การปฏิวัติ สำเร็จไปด้วยดี โซอายึดอำนาจจากยอนจัง และประกาศให้ อิเดเรีย ไม่ขึ้นกับ เทพ ฟาเรนเซีย อีกต่อไป
เธอจัดงานเลี้ยงอย่างเอิกเกริก และเตรียมตัวไป ทำลายวิหาร ของเทพฟาเรนเซีย
เรื่องนี้ทำให้ประเทศเพื่อนบ้าน ยอมไม่ได้ เพราะพวกเขา นับถือ เทพ ฟาเรนเซีย มานาน
เพื่อนบ้านจอมจุ้นจ้าน อย่างประเทศ ลูเบียร่า ตอนนี้ กำลังทำหน้าแดง ด้วยความหัวร้อน ส่งสาร์สด่วนเข้ามาให้ โซอา ฟาลามี อย่างเผ็ดร้อน ข้างในจดหมาย ประเทศ ลูเบียร่า ขอให้ปล่อยตัวยอนจังในทันที และโซอา ต้องยอมจำนน เธอ กับทหารของเธอที่ปฏิวัติ จะถูกเนรเทศ ไปนอกด่าน ซึ่งแน่นอน โซอา ต้องไม่ยอม เธอในฐานะราชินีใหม่ สั่งให้ทหาร เตรียมพร้อมรบในทันที
" นี่มันบ้าไปแล้ว โซอา " ข้ากล่าวกับเธอในฐานะเพื่อน
" ทำไมล่ะ พวกเรามีอุดมการณ์เดียวกันไม่ใช่รึ เซียงหลง " โซอากล่าว
" ไม่มี สงคราม มาหลายร้อยปีแล้วนะ แล้วอยู่ๆจะให้ทหารไปออกรบแบบนี้ มันดีแล้วรึ " ข้ากล่าว
" มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ ถ้าหาก ลูเบียร่า จะทำสงคราม ข้าก็ยินดี " โซอา
" ข้าขออาสา ไป ลูเบียร่าเอง ข้าจะไปอธิบายกับพวกเขาเอง " ข้ากล่าวและหันไปขอความเห็นจากไป๊อวี่
" ตกลงไป ลูเบียร่ากัน ข้าจะช่วยเจ้าเอง " ไป๊อวี่กล่าว
และการเดินทางไป ลูเบียร่าก็เกิดขึ้น มันกินเวลากว่า 3วันในการเดินทาง
.
.
ณ ดินแดน ทิศเหนือ อาณาจักร ลูเบียร่า
ข้ากับไป๊อวี่ เดินทางมาในฐานะ ราชฑูต จากอิเดเรีย ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเราได้เข้าพบ ชิมซี พระราชาของอาณษจักร ลูเบียร่า ซึ่งพึ่งเสวยราช เป็นเลาห์คอนองค์ใหม่
ถ้าหากใครยังไม่รู้ว่า เลาห์คอน คืออะไร ข้าจะอธิบายให้ เลาห์คอน ก็คือคำเรียกราชาของประเทศนี้ เหมือนกับ ข่าน หรือไม่ก็ ซีซาร์
" พระราชา ชิมซี จงเจริญ " ประชาชนของ อาณาจักร ลูเบียร่า กล่าวแซ่ซ้องพระองค์ จนข้าอดคิดไม่ได้ว่า นี่หรือคือ โฉมหน้าของ ราชาผู้ยิ่งใหญ่ ที่คิดริเริ่มทำสงครามกับ อิเดเรีย
ข้ากับไป๊อวี่ ได้เข้าเฝ้า พระราชาชิมซีที่ท้องพระโรง ที่ข้างในนั้นถูกสร้างให้อลังการ มีผ้าไหมผ้าแพรปูสลับกันไปมาบนบัลลังค์ ประทับส่วนพระองค์
" พวกเจ้ามาที่นี่ ทำไมรึ " พระราชาชิมซี กล่าว แล้วยกหัตถ์ของพระองค์ลงทุบโต๊ะดังปึง
" พวกเรามาขอมิให้ พระองค์ ทำสงครามกับ อิเดเรีย " ข้ากล่าว
" แล้วพวกเจ้ามีสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนละ " พระราชา ชิมซี กล่าวอย่างทรงพิโรธ
" ก่อนที่ข้าจะมานี่ ข้าได้ข่าวว่า ยิงนัม พระธิดาของพระองค์ล้มป่วย เป็นโรคเจ้าหญิงนิทรามานาน โปรดให้ข้ารักษานางเถอะ " ข้ากล่าวอีกครั้งด้วยเสียงอันดังยิ่งกว่าเดิม
" เจ้ารู้วิธี ช่วย ยิงนัมลูกข้ารึ " พระราชาชิมซีกล่าวอย่างดีใจ
" ไป๊อวี่ ที่ตามข้าพระองค์มาเป็นแพทย์หลวงที่เก่งกาจ ขอให้นางตรวจดู อาการของ ยิงนัมด้วยเถอะ " ข้ากล่าว แล้วชี้ไปทางไป๊อวี่ ซึ่งตอนนี้ กำลังเล่นกับผีเสื้ออยู่
" ตกลง ข้าจะให้พวกเจ้าลองดู ถ้าช่วยลูกสาวข้าได้จริง ข้าจะยกเลิกการทำสงคราม " พระราชาชิมซี ตรัส
4 ก้านธูปต่อมา...พวกเราก็ถูกนำมาหยั่งห้องของ ยิงนัม ที่นอนหลับเป็นเจ้าหญิงนิทรา ด้วยโรคร้าย ไป๊อวี่ได้เข้าไป ตรวจดูอาการ อย่างไม่รีบร้อนนัก เธอหันมามองหน้าข้า แล้วพูดว่า
" ต้องใช้หญ้า ประกายนางฟ้าที่ขึ้นอยู่ที่ป่าพิสดาร และเจ้าต้องไปเอาด้วยตัวเองโดยไม่มีข้าไปด้วย เพราะข้าต้องอยู่ดูอาการของ องค์หญิง ยิงนัม ที่นี่ "
" หญ้าประกายนางฟ้า? " ข้าทำหน้า งง ๆ ไป๊อวี่จึง เสก ดินสอ กับ กระดาษ มาวาดให้ข้าดู ข้าจึงเข้าใจลักษณะของดอกไม้ชนิดนี้
" การเดินทางนี้ คงลำบากไม่น้อย ข้าจะให้เจ้ายืมของสิ่งหนึ่งไปด้วย " ไป๊อวี่กล่าวแล้ว เสกถุงวิเศษ ที่สามารถเก็บของอะไรก็ได้ 200 อย่าง กับ รถมอเตอร์ไซด์ ขนาดใหญ๋ จะเรียกว่า บิ๊กไบค์ ก็ได้
และแล้วการเดินทางของข้า ด้วยรถมอเตอไซด์ ในโลกแฟนตาซี ก็เกิดขึ้น มันทำให้ข้าดูเหมือนตัวประหลาด เพราะขี่สัตว์ ที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนในโลกนี้
" นี่มันตัวอะไร " พระราชาชิมซี กล่าว
" มันคือ รถมอเตอร์ไซด์ ที่ชื่อ บิ๊กไบค์ พะยะค่ะ " ข้าตอบ ก่อนจะซิ่ง ให้พระราชาชิมซีดู โดยขี่วนรอบเมือง 1รอบ
" สุดยอดจริงๆ สัตว์อสูร ที่ชื่อ รถมอเตอร์ไซด์นี้ เจ้าจะให้เป็นของขวัญข้าได้หรือไม่ " พระราชาชิมซีกล่าว
" มันเป็นของที่ข้ายืมมาพะยะค่ะ ดังนั้น ข้าไม่มีสิทธิ์ให้พระองค์ " ข้ากล่าว
" อืม น่าเสียใจจริงๆ แต่ถ้ามันทำให้เจ้าสามารถช่วย ยิงนัมได้ ข้าก็ไม่ว่าอะไร " พระราชาชิมซีกล่าว ก่อนเดินไปส่งข้าที่หน้าประตูเมือง
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
