กว่าทั้งคู่จะกลับถึงบ้านก็เป็เวลาเกือบเที่ยงคืนอีกเช่นเคย บลู ที่กำลังป้อนนมลูกสุนัข อยู่หน้าบ้าน ได้ยินเสียงคู่ซี้บ่นทะเลาะกัน บลูจึงรีบออกมาเปิดประตูให้สกาย
"โทรศัพท์... มีคู่มือการใช้อยู่ในกล่องนะบลู" สกายส่งกล่อง โทรศัพท์ให้กับบลู
"ขอบใจจ้ะสกาย" บลูยิ้ม เปิดกล่องออกมาก่อนจะสแกนคู่มือการใช้งานและจดจำได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
"และนี่ซิมโทรศัพท์หมายเลขตองหนึ่ง...หายากมากๆ" วิทย์ขอเสนอผลงานบ้าง
"ขอบคุฌค่ะ พี่วิทย์" บลูรับซิมมาและ แต่ใส่ซิมการ์ดเข้าในโทรศัพท์ได้อย่างรวดเร็ว จนวิทย์แปลกใจ
"เพิ่งอ่านคู่มือเมื่อกี้เอง..ทำไม ใช้คล่องจัง เคยใช้รุ่นนี้เหรอ" วิทย์สงสัย
"อ่านจากคู่มือค่ะ"
"อื๋อ...อ่านตอนไหนอ่ะ?" วิทย์เห็นบลูแค่เปิดเล่มคู่มือผ่านๆ เท่านั้นเอง
"มึงสงสัยอะไรวะ แค่ใส่ซิมการ์ดเอง ไปเร็วเข้าบ้าน ยุงกัด" สกายรีบตัดบทการสนทนา
ทั้งสามคนทาน อาหารที่บลูเตรียมไว้จนอิ่มหนำสำราญดีแล้ว วิทย์จึงทำทีเหมือนง่วงนอนเสียเต็มประดา
"ง่วงจัง คืนนี้กูนอนที่นี่อีกคืนนะ" วิทย์ขอตรงๆ เลย สายตาชำเลืองมองดูท่าทีเพื่อนว่าจะยินดีให้นอนหรือไม่
"มึงกลับบ้านเหอะ พรุ่งนี้มารับกูแต่เช้า" สกายปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด
"ทำไมวะเพื่อน แค่นอนด้วยอีกคืนเอง กูเตรียมเสื้อผ้ามาแล้วนะ กูนอนที่พื้นก็ได้ นะ นะ" วิทย์อ้อน
"เดี๋ยวมึงชวนกูคุยไม่ต้องได้นอนกันพอดี" ที่จริงสกายกลัวว่าบลูจะถูกจับพิรุธมากกว่าถ้าวิทย์ยังอยู่ที่นี่
"กูง่วง เพลียจะตายอยู่แล้ว แค่ตอนนั่งรับน้องกูจะรับคาห้องประชุมอยู่แล้ว จะเอาแรงที่ไหนชวนมึงคุย" วิทย์ดื้อดึง อย่างไรต้องพยายามหาทางอยู่ใกล้นางฟ้าของเขาให้ได้
"กูไม่พูดแล้ว บลูส่งแขก!" สกายสั่ง
"เชิญค่ะพี่วิทย์..."บลูลุกขึ้นเชิญวิทย์กลับทันทีตามสั่ง นั่นเพราะเธอเป็หุ่นยนต์ของสกาย
"หา...บลูใจร้ายจัง พี่วิทย์น้อยใจมากเลยค่ะ น้องบลู ช่วยพี่หน่อยสิจ้ะ" วิทย์อ้อนเผื่อสาวบลูเ้าจะใจอ่อนช่วยเขา
"เชิญค่ะ พี่วิทย์" บลูปรี่เข้ามาคว้าแขนของวิทย์พาออกไปตามคำสั่ง แต่ััที่หน้าอกและเนื้อตัวนุ่มนิ่ม ของบลูมันทำให้วิทย์เดินตามไปโดยง่าย รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่พ้นประตูบ้านแล้ว
"เฮ้อ...พี่ต้องไปจริงๆ หรือนี่" วิทย์ยังรำพัน
"รีบกลับไปพักผ่อนนะคะ เดี๋ยวไม่สบายค่ะ..." บลูพูดพร้อมกับปิดประตูบ้าน จนวิทย์ได้แต่เกาะรั้วยืนมองตาละห้อย
"ฝันดีนะ...ฝันถึงพี่มั่ง" วิทย์ส่งสายตาหวาน แต่กับเจอคาริสม่าของบลูย้อนกลับมา
"ฝันดีค่ะ พี่วิทย์" บลูยิ้มตามโปรแกรม ซึ่งเป็การสนทนาพื้นฐานของมนุษย์ แต่ใจวิทย์ล่องลอยไปไกลจากพื้นโลกแล้ว
"อ่า...โชคดีจังที่เป็เพื่อนไอ้กาย อ่า...ฝันดีค่ะ พี่วิทย์! ฮ่าๆ ใช่แล้ว น้องบลูต้องชอบกูมั่งแล้วแหล่ะ" วิทย์พร่ำเพ้อตลอดทางที่เขาเดินไปขึ้นรถ
"มนุษย์ชอบพูดอะไรแปลกๆ คนเดียว ต้องบันทึกข้อมูลเสียแล้ว" บลูไม่ค่อยเข้าใจแต่เธอก็เก็บพฤติกรรมของวิทย์ไว้เป็ข้อมูล
แต่ทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของสกาย ที่ยืนแอบมองทั้งคู่สนทนากัน
"อืม...หุ่นยนต์ก็รู้จักหว่านเสน่ห์เป็นะ ชักจะเหมือนคนเข้าไปจริงๆ แล้ว" สกายพูดเหมือนจะประชด แต่บลูกลับคิดว่ามันเป็คำชม จึงยิ้มและกล่าวขอบคุณตามที่ถูกตั้งค่ามา ทำให้สกายรู้สึกหงุดหงิดโดยไม่มีเหตุผลขึ้นมา
"อีกหน่อยก็คงได้เป็แฟนกับหนุ่มขับรถเก๋งเรียนมหาลัยกับเขาได้อยู่หรอก" สกายพูดจบก็สะบัดหน้าเดินขึ้นบ้าน ทิ้งให้บลูยืนงงต่อไปกับมนุษย์ผู้ชายสองคนนี้
บลูตามขึ้นไป แต่ไม่ได้ไปตามง้อ เพราะยังไม่รู้จักอารมณ์ของมนุษย์ หุ่นยนต์สาวเพียงติดตามไปดูอาการป่วยไข้
"ไข้ 38.4 องศา ยังถือว่าสูง สกายควรหยุดเรียน และนอนพักผ่อนนะจ๊ะ" บลูใช้มือััที่หน้าผากของสกาย วิธีนี้จะทำให้ได้ค่าอุณหภูมิความร้อนได้แน่นอนกว่า
"ฉันี้เีไปหาหมอขอใบรับรองแพทย์ มาใช้ยื่นลา แล้ว่นี้มีรับน้องด้วย" สกายบอกเหตุผล
"บลูไปลาให้ได้นะจ้ะ...สกายจะได้พักผ่อน" บลูเสนอ
"อื๋อ...อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ ถ้าฉันจะลาจริงๆ ฉันฝากไอ้วิทย์ไปได้" สกายรีบห้ามเดี๋ยวกลายเป็เื่ใหญ่โต
"จ้ะ แล้วทานยาหรือยังจ๊ะ" บลูเตรียมตัวไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้สกาย
"คืนนี้ไม่ต้องมาเช็ดตัวให้นะ ไข้ไม่หนักเหมือนเมื่อวานแล้ว"
สกายต้องรีบห้ามไว้ก่อน เพราะรู้สึกเขินๆ อย่างไรบอกไม่ถูก ถึงแม้จะรู้ว่าบลูไม่ใช่มนุษย์
"จ้ะ" บลูรับคำแล้วเดินออกไป เมื่อบลูหันหลังให้ สกายจึงนึกขึ้นได้
"ตอนนี้เธอมีโทรศัพท์แล้ว เอาโทรศัพท์ของฉันเมื่อคืนด้วยแล้วกัน แล้วก็บันทึกเบอร์ของฉันไว้ในเครื่องใหม่ของเธอด้วยนะ อย่าบันทึกแต่เบอร์ของไอ้วิทย์มัน" สกายพูดจบก็สงสัยว่าทำไม่จะต้องพูกเหน็บเธอไปด้วย แถมจะเข้าใจหรือเปล่าก็ไม่รู้
บลูรับคำสั้นๆ และแน่นอนเธอไม่รู้เื่รู้ราวอะไรด้วยหรอก การเรียนรู้ของเธอยังไม่พัฒนาถึงขั้นจะเข้าใจคำพูดพวกนี้
ตกกลางดึก ไข้ของสกาย เริ่มขึ้นมาสูงอีกครั้งหนึ่ง แต่ด้วยเหตุที่ สกายสั่งไม่ให้บลูมาเช็ดตัวให้เขาอีก เธอจึงต้องเลือกใช้วิธีอื่นในการลดไข้...
227
