ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“ มาแล้วคร้าบ!!! “
ร่างสูงโปร่งของผู้ชายหน้าสวยนามว่าสมุทรได้รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องพักในหอนักศึกษาปี1 ที่เขาเองก็เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ก่อนได้ไม่นาน ทันทีที่เจ้าตัวเปิดประตูออกไปก็พบกับผู้ชายร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อคม และสายตาที่อีกฝ่ายมองมาก็สามารถทำให้ใครหลายๆ คนอาจจะถูกเขาคนนี้ช่วงชิงเอาวิญญาณไปเลยก็ได้ แต่ทว่าในสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนั้นมันไม่สามารถใช้กับสมุทรคนนี้ได้เลยน่ะสิ“ เลโอ! นี่มึง…. ”
“ หืม… รู้จักกันด้วยเหรอ? อ๋อ… จำได้แล้ว เด็กเนิร์ดคนหยิ่งของห้องกิฟต์ที่โรงเรียนเก่านี่นา ” อีกฝ่ายว่าขึ้นพรางยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ ทำเอาสมุทรเองถึงกลับต้องเดินถอยหลังออกห่างจากเจ้าตัวไปหลายก้าว ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับนำกระเป๋าเสื้อผ้าที่เจ้าตัวขนมาด้วยไปเก็บยังฝั่งเตียงนอนของตัวเอง เลโอจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะเจ้าของห้องร่วมกันกับสมุทร หรือก็คือในฐานะผู้เป็นรูมเมทนั่นเอง“ เอ่อ… สมุทร ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย? ”
“ .….. ”
“ หมุด? ไปกินข้าวกันมั้ย? ”
“ …… ”
“ สมุทร! ”
“ อ๊ะ! ไอ้เชี่ย! มึงมาะโใส่กูทำไมเนี่ย! ”
“ ก็กูชวนมึงไปกินข้าวด้วยตั้งนานแล้ว แต่มึงก็ไม่หันมาตอบกูสักที เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออะไรของมึงอยู่ได้ ”
“ ถ้ามึงอยากแดกนักก็ไปหาแดกเองสิวะ! ไม่ต้องมาชวนกู และอีกอย่างนะก็อย่ามายุ่งกับกูด้วย ต่างคนต่างอยู่! เข้าใจมั้ย! ”
“ มึงนี่แม่ง! ยังหยิ่งไม่เลิกเลยนะ ที่โรงเรียนเก่าก็ทีละ กูยังจำได้นะว่ากูเคยเป็ฝ่ายเดินเข้าไปทักมึงก่อน แต่มึงกลับหยิ่งใส่กู ถามจริงๆ เถอะนะ มึงเกลียดอะไรกูนักวะ หรือว่า… ที่จริงมึงไม่ได้เกลียดกูหรอก แต่มึงแอบชอบกูอยู่ต่างหาก ใช่มั้ย? หึหึ ”
“ ประสาท! กูไม่คิดว่ามึงจะเป็คนหลงตัวเองได้ถึงขนาดนี้เลยนะ ไอ้เลโอ! ”
“ อ้าว! ก็มันน่าคิดนี่นา… ที่มึงทำท่าทางเหมือนรังเกียจกูแบบนี้ จริงๆ แล้วมึงอาจจะอยากให้กูสนใจมึงอยู่หรือเปล่า? ”
“ มึงนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ มึงจะคิดยังไงมันก็เื่ของมึง แค่มึงอย่ามายุ่งกับกูก็พอ! จะไปไหนก็ไป! ”
“ หึ! ปากดีจริงๆ สักวันกูจะทำให้มึงมานอนอ้อนเป็แมวน้อยในอ้อมอกของกูให้ดู… สมุทร ”
5K
