถูกทำลายด้วยควันดำและฝูงสัตว์ประหลาดที่แทบจะไม่มีที่สิ้นสุด แต่ผ่านมานานขนาดนี้แล้วฉันยังไม่เจอสัตว์ประหลาดสักตัว มันแปลก...
หรือว่าสัตว์ประหลาดทั้งหมดอาศัยอยู่ในซากปรักหักพังของฐานทัพ?
หรือว่ามันถอยไปแล้วหลังจากทำลายฐานทัพ?”
ลู่เซิ่งไม่รู้
จนถึงตอนนี้ ลู่เซิ่งยังไม่เคยตายในความฝันเลยสักครั้ง เขายังไม่รู้ว่าการตายในความฝันจะนำมาซึ่งผลลัพธ์แบบไหน และเขาไม่อยากลอง
ระหว่างทาง ลู่เซิ่งสังหารซอมบี้ไปอีกหลายตัว
ในขณะเดียวกัน ความเชี่ยวชาญด้านวิชาหมัดที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตใหม่แล้ว ก็ยังคงไต่ระดับขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้นอย่างช้าๆ แต่มั่นคง
ในขณะที่ลู่เซิ่งซัดหมัดใส่หัวซอมบี้จนกระเด็น และกำลังดูดซับความทรงจำอยู่นั้น ดวงตาของเขาก็พลันหยุดนิ่ง
ลู่เซิ่งเห็นทิศทางที่อยู่ตรงหน้าเขา
หมอกสีเทาจางหายไปราวกับสายน้ำ จากนั้นโครงร่างของสิ่งก่อสร้างที่ปรักหักพังแต่ยิ่งใหญ่ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา
“ในที่สุด...ก็มาถึง...”
ฐานทัพหมายเลข 1359 ในตำนาน
จิตใจของลู่เซิ่งสงบลงอย่างมาก และระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
บางครั้ง สิ่งที่ไม่รู้จักก็หมายถึงอันตรายเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ลู่เซิ่งเคยเห็นภาพฐานทัพหมายเลข 1359 ถูกฝูงสัตว์ประหลาดที่ท่วมท้นกลืนกินไปในความทรงจำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ความรู้สึกสิ้นหวังและความกดดันนั้น คอยกดทับอยู่ในใจของเขาเหมือนก้อนหินขนาดใหญ่
ลู่เซิ่งเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว แต่ฝีเท้าเบามาก
ยิ่งเข้าใกล้เมืองใหญ่ ซอมบี้ที่เดินวนเวียนอยู่ในหมอกเทาก็ยิ่งมากขึ้น และเมื่อจำนวนเพิ่มขึ้น พลังของซอมบี้เ่าั้ก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นกัน
ลู่เซิ่งััได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่คุ้นเคยจากซอมบี้หลายตัว
โชคดีที่การรับรู้ของซอมบี้เ่าั้ไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนักจากการเพิ่มขึ้นของพลังส่วนบุคคล ตราบใดที่เขาระมัดระวังมากพอ ก็จะไม่ดึงดูดความสนใจของพวกมัน
มองูเาแล้ววิ่งจนม้าตาย (หมายความว่า ดูเหมือนจะใกล้มาก แต่จริงๆ แล้วกลับไกลมาก)
ลู่เซิ่งวิ่งมานานกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะค่อยๆ เข้าใกล้เมืองใหญ่ นี่ขนาดว่าเขารักษาสภาพการเดินทางอย่างรวดเร็วไว้ตลอดเวลาแล้ว
ลองคิดดูว่าขนาดของเมืองนั้นใหญ่โตขนาดไหน
ในที่สุด ลู่เซิ่งก็มาถึงเชิงเมืองใหญ่
เขาซ่อนตัวอยู่ใต้ซากปรักหักพัง มองขึ้นไปสำรวจเมืองที่อยู่ตรงหน้า
เมืองที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้ได้ปรากฏต่อหน้าเขาอย่างแท้จริง
มันยากที่จะอธิบายว่าเมืองนี้ใหญ่โตขนาดไหน
ลู่เซิ่งต้องเงยหน้าจนสุดจึงจะมองเห็นยอดกำแพงเมืองได้
ทั้งเมืองถูกล้อมรอบด้วยกำแพงเมืองที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า
สิ่งนี้ทำให้ลู่เซิ่งนึกถึงอนิเมะเื่หนึ่งในชาติก่อนที่ผู้คนซ่อนตัวอยู่ในกำแพงขนาดใหญ่เพื่อต่อต้านั์ชั่วร้าย
เมื่อเทียบกับอนิเมะเื่นั้น กำแพงเมืองที่อยู่ตรงหน้าไม่ต้องสงสัยเลยว่าสูงกว่ามาก
มันยากที่จะจินตนาการว่าโลกนี้ยังมีพลังใดที่จะสามารถทำลายแนวป้องกันที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้
แต่สิ่งที่ลู่เซิ่งเห็น
กลับเป็ร่องรอยการทำลายขนาดมหึมาที่น่าสยดสยอง
ทั้งเมือง เมื่อมองจากภายนอก ดูเหมือนชามที่แตกเป็เสี่ยงๆ
ซากปรักหักพังที่ลู่เซิ่งพิงอยู่ในขณะนี้ เป็เพียงเศษเล็กเศษน้อยที่กระแทกมาจากชามใบใหญ่
เมื่อนึกถึงภาพสิ้นหวังที่เคยเห็นในความทรงจำ สีหน้าของลู่เซิ่งก็เคร่งขรึมขึ้น
บางทีภาพวันสิ้นโลกที่เขาเคยเห็นในความทรงจำ อาจเป็เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในหมื่นส่วนของสถานการณ์จริงเท่านั้น
ความสูงกำหนดมุมมอง
ความสิ้นหวังของซอมบี้ที่เขาฆ่าได้ง่ายๆ เ่าั้สามารถมองเห็นได้ก่อนตาย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็เพียงมุมหนึ่งของความน่ากลัวที่แท้จริง
“ฐานทัพ 1359 นั่นหมายความว่าฐานทัพที่คล้ายกันนี้มีอย่างน้อยหนึ่งพันแห่ง
แล้วฐานทัพที่เหลืออยู่ที่ไหน พวกมันยังคงอยู่ในสภาพดีไหม?
ผู้คนในโลกนี้ประสบกับอะไรกันแน่ ยังมีผู้รอดชีวิตอยู่ไหม?”
ลู่เซิ่งเกิดความสงสัยมากมายในใจ
เกี่ยวกับที่มาของโลกใบนี้ เกี่ยวกับที่มาของความฝันของเขา เกี่ยวกับการฝึกฝนร่างกายและทักษะการหายใจลึกลับที่เขากำลังฝึกฝนอยู่...
เขาก้าวเท้าเดินไปยังเมืองใหญ่
เขารู้สึกว่าความจริงกำลังรอเขาอยู่ข้างหน้า
390
