“คุณเป็อะไรกับเด็กในปกครองของฉัน”
ครูสายสุดาถามพร้อมกับมองชายหนุ่มอย่างพิจารณา
“เอ่อ ผม...”
ตะวันอึกอักทันใดนั้นลลินก็กลับจากโรงเรียนมาถึงพอดี
“คุณตะวัน”
ลลินกล่าวอย่างใที่เห็นเขา
“ลลิน ฉันดีใจจังที่ได้เจอเธอ”
ตะวันกล่าวกับหญิงสาวด้วยท่าทางดีใจจริงๆ
“เอ่อ คุณครูสายสุดาคะ นี่คุณตะวันลูกชายของเ้านายพ่อค่ะ”
ลลินแนะนำเขาให้ผู้ใหญ่รู้จัก
“สวัสดีครับ”
ตะวันยกมือไหว้ครูสายสุดา
“สวัสดี”
ครูสายสุดารับไหว้
“เอ่อ ผมขออนุญาตพาลลินออกไปหาอะไรทานข้างนอกสักครู่ได้ไหมครับ”
ตะวันกล่าว ครูสายสุดาหันมองหน้าลลินครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเป็เชิงอนุญาต
“ไปได้ แต่ต้องกลับมาก่อนหกโมงเย็นก็แล้วกัน”
“ขอบคุณครับ”
ตะวันยกมือไหว้ครูสายสุดาอีกครั้งก่อนรีบพาลลินเดินออกมาขึ้นรถของตนที่จอดอยู่ตรงทางเข้าบ้าน
ตะวันเลือกได้ร้านอาหารแห่งหนึ่งเขาพาลลินเข้าไปนั่งยังมุมที่ห่างจากโต๊ะอื่นๆพอสมควร
“ทานอะไรดีลลิน”
เขาถามคนที่ยังไม่ยอมพูดอะไรกับเขาอีกั้แ่นั่งรถออกมาด้วยกัน
“ทำไมลลินถึงไม่พูดอะไรกับฉัน ลลินโกรธฉันเื่อะไร”
เขาถามอีก
“ไม่ได้โกรธหรอกคะ แต่ไม่มีอะไรจะพูด”
ลลินกล่าวออกมาเบาๆพลางเมินหน้าไปทางอื่น
“ลลินทำอย่างนี้ระวังฉันแจ้งตำรวจจับเอาน่ะ”
“อ้าว จะมาจับลลินเื่อะไรค่ะ”
ลลินเผลอกล่าวออกมาอย่างแปลกใจเมื่อฟังเขาพูดอย่างนั้น
“ก็เื่ที่เธอทำร้ายหัวใจของฉันนะสิ”
ตะวันว่าลลินทุบไปที่ไหล่ของเขาทีหนึ่งด้วยความเขินอายและมีรอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาที่ริมฝีปากน่ารักของเธอตะวันจับมือของเธอมากุมไว้ พร้อมกับมองสบตา
“ฉันดีใจน่ะที่เธอยิ้มออกมาได้ ฉันยังยืนยันนะว่าฉันรักเธอและจะรับผิดชอบเธอ ขอแค่รอเวลาให้เราพร้อม”
ทั้งสองนั่งคุยกันไปด้วยความเข้าใจพร้อมๆกับทานอาหารไปด้วยจนได้กำหนดเวลากลับ ตะวันจึงพาลลินกลับไปส่งบ้าน
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
หลังจากนั้นอีกสองวันต่อมาเมื่อตะวันกลับเข้าบ้านมาในตอนเย็นดวงดาวผู้เป็น้องสาวก็เดินเข้ามาบอก
“พี่ตะวันคะ มีโทรศัพท์ถึงแน่ะค่ะ ใครไม่รู้เสียงฟังดูคุ้นๆ”
“ขอบใจ”
ตะวันกล่าวกับน้องสาวแล้วเดินเลยเข้าไปรับโทรศัพท์ที่อยู่ในห้องรับแขก
“ฮัลโหล ตะวันพูดครับ”
เขากรอกเสียงลงไป
“คุณตะวันค่ะ”
เสียงของลลินสั่นเครือมาตามสาย
“อ๋อ ลลิน มีอะไรเหรอ”
เขาถามอย่างดีใจเมื่อได้ยินเสียงเธอ
“คุณทะนงคะคุณตะวัน คุณทะนง...”
ลลินพูดออกมาได้แค่นั้นเองแล้วสายก็หลุดไป
“ลลิน ลลิน”
ตะวันเรียกไว้ แต่เธอคงไม่ได้ยินแล้ว เพราะเขาได้ยินแต่เสียงสัญญาณโทรศัพท์ที่สายถูกตัดไป
คืนนั้นตะวันนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะคิดถึงเื่ที่ลลินพยายามจะบอกอะไรกับตน ดั่งนั้นเมื่อรุ่งเช้าเขาก็รีบขับรถไปที่บ้านของทะนงทันที เพื่อจะชวนทะนงไปที่บ้านสวนด้วยกัน
“คุณตะวันไม่รู้เื่หรือคะ ก็คุณทะนงเขาไปที่บ้านสวนของคุณพ่อคุณนั้นแหละ พาคุณท่านกับคุณนายไปด้วย เห็นว่าจะไปขอหมั้นลูกสาวใครก็ไม่รู้ ดิฉันไม่ทราบรายละเอียดค่ะ”
2K
![สมรสพระราชทาน บันดาลรัก [สามพี่น้องตระกูลหาน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719672027_8412571.webp)
