"ครื๊ด~ครื๊ด~"
เสียงโทรสัพท์สั่น
สายเรียกเข้า (Harp)
"อื้อ.."
"อือเหี้ยอะไรล่ะ! นี่มึงอย่าบอกนะว่ายังนอนอยู่ ไอ้สัสอาร์ วันนี้มีนัดทำรายงานนะเว้ย พวกกูมากันั้แ่.....ตื๊ด..ตื๊ด..ตื๊ด......."
"ตุ๊บ" โทรสัพท์ถูกปล่อยทิ้งลงข้างเตียงนอนโดยไม่ใส่ใจ ว่าเครื่องจะพังหรือหน้าจอจะแตก
"ใครโทรมาหรอคะอาร์" เสียงหวานเอ่ยขึ้น
"ไม่มีอะไรหรอกคับ อื้ม..." พอพูดจบมือหนาก็สอดเข้าไปใต้ผ้านวมผื้นใหญ่ ที่พาดคลุมตัวของสองคนไว้ แล้วค่อยๆลูบคลึงส่วนเว้าส่วนโค้งที่เนียนนุ่ม
"ถุงยางยังเหลืออีกอันนึงอ่ะ ใช้ให้หมดเลยแล้วกันนะ" พอพูดจบบทรักที่เร้าร้อนก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง บนเตียงนอนที่มีแสงลอดผ่านแนวผ้าม่านเข้ามา เพราะตอนนี้เป็เวลาบ่ายโมงแล้ว
#มหาลัย
#บ่ายสามโมง
"เอี๊ยด..." รถหรูสีดำวาวขับออกจากโรงแรม แล้วมุ่งตรงมาที่หน้าอาคารเรียนของมหาลัยดังแห่งหนึ่ง
"ปึ้ง" อาร์ปิดประตูรถแล้วเดินตรงไปทางโต๊ะม้าหินด้านหน้าตึก พร้อมๆกับสาวสวยเอวบางที่มาด้วยกัน
"ไอ้เหี้ยอาร์ พวกกูนัดมึงบ่ายโมง มึงมาบ่ายสามเนี้ยนะ" เพื่อนคนหนึ่งในโต๊ะเอ่ยขึ้น ทันทีที่อาร์เดินเข้ามา ยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงนั่ง
"งั้นน้ำไปก่อนนะคะ/ไว้จะโทรหานะครับ" อาร์หันไปจูบลาหญิงสาวโดยไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำบ่นของเพื่อนๆในโต๊ะเลยแม้แต่น้อย
"เออเมื่อกี้มึงว่าไงนะ" อาร์หันมองฮาร์ปเพื่อนสนิทของเขาที่กำลังทำหน้าเหวอเพราะโดนเขาเมินใส่เมื่อครู่ แล้วแถมยังถามกลับไปราวกับว่า ไม่มีคำพูดไหนที่ลอดผ่านเข้ามาในโซนประสาทของเขาเลย
"ไอ้สัส" แล้วก็เช่นกัน ที่ไม่มีคำพูดใดจะเหมาะกับเหตุการณ์นี้นอกจากคำนี้อีกแล้ว ฮาร์ปสบถออกมา
"พวกกูนั่งทำกันจนจะเสร็จแล้วเนี่ยเหลือแต่สรุป" ฮาร์ปทำหน้ายู่พร้อมยกเอกสารกองขนาดย่อมๆวางบนโต๊ะด้านหน้าอาร์
"อาร์ขาาาา....วันนี้อาร์เอารถมาหรือเปล่าคะ" หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ใส่กระโปรงที่สั้นมากอยู่แล้ว ก็ยังผ่าขึ้นไปอีกจนเห็นขาอ่อนขาวเนียนได้อย่างชัดเจน เดินเข้ามาทัก
"ค๊าบบบ เอามาสิครับ" อาร์รีบหันไปตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ผิดจากที่พูดกับเพื่อนก่อนหน้านี้ลิบลับ
"ไปส่งใบเตยที่ห้างหน่อยสิคะ เนี่ยนัดกับเพื่อนไว้ว่าจะไปซื้อชุดว่ายน้ำกัน" หญิงสาวพูดเสียงออดอ้อน หย่อนก้นลงนั่งข้างๆอาร์ ก่อนจะใช้มือคล้องแขนแล้วดึงมาจนแนบติดกับเนินอกนุ่มๆ
"ได้สิครับแต่ซื้อแล้วต้องลองให้อาร์ดูด้วยนะ" พอพูดจบ อาร์ก็หันมาเลิกคิ้วทางที่เพื่อนๆนั่งอยู่ทีหนึ่ง แล้วสองคนก็ลุกเดินควงแขนกันขึ้นรถคันหรูขับออกไป โดยที่ยังไม่ทันได้แตะเอกสารรายงานเลยแม้แต่ปลายเล็บ
"ไอ้สัสอาร์ มึงจะไปไหนเย็นนี้มีซ้อมดนตรีอีกนะเว้ย" ฮาร์ปะโไล่หลังไป แต่ก็ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือเปล่าเพราะเ้าตัวก็ไม่ได้หันมาตอบใดๆ
นี่แหละครับ ผมอาร์ ราเชน เอื้ออังกูร ผมพึ่งเข้าเรียนที่นี่ได้ไม่นานตอนนี้อยู่ปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ผมว่าที่สาวๆชอบผมนอกจากเื่หน้าตาแล้วอาจจะเป็เพราะผมเป็มือกีตาร์ของวง ATOM ที่พอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้างในมหาลัย
มันก็แปลกนะครับที่สาวๆส่วนใหญ่ มักจะชอบผู้ชายผู้ชายที่ดีดกีตาร์เป็ ผมว่ามันก็เท่ดี มันทำให้ผมจีบสาวๆติดได้ง่ายๆ แล้วก็ทำอะไรอะไรกันได้ง่ายๆด้วย ไอ้ฮาร์ปเพื่อนผมมันชอบว่าผมเ้าชู้ แต่ผมไม่คิดแบบนั้นนะครับ ทำไมผมจะต้องมีผู้หญิงแค่คนเดียวในเมื่อตอนนี้ผมยังไม่มีแฟน
สถานะ:โสด
----------------
"นักเรียนทุกคนคะ วันนี้มีเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่จะมาอยู่กับพวกเรา แนะนำตัวหน่อยสิจ๊ะ"
"สวัสดีทุกคน เราชื่อตุลย์นะ" เด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้ม ตาโตผิวขาว ขาวซีดจนเห็นแก้มที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อเวลาเขินได้อย่างชัดเจน เดินตามคุณครูประจำชั้น เข้ามาแนะนำตัวหน้าห้อง ก่อนจะเดินไปนั่งตรงโต๊ะตัวที่ยังว่าง
"มึง มึงดูนั่นดิ" เด็กคนหนึ่งที่นั่งอยู่ท้ายๆของห้องสะกิดกลุ่มเพื่อนที่กำลังคุยเล่นหยอกล้อกันให้หันไปมองเพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาตอนกลางเทอม
"อะไรวะ/ไหนอ่ะ"
"ก็ไอ้เด็กใหม่นั่นไงหน้าแม่งอย่างกับผู้หญิง มันเป็ผู้ชายจริงหรอว่ะ" เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งหันมากระซิบกระซาบส่งสัญญาณบางอย่าง สลับกับหันไปมองทางที่นั่งด้านหน้า
เสียงออดหมดคาบเรียน~
"เฮ้ยมึงอ่ะ"
"ห๊ะ" เด็กหนุ่มหน้าหวานหันไปตอบรับทันทีที่ได้ยินเสียงบางคนร้องทัก
"ไอ้เด็กใหม่มึงเป็ผู้ชายจริงหรอวะ" เด็กกลุ่มที่นั่งอยู่ท้ายๆของห้องเรียนเมื่อครู่พากันเดินก้าวเข้ามาจ้องหน้าเพื่อนใหม่ใกล้ๆ
"ก็ใช่อ่ะดิ เราชื่อตุลย์ ยินดีที่..." ยังไม่ทันสิ้นเสียงแนะนำตัวเขาก็โดนเด็กอีกสองคนจับแขนแล้วดึงเข้าไปในห้องน้ำชาย
"กูไม่เชื่อไหนมานี่ดิ๊"
"โอ๊ย พวกนายจะทำอะไรเนี่ย" เด็กหนุ่มพยายามสลัดแขน ที่ถูกกระชากเข้ามาจนขึ้นรอยแดงออก แล้วหันไปต่อว่าเพื่อนกลุ่มนั้นที่ยืนล้อมตัวเองอยู่
"ก็พวกกูจะดูไงว่ามึงเป็ผู้ชายจริงหรือเปล่า" พอพูดจบ ก็มีมือจำนวนนับไม่ถ้วนมาพันธนาการร่างบอบบางไว้ แล้วปลดเปลื้องเอาเสื้อผ้าออกไปทั้งหมด
"เห้ย ปล่อยเรานะเว้ย ปล่อย"
"ไอ้นิว ไอ้แอล จับมันมัดไว้" กลุ่มเด็กเกรียนพากันใช้มือจับลูบลงบนผิวขาวเนียน แกล้งให้อีกฝ่ายได้อายจนต้องเบือนหน้าหนี แล้วส่งเสียงร้องโวยวายให้คนช่วยแต่ก็ไร้วี่แวว
เวลาผ่านไป ในที่สุดเหตุการณ์ก็เหมือนจะจบลง เมื่อทุกคนพากันออกไปจากห้องน้ำ หลังจากแกล้งอำจนพอใจ พร้อมกับเสื้อผ้าที่ถือติดมือออกไปด้วย
"ไปเว้ยพวกเรา/ห้า..ห้า..ห้า/แม่งโคตรอ่อนอ่ะ"
"ฮือๆๆ...อื้ออๆๆๆ.." เด็กตัวน้อยได้แต่นั่งร้องไห้หนาวสั่นอยู่ในห้องน้ำ ในสภาพเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าเหลืออยู่เลยแม้สักชิ้น
เสียงออดเลิกเรียน~
"ช่วยด้วย มีใครอยู่ข้างนอกบ้างครับ"
"ช่วยผมด้วย"
"เสียงใครอ่ะ นักเรียน! มีใครอยู่แถวนี้หรือเปล่า" ในที่สุดก็มีเสียงบางคน ขานรับคำขอความช่วยเหลือของเขา
"ช่วยผมด้วยครับ ผมติดอยู่ในห้องน้ำ" ชายร่างใหญ่เดินมาตามเสียงเล็กๆ เข้ามาจนเจอตัวคนต้นเสียง
"เป็อะไรเนี่ย โดนเพื่อนแกล้งหรอหนู มาๆ" คุณลุงภารโรงประจำโรงเรียนที่กำลังเดินตรวจตราเป็ครั้งสุดท้ายก่อนกลับ เดินเข้ามาเจอเด็กที่โดนเพื่อนแกล้งถอดเสื้อผ้า แล้วจับมัดไว้ในห้องน้ำ จึงยื่นมือเข้าช่วย
เด็กชายที่นั่งร้องไห้จนเหนื่อยอ่อนก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมา แต่แล้วไม่นานเขาก็ต้อง ผวาขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นสายตาท่าทีของคนที่ควรจะมาช่วยเปลี่ยนไป
ชายร่างใหญ่ ที่ได้เห็นร่างบางๆ กับผิวขาวเนียนนั้น ค่อยๆเอามือลูบไล้ลงบนตัว แทนที่จะแกะเชือกออก เขากลับใช้มือปลดกระดุมกางเกงของตัวเอง แล้วทำในสิ่งที่เด็กอายุ 10 ปีไม่ควรต้องมาพบเจอ
เขายัดเยียดตัวเองเข้าไปในริมฝีปากบางๆนั้น แล้วจับหัวกดลงจนเด็กน้อยสำลักทั้งน้ำตา
"ฮือๆๆ ปล่อยผมไปเถอะคับ"
"ฮือๆๆ...."
ถึงจะมีเสียงร้องขอออนวอนให้ปล่อยดังขึ้นอยู่ตลอด แต่เหตุการณ์ก็ยังดำเนินต่อไปแบบนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
22.00 น.
"ฮือๆ" เป็่เวลายาวนานสำหรับเด็กตัวเล็กๆที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง อยู่ในห้องน้ำแคบๆ ที่เฉอะแฉะและเต็มไปด้วยกลิ่นคาว แคบจนทำให้ได้ยินเสียงหอบสะอื้นของตัวเองดังก้องสะท้อนอย่างชัดเจน กับเสื้อแขนยาวลายสก๊อตที่ชายใจบุญอุตส่าห์วางทิ้งเอาไว้ให้
"ตุลย์ ตุลย์ ลูกแม่อยู่ไหนลูก ได้ยินแม่ไหม" เสียงเรียกสั่นเครือของคนที่เป็แม่ดังขึ้นในที่สุด
เด็กน้อยถูกห่อตัวด้วยผ้า แล้วพาออกไปส่งโรงพยาบาลด้วยสภาพอิดโรย เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ
10ปีต่อมา
"ไอ้ตุลย์ ไอ้ตุลย์ ไปขึ้นเวทีเว้ยถึงตาวงเราแล้ว"
"เออๆ" ตุลย์สะพายกีต้าร์เดินขึ้นบนเวทีงานประกวดดนตรีแห่งหนึ่ง พร้อมกับเพื่อนๆสมาชิกในวงอีก 3 คน
ผมชื่อตุลย์ครับ อติรุจ ปิยชนน์ เป็นักร้องนำวง CRUX ตอนนี้วงของพวกเรากำลังเดินสายประกวดตามงานใหญ่ๆเพราะผมกับเพื่อนๆอยากที่จะเป็ศิลปิน แต่รายงานที่ต้องทำส่งอาจารย์ที่มหาลัยก็เยอะเอาเื่ไม่แพ้กัน ผมเรียนอยู่นิเทศปี2 ก็ต้องแบ่งเวลาทำหลายอย่างไปพร้อมๆกัน
ผม...ไม่ชอบให้ใครััตัวผม *ไม่ว่าใครก็ตาม*
-------------
590
