ปลุกความสามารถในการควบคุมสัตว์ร้ายระดับ SS ขึ้นมา

ณ ทางเข้าประตูมิติของอาณาจักรลับ ชายชราคนที่ดูถูกกู่เทียนตอนแรก ยืนอยู่เบื้องหน้าประตูมิติด้วยสีหน้าจริงจังและเย็นชา เขาคือ ผู้ดูแลประตูมิติของมหาวิทยาลัยจักรพรรดิสัตว์ร้าย หน้าที่ของเขาคือควบคุมและป้องกัน ทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของมหาวิทยาลัย

ในห้องนี้ ไม่มีใครสามารถเข้าออกได้โดยไม่ผ่านเขา และแม้แต่ผู้บริหารของมหาวิทยาลัยก็ไม่สามารถสอดส่องภายในห้องนี้ได้ยกเว้นเขา และเขาก็ไม่กล้าแจ้งเรื่องประตูมิติมีข้อผิดพลาดด้วยเพราะไม่นานมานี้เขาพึ่งขโมยของบางอย่างในอาณาจักรลับต้นไม้อมตะไปขาย เขากลัวที่จะถูกจับได้และลงโทษ ตอนนี้เขากำลังรอดูสถานการณ์และภาวนาอยู่ในใจลึกๆ

ชายชราจ้องมองไปที่ประตูมิติอย่างสงบ แต่ทันใดนั้น

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

“อ๊าาาาาาา”

เสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่อง เลือดของชายชราสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น ร่างของเขาล้มลงทันที เขาพยายามจะเรียกสัตว์ร้ายของตัวเองออกมาเพื่อป้องกันตัว แต่เขากลับพบว่า กระสุนเหล่านั้นมีพลังพิเศษที่ปิดกั้นการใช้พลังวิญญาณของเขา 

เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบา ๆ เมื่อกู่เทียนเดินออกมาจากประตูมิตินั้น ก่อนจะกระชากผมของชายชราขึ้นมาและตัดนิ้วของชายชราทิ้งทันที เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วห้อง แต่กู่เทียนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

กู่เทียนหยิบนิ้วที่เปื้อนเลือดของชายชรา แตะลงไปบนกระดาษสัญญาเลือดทันที เลือดเริ่มไหลแผ่ซ่านไปบนกระดาษ สัญญาเลือดก็ถูกทำขึ้นโดยสมบูรณ์ ในเวลาอันรวดเร็ว

จากนั้นกู่เทียน เปิดแหวนมิติ หยิบ หินที่มีสัญลักษณ์พระอาทิตย์สลักอยู่ ก่อนจะ ยัดเข้าไปในปากของชายชรา ชายชราพยายามต่อต้าน แต่แรงของเขาถูกปิดกั้นไปหมดแล้ว ตอนนี้แม้แต่จะพูดชายชรายังทำได้ยากมาก

เมื่อ หินที่มีสัญลักษณ์พระอาทิตย์ถูกส่งลงไปในท้องของชายชรา ชายชรารู้ทันทีว่า ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าของเขามาจากองค์กรตะวันสาดส่องและตำแหน่งหน้าจะสูงมากด้วยอาจจะเป็นถึงพวกพระคาร์ดินัลหรือว่าที่พระสันตะปาปาคนต่อไป

แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น ก่อนจะเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "ไอ้สารเลว... พวกแก... พวกองค์กรตะวันสาดส่อง... เข้ามาในมหาวิทยาลัยนี้ได้ยังไงกัน!?"

แต่กู่เทียนไม่ได้ตอบอะไร เขาหยิบ มือถือ ออกมาก่อนจะเปิดภาพบางอย่างให้ชายชราดู ชายชราเบิกตากว้าง

ในภาพคือครอบครัวของลูกสาวของเขา ในวิดีโอนั้นมี ลูกสาวของเขา หลานสาว และลูกเขยของเขา ถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียงร้องไห้

ชายชราอยู่ในอาการตื่นตกใจ ก่อนจะพูดเสียงสั่น "ของปลอม... นี่มันต้องเป็นของปลอมแน่ ๆ!"

กู่เทียนไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ เปิดแหวนมิติ แล้วโยน มือของใครบางคนที่ถูกตัดขาด ไปให้ชายชราดู

ชายชราตัวแข็งทื่อไปทันที เพราะมือนั้น... คือมือของลูกสาวของเขา บนมือนั้นมีแหวนแต่งงาน ปานรูปดอกไม้ที่น่าเกลียดนิดหน่อย

"ไม่…. ไม่…. ไม่จริง…." เสียงของชายชราสั่นสะอึกเมื่อเขามองเข้าไปในคลิปวิดีโออีกครั้งเขาเห็น มือของลูกสาวตัวเองที่หายไป หัวใจของเขาแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

ชายชรากัดฟันแน่นก่อนจะกรีดร้องออกมา "ไอ้สารเลว!! ฉันจะฆ่าแก!! ฉันจะฆ่าแก!!!"

แต่ก่อนที่เขาจะทำอะไร กู่เทียนก็ย่อตัวลง และเตะเข้าที่คางของชายชราก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"ใจเย็นก่อนสิ ครอบครัวของคุณยังไม่ตายซะหน่อย"

ชายชราหายใจหอบถี่ เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

"ถ้าคุณทำงานให้ฉันดี ๆ ..." กู่เทียนยิ้ม "บางทีในวันเกิดอีกเจ็ดวันของคุณ พวกเขาอาจจะได้กลับมา พร้อมของขวัญวันเกิดให้คุณก็ได้นะ"

ชายชราหันไปมองภาพ หลานสาวของเขากำลังร้องไห้ขอชีวิต หัวใจของเขาถูกบดขยี้เป็นล้าน ๆ ชิ้น เขาพ่ายแพ้แล้ว ชายชรากัดฟันจนเลือดไหลจากมุมปากและน้ำตาของเขาร่วงหล่น นี่คือตัวเลือกที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตของเขา

สุดท้าย... ชายชราก้มศีรษะลง เสียงของเขาสั่นเครือ "...ได้โปรด... ฉันขอร้อง ปล่อยพวกเขาไป..."

กู่เทียนยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ "อย่างนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย"

กู่เทียนยิ้มก่อนจะพูดขึ้น "ตอนนี้คุณได้กลายเป็นสมาชิกขององค์กรตะวันสาดส่องแล้ว ดังนั้นพวกเราก็คือเพื่อนพ้องกัน"

ชายชราน้ำตาไหลด้วยความโกรธ ร่างกายของเขายังคงอ่อนแรงจากบาดแผลและพลังของกระสุนที่ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ เขาก้มหน้าลงด้วยความอับอายและข่มความเกลียดชังเอาไว้

กู่เทียนส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น "คุณรู้ไหมว่าเป้าหมายขององค์กรตะวันสาดส่องคืออะไร?"

ชายชรายังคงเงียบเฉย ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองกู่เทียนด้วยซ้ำ

กู่เทียนตบหน้าอกตัวเองดัง ปั่ก! ก่อนจะกล่าวต่อ "เพื่อให้มนุษย์ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน มีอาหารกิน ไม่ต้องอดยาก พวกเราต้องการช่วยโลกใบนี้จากพวกสารเลวนั้น"

เสียงของกู่เทียนหนักแน่นและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "รัฐบาลกลางถูกล่ามโซ่ไว้โดย 10 ตระกูลศักดิ์สิทธิ์ และพวกมันเหล่านั้นเกรงกลัวการมีอยู่ของพวกเรา องค์กรตะวันสาดส่อง เพราะกลัวว่าพวกเราจะสามารถล้มล้างการปกครองของพวกมันได้สำเร็จ"

ชายชรายังคงเงียบ

กู่เทียนยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดต่อ "คุณจำได้ไหม? เมืองระดับ 5 ที่ล่มสลาย... และการตายของจักรพรรดิเสินคัง"

ชายชราขมวดคิ้วทันที นั่นเป็นเหตุการณ์ใหญ่เมื่อไม่กี่วันก่อนเมืองทั้งเมืองถูกทำลายภายในคืนเดียว มันเป็นข่าวใหญ่มาก ไม่มีใครที่ไม่ได้ยินข่าวนี้เลย

"คนส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นฝีมือของสัตว์ร้ายแล้วก็องค์กรตะวันสาดส่องใช่ไหม? แต่นั่นมันไม่ใช่ความจริงแม้แต่น้อย"

กู่เทียน เดินเข้าไปใกล้ชายชราก่อนจะกระซิบ "เมืองนั้นหายไปเพราะลูกชายของผู้นำตระกูลศักดิ์สิทธิ์เย่ต้องการลูกสาวของจักรพรรดิเสินคัง เสินหย่ามาเป็นของเมียน้อยของเขาต่างหาก"

กู่เทียนพูดต่อ "แต่เมื่อจักรพรรดิเสินคังปฏิเสธ... และสิ่งที่เกิดขึ้นคือ เมืองทั้งเมือง รวมถึงตัวเขาถูกลบหายไป พวกมันไม่แม้แต่จะสนใจชีวิตของประชาชนกว่าร้อยล้านคนและจักรพรรดิที่ค่อยปกป้องมนุษย์มามากมายหลายปีด้วยซ้ำ"

มือของชายชรากำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือตัวเอง

กู่เทียนหัวเราะ "แต่แล้วพวกมันล่ะ? พวกมันยังคงกินอิ่ม นอนหลับ ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย และโยนความผิดทั้งหมดให้กับองค์กรตะวันสาดส่อง รวมถึงสัตว์ร้ายเหล่านั้นที่พวกมันใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบและเป็นมิตรกับมนุษย์มากด้วย"

ชายชรายังคงนิ่งเงียบ กู่เทียนเปิดแหวนมิติ หยิบ ภาพและวิดีโอ ที่แสดงถึงความโหดร้ายของ 10 ตระกูลศักดิ์สิทธิ์

ภาพของประชาชนที่ถูกสังหารหมู่ เด็ก ๆ ที่ถูกจับไปเป็นเครื่องบรรณาการให้พวกมัน รวมถึงภาพการทดลองอันโหดร้ายกับมนุษย์มากมาย จนแม้ตายชายชราก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน

ชายชรามองภาพเหล่านั้น แววตาของเขาสั่นไหว ก่อนจะกัดฟันแน่น "...พวกแกมันเหม็นเน่ากันทั้งคู่นั่นแหละ"

กู่เทียนหัวเราะ ก่อนจะเดินไปหยิบ มือที่ขาดนั้นขึ้นมา และกัดเข้ากลางฝ่ามืออย่างแรง ของเหลวสีแดงสดไหลออกมา ชายชรากัดฟันแน่น เตรียมจะสบถออกมา แต่กู่เทียนกลับพูดขึ้น "มันเป็นแค่เค้กนะ"

ชายชราที่อยู่ในอารมณ์โกรธจัด ถึงกับชะงักไปทันที เขาได้กลิ่นของหวานจริง ๆ "...อะไรนะ?"

ก่อนที่ชายชราจะทันได้ตั้งตัว กู่เทียนก็เปิดวิดีโออีกคลิปหนึ่ง

ภาพที่ฉายออกมาไม่ใช่ภาพทรมาน แต่เป็น ครอบครัวของลูกสาวเขา ที่กำลังถูกมัดไว้กับเก้าอี้พร้อมร้องเพลงวันเกิดให้เขา ชายชราตกอยู่ในความมึนงงทันที เสียงของ หลานสาวตัวน้อยของเขา ดังขึ้นในวิดีโอ

"สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณปู่ และยินดีต้อนรับเข้าสู่องค์กรตะวันสาดส่องด้วย!"

ชายชราหันไปมองกู่เทียนด้วยความไม่เข้าใจ

กู่เทียนยิ้มอย่างเป็นมิตร "ลูกสาวของคุณเป็นคนแนะนำคุณให้เข้าร่วมองค์กรตะวันสาดส่อง และเธอก็เป็นคนคิดแผนทุกอย่างขึ้นมา โดยเป็นแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดคุณด้วยไง"

ชายชรานิ่งค้าง ราวกับสมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมด

กู่เทียนกล่าว "ที่คุณเห็นเมื่อกี้คือ บททดสอบ และคุณ... ผ่านมันแล้ว"

ชายชรายังอยู่ในอาการตะลึง เมื่อกู่เทียน ยื่นโทรศัพท์ไปวางไว้ข้างหูชายชรา ปลายสายคือเสียงของลูกสาวของเขา

"...พ่อค่ะ"

เสียงของชายชราสั่นเครือไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

"...มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?" ชายชราพูดออกมาเบา ๆ

ลูกสาวของชายชราสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตอบ "ค่ะ พ่อ หนูเลือกทางนี้เอง"

ชายชราถามต่อ "ในวันเกิดตอนที่ลูกอายุ 10 ขวบพ่อซื้ออะไรให้ลูกอย่างงั้นเหรอ"

ลูกสาวของชายชราพูดขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ “ตุ๊กตาหมีสีชมพูมีปีกนางฟ้า และเค้กวันเกิดเป็นช็อกโกแลต พ่อชอบดื่มชาใบไม้ มีแผลเป็นที่หน้าอกข้างซ้าย และชอบนอนใส่ชุดนอนหมีน้อยสีชมพูตัวโปรดแถมยังทำอาหารไม่เป็น แม้กระทั่งทอดไข่ยังไหม้และก็….”

ชายชราพูดขึ้น “พอแล้วๆ พ่อรู้แล้วๆ”

หลังจากนั้น สองพ่อลูกพูดคุยกัน ปรับความเข้าใจกัน ระหว่างนั้นกู่เทียนก็ใช้ยารักษาอาการบาดเจ็บของชายชราไปด้วย

เวลาผ่านไป 5 นาที

ชายชรามองไปที่กู่เทียนที่ยังคงรักษาเขาอยู่ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงหนักแน่น

"เจ้าหนู... ฉันจะช่วยนายเอง"

กู่เทียนยิ้ม ก่อนจะยื่นหมัดไปหาชายชรา "เพื่อโลกใบใหม่ที่สดใสกว่าเดิม"

ชายชราที่ถูกรักษาแล้ว ชนหมัดกับกู่เทียน พร้อมพูดขึ้น "เพื่อโลกใบใหม่"

กู่เทียนหัวเราะ ก่อนจะโยนยาให้ชายชรา ทันทีที่ชายชรากลืนมันลงไป ร่างกายของเขาก็ฟื้นฟูกลับมาทันที

ชายชราตรงหน้ากู่เทียน มีชื่อว่าจี้กัง เขาเป็น ผู้ควบคุมสัตว์ร้ายระดับมหากาพย์ ทำงานที่มหาวิทยาลัยสัตว์ร้ายมา 10 กว่าปีแล้ว หลังจากนั้นพวกเขา 2 คนก็เริ่มพูดคุยเรื่องบางอย่างกันโดยที่ไม่สามารถได้ยินเสียงการสนทนาของพวกเขาได้เลย เพราะหินแห่งความเงียบได้ดูดเสียงทุกอย่างเอาไว้แล้ว