"ถ้าอย่างนั้น! พี่จะแบ่งกลุ่มตามรายชื่อเดิมก่อนนะจ๊ะ ถ้ากลุ่มไหนขาด เดี๋ยวพี่จับมารวมกลุ่มกันอีกที!" พี่อิงฟ้าหันไปบอกพี่สันทนาการที่ยืนอยู่ด้านข้าง ให้ไปประสานงานกับพี่ๆ ฝ่ายอื่น
เธอก็ไม่อยากที่จะจัดกลุ่มหรือคัดรายชื่อใหม่ เด็กตั้งสามร้อยกว่าคน จะให้มาแบ่งใหม่มันก็จะยุ่งยากและเสียเวลามากเกินไป กิจกรรมรับน้องของวันนี้มีเวลาแค่สามชั่วโมงเท่านั้น และการเรียนภาคฤดูร้อนก็เหลือเวลาอีกแค่ยี่สิบกว่าวันเอง
"ให้พี่โดมทุกคนตามหาน้องๆ ในรายชื่อของตัวเองได้เลยน้าาาา" พี่อิงฟ้าพูดจบก็พากลุ่มพี่ๆ สันทนาการไปยืนรอด้านข้าง เพื่อให้พี่โดมหรือพี่เลี้ยงตามหาน้องๆ ของตน
"น้องวินเทอร์"
"..."
"น้องคูรึม"
"..."
"น้องซัมเมอร์...น้องเอิงเอย"
พี่โดมคนหนึ่งกล่าวเรียกชื่อน้องๆ ในโดมของตัวเอง จากตอนแรกที่ทุกคนวุ่นวายตามหาน้องหาพี่ของตนกันอยู่ ก็ต้องเงียบลงฟังเสียงของพี่โดมคนนี้ที่กำลังเรียกชื่อน้องในโดมของเธอ แค่ชื่อแรกๆ ที่เธอเรียกมันก็รู้สึกคุ้นหูพวกเขาเหลือเกิน ส่วนชื่อที่สองมันคงไม่ใช่อย่างที่พวกเขาคิดใช่ไหม? แต่พอขึ้นชื่อที่สามเท่านั้นแหละ! ชัดเลย! มันเป็อย่างที่พวกเขาคิดชัวร์ๆ
จนกระทั่งพวกเขาเห็นสองหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาจนวัวควายตายล้มจาก พร้อมกับการแต่งการที่เป็เอกลักษณ์ พวกเขาสวมเสื้อฮาวายกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะ และมีแว่นกันแดดสีแดงคาดอยู่บนหัว คนหนึ่งใส่เสื้อฮาวายสีขาวลายัดำ อีกคนใส่เสื้อฮาวายสีดำลายัขาว และมีอักษรจีนเขียนไว้สามตัวว่า 'งานเลี้ยงที่หงเหมิน (鸿门宴) '
ถ้าได้สังเกตดีๆ จะเห็นว่าเสื้อที่พวกเขาทั้งสองใส่มันเป็เสื้อคู่ และพวกเขาทั้งสองก็ยังเดินตัวติดกันไม่ห่างอีก เหมือนกับว่าพวกเขาทั้งสองคือหนึ่งเดียวกัน คนหนึ่งเป็ดั่งแสงสุริยันเจิดจรัส ส่วนอีกคนก็เป็ดั่งจันทราที่สว่างไสวเพราะแสงจากดวงตะวัน
เปรียบเหมือนหยินที่ขาดหยางไปไม่ได้ ถ้าขาดใครไปคนใดคนหนึ่งความสมดุลคงเอนเอียงแล้ว โลกหล้าคงได้ต้องมัวหมอง พวกเขาเหมือนดั่งเป็ดยวนยางที่ต้องอยู่คู่กัน เหล่าสาวน้อยใหญ่ที่รับชมอยู่ก็พากันคิดมโนไปไกลยากที่จะกู่กลับมาแล้ว
แต่ว่าสิ่งที่หนุ่มๆ เห็น กลับเป็อย่างอื่นเนี่ยสิ! ดูยังไง นี่มันยมทูตขาวยมทูตดำชัดๆ ไม่ใช่เป็ดยวนยางแล้ว!? ให้ดูยังไง นี่มันก็ัคู่สู้สิบทิศต่างหาก!!!
เมื่อพี่โดมทั้งสามคนได้เจอน้องๆ ในโดมของตน ก็อยากจะร้องไห้ั้แ่วินาทีที่เรียกชื่อแล้ว เทพภัยพิบัติคนหนึ่งว่าแย่แล้ว นี้พวกเธอยังซื้อหนึ่งแถมหนึ่งมาอีก! ยังดีที่ไม่มีห้องเก้าหรือห้องสิบในโดมของพวกเธอ ส่วนน้องๆ อีกแปดคนที่เหลือก็เป็ผู้หญิงล้วน เื่นี้ทำให้พวกเธอรู้สึกงงไม่น้อยเลย รายชื่อที่พวกเธอได้ทำไว้ ทุกโดมมันต้องเป็ผู้ชายห้าคนและผู้หญิงห้าคนไม่ใช่เหรอ?
ถึงจะมีอัตราส่วนที่แตกต่างจากนี้ไปบ้างเพราะยังไงเด็กผู้ชายและผู้หญิงในระดับชั้นม.4 ก็ไม่เท่ากันอยู่แล้ว แต่ทำไมมันถึงกลายเป็ผู้ชายสองคน ผู้หญิงแปดคนไปได้? ในโดมของพวกเธอก็ไม่มีห้องสิบที่โดดเรียนไปสักหน่อย?
วินเทอร์แสยะยิ้มออกมาที่มุมปาก แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเมฆา พร้อมพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า "ดีมาก!"
ใช่แล้ว! นี่เป็การสมรู้ร่วมคิด วินเทอร์ได้ส่งให้เมฆาไปลบรายชื่อเด็กผู้ชายในโดมของเขาออก แล้วยัดชื่อผู้หญิงเข้ามาแทน แม้แต่พี่โดมและพี่ม.6 ก็ถูกเปลี่ยนรายชื่อให้เป็ผู้หญิงหมดแล้ว!!! ใครจะยอมให้ผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาอยู่ใกล้ชิดภรรยาที่น่ารักของเขาได้ยังไงละ ชื่อของวินเทอร์ ซัมเมอร์ และเมฆา เขาก็ได้ให้เมฆาสับเปลี่ยนมาทั้งนั้น!
เมื่อพวกเธอเห็นว่าน้องๆ ในโดมของเธอครบแล้ว เธอจึงเริ่มแนะนำตัวเอง "สวัสดีจ้าน้องๆ พี่ชื่อลูกชุบ คนนี้ลูกเกด ส่วนพี่อีกคนชื่อลูกตาลนะจ๊ะ"
พี่โดมทั้งสามคนของวินเทอร์เป็สามสาวฝาแฝด พวกเธอทั้งสามคนมีใบหน้าเหมือนกันอย่างกับว่าหลุดออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันอย่างไรอย่างนั้น
"หนูจะแยกพวกพี่ได้ยังไงคะ? ว่าคนไหนคือพี่ลูกชุบ พี่ลูกเกด และพี่ลูกตาล?" เด็กสาวที่อยู่โดมเดียวกับวินเทอร์ถามขึ้นมา
"ของพี่จะมัดผมไปทางด้านขวา ลูกเกดจะมัดไปด้านหลัง และลูกตาลจะเป็ด้านซ้ายจ้า" พี่ลูกชุบชี้ไปที่ผมของตัวเอง และชี้ไปทางพี่สาวน้องสาวของเธอ
"ส่วนพี่ม.6 อีกสองคนที่คอยช่วยเหลือเป็พี่เลี้ยง พวกเขาชื่อพี่ลูกแพร และลูกพีชนะจ๊ะ" ลูกชุบชี้ไปทางคู่แฝดสาวด้านหลังพวกน้องๆ
"..."
เงียบ.... เด็กม.4 ในโดมถึงกับพูดไม่ออก ตรงหน้าก็เป็พี่โดมแฝดสามแล้ว ด้านหลังยังมีพี่เลี้ยงที่หน้าตาเหมือนกันเป็แฝดสองอีกเหรอ?
"เอ่อ...พวกพี่ทั้งห้าคนมีความสัมพันธ์กันยังไงคะ????"
คนที่ถามขึ้นมาคือ เด็กสาวผิวขาวเนียนผ่อง หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แฝงไปด้วยความอ่อนโยน การแต่งกายและลักษณะบุคลิกภาพ มีความสุภาพ ดูเรียบร้อย เหมือนกับว่าเธอคือลูกขุนนางตระกูลชั้นสูง
เมฆาแอบมองเธอแวบหนึ่ง แต่มันก็ไวมาก แค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น แต่คิดหรือจะรอดพ้นสายตาของวินเทอร์ไปได้
วินเทอร์จึงกระซิบแซวเมฆาเบาๆ ว่า "เธอเป็ใคร?"
"วิจิตรา พัฒนโยธิน" เมฆาพูดอย่างเฉยเมย
"พัฒนโยธิน? คนจากภาคกลาง?"
"ใช่ครับ"
วินเทอร์ทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาไม่นึกเลยว่า ในเขตของคุณฟู่จะปรากฏคนภาคกลาง ตอนแรกก็เป็ฟูลเฮาส์ องค์กรอาชญากรรมข้ามชาติแล้ว ตอนนี้ยังปรากฏคนจากสี่ตระกูลใหญ่ในภาคกลางอีก ดูเหมือนว่าความทรงจำในอนาคตของเขาจะคาดไม่ถึงเหมือนกัน
"เป้าหมายของเธอคืออะไร?" วินเทอร์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เ็า
ถ้าเป็เื่ระหว่างกองกำลังหรือขุมพลังอิทธิพลต่างๆ เขาจะไม่นิ่งนอนเฉยแน่ๆ ทุกการกระทำที่แฝงไปด้วยภัยอันตรายและแผนการนับไม่ถ้วน แค่การเดินหมากก้าวเดียวก็สามารถเปลี่ยนกระแสได้ทั้งกระดาน
"พ่อของเธอเป็หัวหน้าตระกูล แต่แม่ของเธอเป็เมียน้อย เธอที่เป็ลูกเมียน้อยเลยถูกบังคับแต่งงานกับคนของตระกูลชัชวาลไพศาล เพื่อเป็เครื่องมือในการเชื่อมความสัมพันธ์ แม่ของเธอเลยพาหลบหนีมาภาคตะวันออก พวกเขานั้นทราบดีว่าทั่วทั้งภาคตะวันออกเป็ของพ่อใหญ่และได้ถูกผูกขาดโดยแก๊งหงเหมินของเรา เลยทำให้สองแม่ลูกอยู่รอดปลอดภัยจนมาถึงทุกวันนี้" เมฆาค่อยๆ อธิบายให้วินเทอร์ฟัง ตามข้อมูลที่เขาได้ไปสืบหามา
ทุกคนที่อยู่ในโดม ได้ถูกเมฆาสืบประวัติทุกคนแล้ว ั้แ่เกิดจนถึงปัจจุบันได้ผ่านอะไรมาบ้าง นั้นก็เพื่อความปลอดภัยของคุณชายและคุณหนูของเขา
วินเทอร์พยักหน้าเข้าใจ ในเขตภาคตะวันออกจะแตกต่างไปจากห้าภูมิภาคที่เหลือ ในภูมิภาคของพวกเขาก็ยังมีการแบ่งเขตของแก๊ง และตระกูลต่างๆ อย่างชัดเจน พวกเขาเ่าั้ไม่ได้มีอำนาจปกครองที่ผูกขาดเช่นเดียวกับแก๊งหงเหมินที่ปกคลุมทั้งภาคตะวันออก ที่แม้แต่ทางรัฐบาลยังไม่กล้าจะเข้ามาแทรกแซง เพราะคุณฟู่คือเ้าเหนือหัวในภาคตะวันออกอย่างแท้จริง มีทั้งกองทัพทรงพลัง อำนาจ เงินตรา อิทธิพล เส้นสาย จะบอกว่าเป็ประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่งก็ไม่ผิด
"แกสนใจเธอหรือ?" วินเทอร์ถามจี้ตรงจุดไปตรงๆ
เขาจะไม่รู้ท่าทางลักษณะนิสัยของเมฆาได้ยังไง ต่อให้เมฆาจะมีสีหน้าเรียบเฉย ดูเคร่งขรึมไม่แยแส แต่คนที่อยู่เคียงเขาไม่ห่างมาตลอดห้าสิบปี เขาจะสังเกตไม่ออกเลยหรือ? แต่ต้องยกเว้นเื่ที่เมฆาเป็อัจฉริยะด้านบุ๋นไปแล้วกัน อันนั้นเขาจนด้วยเกล้าจริงๆ
"..." เมฆาไม่ได้พูดอะไร มีใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนปกติ แต่แก้มของเขาขึ้นสีแดงจางๆ ซึ่งนั้นก็เป็คำตอบที่ชัดเจนแล้ว
วินเทอร์เห็นดังนั้น จึงยิ้มอย่างกรุ้มกริ่ม ในชีวิตที่แล้วตลอดห้าสิบปีที่ผ่านมา เมฆาไม่มีแม้แต่คนรักเลย เขาเป็ชายโสดจนลูกๆ ของวินเทอร์แต่งงานมีลูกไปหมดแล้ว วินเทอร์ก็แอบคิดในใจว่าเมฆาคงไม่ได้หลงรักเขาใช่ไหม? แต่ตอนนี้คำถามก็ได้รับคำตอบแล้ว เมฆามันก็รักผู้หญิงเป็นี่หว่า? แล้วทำไมชาติก่อนเมฆาถึงไม่มีคนรักเลยสักคน? เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดีกับความรักครั้งนี้ของเมฆา
'ขอให้ชีวิตนี้สมหวังในความรักนะ เมฆา!'
...
"พวกพี่สามคนเป็พี่น้องฝาแฝดกัน ส่วนลูกแพรกับลูกพีชเป็ลูกพี่ลูกน้องกับพวกพี่จ้า และพวกเธอทั้งสองคนก็เป็ฝาแฝดเหมือนกัน" พี่ลูกชุบอธิบายให้เด็กสาวฟัง พร้อมกล่าวต่อไปอีกว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ให้น้องๆ มาเริ่มแนะนำตัวกันเลยดีกว่า! พวกพี่จะได้เขียนป้ายชื่อให้น้องๆ"
พวกเขาจึงพากันเดินไปหาที่นั่งมุมหนึ่งในอาคาร และตั้งกลุ่มเป็วงกลม
"เริ่มจากหนุ่มๆ ทั้งสองคนนั้นก็เลย!" พี่ลูกเกดชี้ไปทางวินเทอร์และเมฆา
พวกเธอพยายามทำหน้าที่ของพี่โดมอย่างเต็มที่ แม้ว่าในใจจะรู้สึกกลัววินเทอร์และเมฆาไม่น้อย
"ผมชื่อวินเทอร์ อยู่ ม.4/4 ถึงแม้ชื่อผมจะแปลว่าฤดูหนาว แต่กอดผมอุ่นมากนะครับ ไม่เชื่อก็ลองมากอดดู" วินเทอร์ผายมือออกมา พร้อมยิ้มจางๆ
แต่ความรู้สึกบริเวณเอวก็เด่นชัดขึ้นมาหลังจากที่เขาพูดจบ วินเทอร์ที่กำลังยิ้มอ่อยให้สาวๆ ในโดม กำลังถูกซัมเมอร์แอบหยิกเอวอยู่นั่นเอง ความรู้เจ็บจากการโดนหยิก ทำให้เขาต้องพยายามเก็บสีหน้าไม่ให้เผยออกไป
"อะแฮ่ม! น้องคนต่อไปเลยจ้า" สาวๆ ฝาแฝดทั้งห้าคน พยายามเก็บซ่อนความเขิน จากการถูกเด็กหนุ่มสุดหล่อเต๊าะ
และแน่นอนว่าเด็กสาวจากห้องอื่นๆ ก็ถูกรอยยิ้มและคำพูดขี้เล่นของวินเทอร์ตกเหมือนกัน ลองเป็คนอื่นที่ไม่ใช่วินเทอร์มาพูดดูสิ รับรองว่าเป็หนังคนละม้วนเลย 'ขอโทษที่หน้าตาดีเกินไปทำให้สาวๆกริ้ดเกิน'
"ชเ-...เมฆา ม.4/1" เมฆาที่เกือบเผลอจะพูดชื่อเกาหลีของตัวเองออกมา ก็หยุดเอาไว้ได้ทัน
ดูเหมือนว่าชีวิตสดใสในรั้วโรงเรียน จะค่อยๆ เปลี่ยนนิสัยของสองหนุ่มมาเฟียคู่นี้แล้ว
จากนั้นบรรดาสาวๆ ก็ค่อยแนะนำตัวกันจนครบ พี่โดมทั้งสามและพี่เลี้ยงทั้งสองก็เขียนชื่อน้องๆ ของพวกเธอลงบนป้ายครบทุกคนเรียบร้อย จากนั้นพวกเธอก็แจกป้ายให้กับน้องๆ พร้อมกับที่คาดผมแบบหูแมว
"ที่คาดผมอันนี้จะเป็สัญลักษณ์ประจำโดม 'เหมียวๆหง่าว' ของพวกเรานะจ๊ะ น้องๆ มาเลือกสีที่ชอบกันได้เลยจ้า และที่สำคัญ! ตลอดภาคการศึกษาฤดูร้อน ั้แ่ก้าวเท้าเข้าโรงเรียนทุกคนต้องใส่ไว้ตลอดเวลานะ ถ้าใครไม่ใส่อาจจะถูกพี่ระเบียบทำโทษได้นะจ๊ะ!" ลูกตาลหยิบที่คาดผมหูแมวสีขาวขึ้นมาใส่ให้น้องๆ ดู
ลูกแพรและลูกพีชได้วางเรียงที่คาดผมหูแมว มากมายหลากสีให้กับน้องๆ เลือก พร้อมแอบเหล่ๆ มองไปทางวินเทอร์กับเมฆา พวกเธอกลัวว่าสองหนุ่มมาเฟียคู่นี้อาจไม่ชอบความมุ้งมิ้งๆ อะไรแบบนี้ก็ได้ ถ้าเกิดพวกเขาไม่พอใจขึ้นมาอาจจะอุ้มพวกเธอห้าพี่น้องหายไปเป็ปุ๋ยใต้ทะเลก็ได้
วินเทอร์หยิบหูแมวสีน้ำตาลขึ้นมาใส่ด้วยความตื่นเต้น เห็นอย่างนี้เขาก็ชอบเล่นอะไรแบบนี้กับลูกๆ หลานๆ ของเขาบ่อยเหมือนกัน เขาเคยถ่ายรูปแต่งคอสเพลย์เป็ตัวละครในอนิเมะ หรือจะใส่ชุดไดโนเสาร์ ชุดวัว ชุดหมี ชุดฉลาม พวกนี้เขาก็เคยทำกับลูกๆ หลานๆ มาหมดแล้ว เ้าพ่อมาเฟียผู้โเี้แล้วยังไง อยู่ต่อหน้าหลานๆ เขาก็เป็คุณปู่ที่ใจดีคนหนึ่งเหมือนกันนะ!
หูแมวสีน้ำตาลมันเข้ากับผมสีน้ำตาลและั์ตาสีเขียวของวินเทอร์ได้อย่างดี ทำให้เขาดูเหมือนกับเ้าเหมียวน้อยจอมซน เมื่อเมฆาเห็นว่าเ้านายของเขาได้หยิบขึ้นมาใส่ เขาจึงหยิบหูแมวสีดำขึ้นมาใส่เหมือนกัน เมฆาที่ใส่หูแมวสีดำกับผมสีดำ ั์ตาสีดำ และเครื่องแต่งกายที่คุมโทนดำ ทำให้เขาคล้ายๆ กับแมวดำที่ดูเ็า
ส่วนซัมเมอร์ก็หยิบสีแดงที่เหมือนสีผมที่ร้อนแรงของเธอ เวลานี้เธอเป็เหมียวน้อยที่ดูน่ารักขี้อ้อน จนวินเทอร์อยากจะพุ่งเข้าไปจับกดเธอ ณ ที่ตรงนี้เลย ภรรยาของผมน่ารักที่สุดในโลกเลย! (≧ ◡ ≦)
Writer : เื่สีผมไม่ต้องแปลกใจนะ ขนาดสองหนุ่มยังสักไปโรงเรียนกันเลย ถ้าจะให้หัวดำทุกคนก็ดูไม่ค่อยมีอรรถรสเท่าไหร่! วินเทอร์ที่เป็ลูกครึ่งไทย-อิตาลีอยู่แล้ว ผมมีสีน้ำตาลเลยไม่แปลกเท่าไหร่ ส่วนซัมเมอร์หัวแดงกรรมพันธุ์นะไม่ได้ย้อมสี! เพราะนี้เป็นิยายหมวดหมู่ ‘แฟนตาซี’ ยังไงละ!!!!
962
