ประสบการณ์ที่ 1 กระจกสีแดง
----------------------------------------------------------
"เห้ย ไอ้โก้ ไปเตะบอลกันท้ายตลาดกันเพื่อน"
เสียงของเติ้ละโเรียกผมอยู่หน้าบ้าน ตอนนั้นเป็เวลา6โมงเย็น เป็เวลาที่พวกผมจะชวนกันออกไปเล่นกัน
"เออ ๆ ไปแล้ว ๆ แม่เดี๋ยวผมออกไปเตะบอลกับเพื่อนนะค้าบ"
พวกผม2คนนั้นอาศัยอยู่ต่างจังหวัดนอกตัวเมือง เวลาเล่นของพวกเรามักจะเป็่ 5-6โมงเย็นเป็ต้นไปถึง4ทุ่ม
ผมและเติ้ลเป็เพื่อนกันมาั้แ่สมัยอนุบาลเลยทำให้เราสนิทกันมาก ไปไหนไปกัน มีเื่อะไรก็มักแชร์กันอยู่เสมอ
"เห้ย เพื่อนโก้ เมื่อไม่นานมานี้กูได้ยินเด็กซอยข้าง ๆ เรามันคุยกันวะ ว่าพวกมันไปลองของกันมาที่บ้านร้างท้ายตลาดแล้วเจอผีกัน มึงว่าจริงป่าววะ"
"บ้า กูว่าพวกมันเพ้อกันไปเองมากกว่า เราก็ไปเตะบอลที่นั้นออกจะบ่อยบางทีกลับตั้ง 3-4ทุ่ม ไม่เห็นจะเคยเจอ มึงอย่าไปเพ้อตามพวกมันเลยเพื่อน" ผมกล่าวกับไปพลางคิดไปว่า แมร่งต้องอยากไปแน่ ๆ เลยตาแมร่งเป็ประกายขนาดนั้น
วันนั้นพวกผมเตะบอลกันจนถึงประมาน2ทุ่มแล้วก็นั้งคุยกันอยู่พักใหญ่แล้วก็แยกย้ายประมาน3ทุ่มครึ่งระหว่างเดินกลับบ้านไอ้เพื่อนตัวดีของผมก็ชวนผมไปลองของอย่างที่ผมคิดเอาไว้
"โก้ มึงสนใจไปลองกับกูมะ เผื่อเจอผีแล้วเอามาเล่าให้คนอื่นฟัง แมร่งแลดูเท่นะเว้ยเพื่อน"
"มึงบ้าป่าวว่ะ เจอผีเนี้ยนะเท่ ใครเค้าสอนมึงเนี้ย ว่าเจอผีแล้วเท่"
"เห้ยย เอาน่า ลองดูซักครั้งมันจะเป็ไรไป ไม่ได้เสียหายอะไรนี้หว่า"
ผมถอนหายใจแล้วก็ตอบตกลงไปว่า "เออ ๆ ไปก็ไป" ด้วยความที่ผมไม่ได้เชื่ออะไรแบบนี้ซักเท่าไหร่เลยไม่ได้ปฏิเสทมันไป
"เอ๊ออ มันต้องเเบบนี้สิไอ้เพื่อนรัก เจอกันตี1วันพรุ่งนี้มะ เวลากำลังน่าลอง"
"ตี1 แล้วกูจะมายังไง แม่กูคงให้กูออกจากบ้านหรอกตี1"
"เห้ยย มึงก็แอบแว้บออกมาก็ได้ ไม่นานหรอก"
"อ่า ๆ ๆ ตี1นะ เจอกันนามบอลเลยนะ"
และพอวันนั้นมาถึงผมก็ออกไปรอเพื่อนรักของผมที่สนามบอล พร้อมกับบ่นพึมพำคนเดียวว่า "อะไรทำให้กูตามใจมันว้า"
ไม่นานนักเพื่อนรักผมก็เดินมาถึงพอดี "โย่ว เพื่อนโก้สุดที่รัก" มันทักทายผมด้วยหน้าตาที่ระรื่น
"เออ ไปรีบเข้ารีบออกให้มันจบ ๆ จะได้รีบกลับ ถ้าแม่กูตื่นมากินนงกินน้ำไม่เจอกูจะเป็เื่อีก" ผมกล่าวด้วยความรีบร้อน
พอเรา2คนเดินเข้ามาในบ้าน บรรยากาศในบ้านกับข้างนอกต่างกันมาก ในบ้านทั้งอับทั้งชื้น แล้วก็บรรยากาศเย็นสันหลัง ที่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเพราะอะไร แต่ในบ้านหลังนั้นสิ่งที่ผมจำไม่ลืมเลยคือ มีกระจกสีแดงบานนึงตั้งตระหงาดอยู่ตรงกลางบ้านได้ยังไงก็ไม่รู้
"เติ้ล กูว่าเราพอเหอะ กลับบ้านกัน กูรู้สึกไม่ดีกับไอ้กระจกบานนี้เลยวะ"
"เดี๋ยวดิเพื่อน เราพึงเข้ามาเองนะ มึงจะรีบไปไหน"
เราเดินอยู่ในบ้านจนครบทุกที่ ในจังหวะที่เรากำลังจะเดินออกเราทั้งคู่กับได้ยินเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังจากด้านหลังเราทำให้เราสองคนถึงกับหันไปมองด้านหลังพร้อมกัน แต่สิ่งที่เราเห็นมันก็ไม่มีอะไรนอกจากกระจกบานนั้น เราสองคนมองหน้ากันแล้วถามกันว่าได้ทำเสียงตะกี้รึเปล่า เราทั้งคู่กับบอกเหมือนกันว่า "ไม่" เราสองคนเริ่มหน้าซีดแล้วเห็นพ้องต้องกันว่า ออกเถอะ กลับบ้านกันดีกว่า ในจังหวะที่เราสองคนกำลังจะออก เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ฮิฮิ" เป็เสียงเล็ก ๆ ที่ได้ยินแล้วทำเอาใจเสียเลย เราสองคนเลยมองไปที่กระจกบ้านนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งที่เราหันไปมองตอนแรก เพราะครั้งนี้ มันมีภาพสะท้อนในกระจก ที่ไม่ได้มีแค่พวกเรา แต่มันดันไปมีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ยืนเป็ภาพสะท้อนอยู่ข้างเรา พวกเราต่างะโออกมาเป็เสียงเดียวกัน "เหี้ย!!" แล้วก็เตลิ่ดไปคนละทางผมรีบวิ่งกลับบ้านทันทีโดยที่ลืมไปแล้วว่าผมมากับเพื่อนรักของผม พอรุ่งเช้า พวกผมไปเจอกันที่โรงเรียนแล้วต่างคุยกันว่า
"โก้ กูน่าจะกลับบ้านั้แ่ตอนที่มึงบอก"
"กูก็น่าจะบอกปฏิเสทคำชวนมึงเหมือนกัน ไงละมึง ยังคิดว่ามันเท่อยู่ไหมละ"
"เท่ก็เหี้ยละ"
หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่เคยไปเล่นบอลกันที่ท้ายตลาดอีกเลย เพราะบ้านหลังนั้นกับสนามบอลที่เราไปอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เมตรเอง.....
5K
