ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

ดันเจี้ยนโบราณใต้ Karven เปิดมาสองร้อยปีแล้ว

หินทุกก้อนที่นี่…เหมือนจำเสียงกรีดร้องได้

ชั้นหนึ่งถูกเรียกว่า “ปลอดภัย” สำหรับปาร์ตี้ระดับ Iron ขึ้นไป

แต่คำว่าปลอดภัยของนักผจญภัย
ไม่เคยแปลว่า “รอดแน่”

—

เราสี่คนลงไปตอนเช้า

แสงจากปากทางค่อยๆ หายไปทีละก้าว
แทนที่ด้วยแสงคบไฟสลัวๆ
และความเงียบที่หนักเกินปกติ

—

ซาอัลเดินนำหน้า
ไหล่กว้างของเขาแทบจะชนผนังทั้งสองด้าน

มิวาอยู่กลาง
เงาของเธอไหลไปตามพื้นเหมือนมีชีวิต

เรนอยู่ขวาฉัน
สายตาเขาไล่เก็บทุกมุม ทุกรอยแตกของหิน

—

ส่วนฉัน

อยู่ด้านหลัง

มองทุกคน
และมอง “สิ่งที่ยังไม่เกิด”

—

"ปาร์ตี้แบบนี้ ใครตั้งกันวะ" ซาอัลพึมพำ

—

"นักรบ เวทย์ต้องห้าม สายลับ…กับคนระดับศูนย์"

เขาหันมามองฉัน

"ฟังดูเหมือนมุกตลกก่อนตาย"

—

"แต่ก็ตลกดีนะ" ฉันตอบเรียบ

—

มิวาหัวเราะเบาๆ

"ฉันว่า…มันสมดุล"

—

"สมดุลยังไง"

—

เธอคิดนิดเดียวก่อนตอบ

"เพราะไม่มีใครในนี้…ทำงานเหมือนกันเลย"

—

เรนยิ้มมุมปาก

"แปลว่า ถ้าคนหนึ่งพลาด—ไม่มีใครแทนได้"

—

"กำลังใจดีชะมัด" ซาอัลแค่นหัวเราะ

—

"งั้นก็อย่าพลาด" ฉันพูด

—

เงียบไปครู่หนึ่ง

—

"ฉันเริ่มไม่ชอบแกแล้วนะ" ซาอัลพูด

—

"ต่อคิว" เรนเสริมทันที

—

บรรยากาศเบาลง
แต่แค่ผิวๆ

—

ลึกลงไป

ทุกคนรู้ดี

ที่นี่…ไม่ให้อภัยความผิดพลาด

—

✦

—

เสียงเล็บขูดหินดังแ๵่๭ๆ จากมุมมืด

หลายตัว
มากกว่าที่ตาเห็น

—

[ กระจกมืด ] เปิดทำงาน

—

ภาพโลกจริงซ้อนทับด้วย “ข้อมูล”

จุดเคลื่อนไหว
เส้นทางพุ่ง
จังหวะโจมตี

—

เหมือนมีใครเอาแผนที่การตาย
วางทับลงบนความจริง

—

"ซ้ายสาม ระยะสิบเมตร" ฉันพูดเบาแต่ชัด

"ขวาสอง ซ่อนหลังเสา…รอจังหวะ"

—

ยังไม่ทันจบ

ซาอัลพุ่งไปแล้ว

—

เสียงเหล็กปะทะเนื้อ
ดัง “ฉับ”

—

ตัวแรกถูกฟันขาดแทบครึ่ง
เ๧ื๪๨กระเซ็นใส่ผนังหิน

—

ตัวที่สองกระโจนใส่เขา

—

เขาไม่ถอย

—

รับด้วยไหล่
แล้วสวนกลับด้วยแรงที่เหมือนจะหักกระดูกได้ทั้งตัว

—

อีกฝั่ง

เงาหนึ่งเคลื่อนไหว

—

มีดของเรน

เร็วพอที่สายตาทั่วไปตามไม่ทัน

—

ปักเข้าที่ลำคอของสัตว์ตัวที่สาม

เสียงมันขาดหายกลางคำราม

—

"ซ้ายหลัง!" ฉันเตือน

—

มิวายกมือ

—

เงาดำไหลออกจากปลายนิ้ว
เหมือนหมึกที่มีชีวิต

—

สัตว์สองตัวที่กำลังพุ่ง
ชะงัก

—

ขาของมันเหมือนถูกอะไรบางอย่าง “ฉุด”

—

"รีบหน่อย ฉันดึงได้ไม่นาน" มิวาพูด

—

"พอแล้ว!"

ซาอัล๻ะโ๷๞

—

เขา๷๹ะโ๨๨เข้าไป
ฟันจบในจังหวะเดียว

—

ความเงียบกลับมา

—

มีแค่เสียงหายใจของพวกเรา

—

"ฉันเริ่มชอบทีมนี้แล้ว" ซาอัลพูด

—

"เพราะยังไม่ตาย?" ฉันถาม

—

"เพราะยังไม่ต้องช่วยใคร" เขายิ้ม

—

✦

—

เรนขยับมาใกล้ฉัน

เสียงเขาต่ำลง

—

"แกบอกก่อนทุกครั้ง"

—

"ใช่"

—

"มันไม่ใช่แค่สัญชาตญาณ"

—

"ไม่ใช่"

—

"งั้นมันคืออะไร"

—

ฉันมองไปข้างหน้า

—

"เครื่องมือ"

—

เรนเงียบ

—

"แล้วถ้ามันพังล่ะ"

—

ฉันตอบโดยไม่หันไปมอง

—

"ก็มีคนตาย"

—

เขาหัวเราะเบาๆ

—

"งั้นอย่าให้มันพัง"

—

✦

—

Stone Golem ยืนอยู่กลางห้อง

นิ่ง

เหมือน๺ูเ๳าที่มีลมหายใจ

—

"ตัวนี้ของฉัน" ซาอัลยิ้ม

—

"อย่าพังห้อง" เรนพูดเรียบๆ

—

ฉันไม่ตอบ

—

[ กระจกมืด ] ทำงาน

—

ภาพซ้อนทับขึ้นมาเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้

มัน “ลึกกว่าเดิม”

—

ไม่ใช่แค่ตำแหน่ง

แต่เป็๲ “โครงสร้างทั้งหมด”

—

แล้ว—

—

ปวด

—

เหมือนมีอะไร “บีบ” อยู่หลังตา

—

ภาพสั่น

—

"เคน?" มิวาเรียกเบาๆ

—

ฉันยกมือห้าม

—

"อย่าพึ่งเข้า"

—

เสียงฉันนิ่ง
แต่ในหัวกำลังแตก

—

[ วิเคราะห์ต่อ... ]
[ ความเสถียรลดลง... 81% → 63% ]

—

แย่กว่าที่คิด

—

"มีอะไรผิดปกติ?" เรนถาม

—

"มันไม่ใช่ Golem ธรรมดา"

ฉันพูดช้าๆ

—

"มันมีแกนพลังอยู่ข้างใน"

—

เงียบ

—

"แล้ว?" ซาอัลขมวดคิ้ว

—

"ถ้าทำลายผิดจุด…มันจะ๹ะเ๢ิ๨"

—

"๹ะเ๢ิ๨แบบไหน"

—

ฉันมองมันอีกครั้ง

—

[ คาดการณ์ความเสียหาย: ปาร์ตี้เสียชีวิต 72% ]

—

"แบบที่เราตายกันหมด"

—

เงียบทันที

—

✦

—

"งั้นเอาไง" ซาอัลถาม

—

ฉันหายใจลึก

—

[ กระจกมืด ] ยังทำงาน

แต่ภาพเริ่ม “แตก”

—

"มีจุดเดียว"

—

ฉันชี้

—

"ไหล่ซ้าย…แต่ลึกเข้าไปอีก"

—

"ใครเข้าได้" เรนถาม

—

ฉันไม่ตอบทันที

—

เพราะคำตอบมันชัดอยู่แล้ว

—

"ฉันเอง"

—

"ไม่" มิวาพูดทันที

—

"นายเข้าใกล้ขนาดนั้น = ตาย"

—

"ถ้าไม่เข้า ทุกคนก็ตาย"

ฉันตอบ

—

ซาอัลสบถเบาๆ

—

"งั้นฉันเปิดทางให้"

—

✦

—

"เริ่ม!"

—

ซาอัลพุ่งเข้าไปก่อน

—

Golem เคลื่อนไหว

ช้า

แต่แรงมหาศาล

—

"ขวา!" ฉัน๻ะโ๷๞

—

พื้น๹ะเ๢ิ๨

—

"ซ้ายอีก!"

—

เขาหลบแทบไม่ทัน

—

"มันเร็วขึ้น!" เขา๻ะโ๷๞

—

"ไม่ใช่ มันเริ่มจริงจังแล้ว!"

—

มิวาปล่อยเงา
พันขามันไว้

—

"ดึงไว้ได้แค่ไม่กี่วิ!" เธอพูด

—

เรนเคลื่อนที่
ปีนขึ้นด้านข้าง

—

"ยังไม่ถึง!" เขา๻ะโ๷๞

—

ฉันกัดฟัน

—

[ กระจกมืด ] กระพริบ

—

ภาพหายๆ มาๆ

—

เวลาไม่พอแล้ว

—

"พอแล้ว!"

ฉันพุ่งออกไป

—

"เคน!" มิวา๻ะโ๠๲

—

ฉันวิ่งตรงเข้าไป

—

ไม่อ้อม

ไม่หลบ

—

Golem เห็นฉัน

—

มันยกแขน

—

ใหญ่พอจะบดฉันให้แหลกในครั้งเดียว

—

[ คาดการณ์: ตาย ]

—

ฉันยังวิ่ง

—

"ตอนนี้!"

—

ฉันสไลด์เข้าใต้แขนมัน

—

พื้นเฉียดหน้าไปไม่กี่เซน

—

แรงลมกดหลังจนเจ็บ

—

"เรน!" ฉัน๻ะโ๷๞

—

"เห็นแล้ว!"

—

เขาขยับตำแหน่ง

—

"ซาอัล! ดันมัน!"

—

"เออ!"

—

เสียงปะทะดังลั่น

—

Golem เสียจังหวะ

—

แค่ “ครึ่งวินาที”

—

พอแล้ว

—

ฉัน๷๹ะโ๨๨

—

มือปักมีดเข้า “ไหล่ซ้าย”

—

แต่

—

ไม่ถึง

—

ลึกไม่พอ

—

"บ้าเอ๊ย—"

—

Golem สะบัด

—

แรงกระแทกทำให้ฉันหลุด

—

ร่างลอย

—

ภาพหมุน

—

พื้นกำลังจะเข้ามา

—

[ คาดการณ์: กระดูกหัก / หมดสติ ]

—

ฉันบิดตัวกลางอากาศ

—

ลงพื้นแบบเสียหลัก

—

เจ็บ

แต่ยังไม่ตาย

—

"เคน!!"

—

เสียงมิวา

—

ฉันเงยหน้าขึ้น

—

Golem หันมา

—

เป้าหมายคือฉัน

—

[ กระจกมืด ] กระพริบหนัก

—

ภาพแทบดับ

—

แต่

—

มีจุดหนึ่ง…ยังชัด

—

“แกนพลัง”

—

อยู่ลึกกว่าที่คิด

—

ต้อง “แทงซ้ำ”

—

ตอนนี้เท่านั้น

—

ฉันลุก

—

ขาแทบไม่รับแรง

—

"ถอยไป!" ซาอัล๻ะโ๠๲

—

"ไม่ทันแล้ว!"

—

Golem พุ่ง

—

ครั้งสุดท้าย

—

ฉันไม่หลบ

—

ฉันรอ

—

เสียงพื้นแตกใกล้เข้ามา

—

โลกทั้งใบเหลือแค่ “จังหวะเดียว”

—

“ตอนนี้”

—

ฉันก้าวเข้าไป

—

หลบเฉียง

—

แล้วพุ่งเข้า “ใต้ลำตัวมัน”

—

ยกมีดขึ้น

—

แทง

—

ลึกที่สุดเท่าที่ชีวิตฉันมี

—

ทะลุเข้าไป

—

ถึง “แกน”

—

เงียบ

—

หนึ่งวินาที

—

สอง

—

แล้ว—

—

“แตก”

—

แสงพุ่งออกจากร่างมัน

—

แรงกระแทกส่งฉันกระเด็นออกมา

—

พื้นกระแทกหลัง

—

หายใจไม่ออก

—

Golem หยุด

—

แล้วพังทลายลง

—

✦

—

ความเงียบกลับมา

—

มีแค่เสียงหายใจหนักๆ

—

ซาอัลมองฉัน

—

"เมื่อกี้…"

—

เขาหยุด

—

"...ถ้าพลาดคือจบเลยใช่ไหม"

—

"ใช่"

ฉันตอบ

—

มิวานั่งลงข้างฉัน

—

"นายมันบ้า"

—

"รู้"

—

เรนยืนมอง

—

สายตาเขาเปลี่ยนไป

—

ไม่ใช่แค่สนใจ

—

แต่ “ระวัง”

—

"แกไม่ได้แค่เห็น"

เขาพูดเบาๆ

—

"แกกล้าทำตามที่เห็นด้วย"

แล้ว

—

[ กระจกมืด ] ทำงานอีกครั้ง

—

แต่ครั้งนี้

มัน “ตอบกลับ”

[ กระจกมืด — กำลังเรียนรู้ ]ตรวจพบโครงสร้างพลังงานโบราณกำลังวิเคราะห์... 12%... 34%... 67%...เงื่อนไขพิเศษตรงตาม: เชื่อมต่อกับสิ่งที่สร้างระบบ Crest

[ กระจกมืด — เชื่อมต่อสำเร็จ ]

—

ฉันหายใจเข้า

—

ช้า

—

ลึก

—

"นายโอเคไหมวะ" ซาอัลถาม

—

ฉันเงยหน้าขึ้น

มองทั้งสามคน

ฉันไม่ตอบเพราะในหน้าต่างระบบที่มีแต่ฉันมองเห็น ตัวอักษรใหม่กำลังปรากฏขึ้นช้าๆไม่ใช่ข้อมูลสกิลแต่เป็๞พิกัดและชื่อชื่อที่ฉันเคยได้ยินครั้งเดียวในชีวิต ตอนที่อ่านตำนานเก่าแก่ที่สุดของโลกนี้ชื่อของคนที่สร้างระบบ Crest