บทที่ 5 ทำโทษ
จันจิรารู้สึกตัวอีกครั้งตอนนี้รอบกายมีหมอกควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่วจนบดบังทัศนวิสัยทำให้การมองเห็นไม่ชัด เธอไม่สามารถบอกได้ว่าเธอกำลังอยู่ที่ไหนแต่เหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้ง 2 เหตุการณ์ล่าสุดบ่งบอกว่าเธอได้ตายแล้ว
ใช่ตายแล้ว 2 ครั้งอีกด้วย 2ครั้ง!!อ่า...จริงๆนึกแล้วก็ตลกกับชะตาชีวิตของตนเองอยู่เหมือนกัน
พลันกลุ่มควันหมอกหนารอบตัวก็ค่อยๆสลายหายไปตอนนี้เบื้องหน้าของจันจิรามีบุรุษร่างสูงใหญ่รูปร่างสมส่วนใบหน้าหล่อเหลาสวมหมวกที่มีลูกปัดห้อยด้านหน้าเพียงมองครั้งแรกก็ทำให้เธอนึกถึงหนังจีนโบราณย้อนยุคเื่ราวชั้นฟ้าอะไรสักอย่าง ที่มักมีฉากองค์เง๊กเซียนฮ่องเต้นั่งอยู่ด้านหน้าเบื้องบนสุด ถัดมาทางซ้ายทางขวามีบุคคลอื่นมากหน้าหลายตาแต่งกายแตกต่างกันไปยืนอยู่ ช่างงดงามหล่อเหลาจริงๆ จันจิรากำลังเคลิบเคลิ้มกับภาพงดงามเบื้องหน้า เสียงเข้มทรงพลังเสีงหนึ่งก็ทำให้เธอตื่นจากภวังค์ ไม่บอกก็รู้ว่าผู้พูดจะต้องเป็ชายร่างสูงใหญ่แน่นอน
"เบิกตัวผู้เชิญดวงิญญา"
จันจิราหันไปมองด้านหลังเห็นชายชรารูปร่างสูงพอประมาณมีหนวดเคราสีขาวผมสีขาวใบหน้าบ่งบอกว่าน่าจะมีอายุไม่ต่ำกว่า 60 ปีชายผู้นั้นเดินเข้ามาคุกเข่าด้านข้างจันจิรา จันจิรารีบลุกขึ้นจัดท่าทางตนเองเปลี่ยนเป็ท่านั่งเรียบร้อยไม่ให้เสียชื่อกุลสตรีไทยหลังจากที่กึ่งนั่งกึ่งนอนในทีแรก ใบหน้าจันจิราก้มลงมองพื้น เหตุการณ์ตอนนี้คล้ายจะเป็การตัดสินสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็แน่
"ผู้นำดวงิญญาเ้ารู้หรือไม่ว่าความผิดของเ้าคือสิ่งใด"
" กระหม่อมทราบดีพะย่ะค่ะ"
"เ้าประมาทเลินเล่อปล่อยให้ดวงิญญาของหญิงผู้นี้ตกเข้าไปในห้วงเวลาและทำให้ก่อเกิดปัญหาใหญ่ เ้ายินดีรับความผิดนี้ของเ้าหรือไม่"
"กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ"
"โทษของเ้าคือ งดการเลื่อนขั้นหรือการขอย้ายฝ่าย ให้เ้าดำรงตำแหน่งผู้นำดวงิญญาต่อไปอีก 500 ปีอย่างไม่มีข้อเรียกร้องหรือข้อต่อรองใดใด"
"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ"
ชราผู้นั้นหมอบลงกับพื้นรับคำสั่งจากเบื้องบนใบหน้าที่ดูแก่ชราอยู่แล้วดูวิตกกังวลทำให้ยิ่งแก่ชรากว่าเดิมไปเสียอีก
"ส่วนเ้า!!!!"
น้ำเสียงเข้มดุดันถึงแม้ผู้พูดจะหล่อเหลาปานใด แต่ก็ทำให้จันจิราสะดุ้งสุดตัวด้วยคาดการณ์ได้ในทันทีว่าตอนนี้ผู้ที่อยู่เบื้องบนสูงสุดนั้นกำลังจะสนทนากับเธอเป็แน่
"พะ....เพคะ"
จันจิราขานรับอย่างสั่นๆ ไม่แน่ใจว่าใช้คำถูกหรือผิด ใบหน้ายังคงก้มต่ำสายตาทอดมองเพียงพื้นเบื้องหน้าเท่านั้น
"เ้าผู้หลุดเข้าไปในห้วงเวลาที่ิมิสมควร หากแต่ยังได้กระทำการที่มิสมควรยิ่งกว่า เ้าทำให้กำเนิดสิ่งที่ไม่ควรกำเนิดและขัดขวางสิ่งที่ไม่ควรมีชีวิตให้ได้ดำรงชีวิต"
"หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเพคะ"
น้ำเสียงสั่นเครือฟังดูน่าเห็นใจ ใบหน้างามที่ก้มลงต่ำอยู่แล้วต่ำลงไปอีก นี่ถ้ามุดดินลงไปได้เธอจะมุดลงดินจริงๆ
"หม่อมฉันเพียงทำในสิ่งที่คิดว่าควรกระทำ มิทราบว่านั่นจะเป็การขัดต่อชะตา"
เสียงหวานเอ่ยอย่างอ่อนแรงคล้าย้าโต้แย้ง แม้ไม่รู้จะได้ผลไหมแต่ก็ย่อมดีกว่ามิได้ลอง
"ความไม่ตั้งใจของเ้าก่อให้เกิดเื่วุ่นวายมากมาย ชะตาชีวิตมนุษย์หลายคนเปลี่ยนแปลง ชะตาแผ่นดินคลาดเคลื่อน ดังนั้นเ้าจะมิรับโทษมิได้"
งานเข้าแล้วไงทำไมเป็แบบนี้ไปได้กัน อยู่ดีๆก็กลายเป็นักโทษคดีร้ายแรงไปเสียอย่างนั้น
“ข้าจะให้เ้าไปจุติเพื่อชดใช้กรรมในสิ่งที่เ้าได้กระทำ ข้าจะให้เ้าเป็หญิงที่งดงามมากความสามารถเป็ที่ปรารถนาของคนทั่วหล้าแต่บุคคลที่ได้เ้า จะไร้ซึ่งหัวใจที่ปรารถนาต่อเ้า“
ไม่นะช่างโหดร้ายที่สุดนี่ไม่ต่างจากให้นางทุกข์ทรมานด้วยพิษรักจนตายหรือ หากแต่จันจิราก็ไม่สามารถคัดค้านสิ่งใดได้ จึงทำใจยอมรับตามคำตัดสินที่โหดร้ายนั้นด้วยน้ำตาตกใน พลันเสียงอ่อนโยนจากทางขวามือก็ดังขึ้น
“ข้าแต่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ หม่อมฉันขอบังอาจทูลขออนุญาตเพคะ“
จันจิราเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงอ่อนหวานนั้นเบื้องหน้าเป็สตรีใบหน้างดงามสวมใส่ชุดสีขาวนวลตาลักษณะการแต่งกายคลับคล้ายกับเ้าแม่กวนอิมที่เธอเคยนับถือกราบไหว้
“เ้าแม่กวนอิม ท่านมีสิ่งใดที่จะบอกกล่าวแก่เราหรือ“
“ข้าแต่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ เท่าที่หม่อมฉันได้ฟังเื่ราวมา หม่อมฉันคิดว่าแท้จริงแล้วหญิงนางนี้มิได้ปรารถนาให้เกิดสิ่งที่มิควรเกิดหรือกระทำในสิ่งที่ไม่ควรกระทำแม้แต่น้อย หากแต่ด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์และความปรารถนาดีต่อเพื่อนร่วมโลกของนางทำให้นางได้กระทำการที่มิสมควรจะกระทำลงไปขอองค์เง็กเซียนฮ่องเต้อย่าถือโทษโกรธนางเลยเพคะ ขอทรงพระราชทานอภัยโทษแก่นางด้วยเถิด“
ใช่แล้ว เธอไม่ได้ตั้งใจสักนิดจริงๆนะท่านเง็กเซียน
จันจิราส่งสายตาสำนึกผิดมองไปยังคนที่อยู่เบื้องหน้า ที่ตอนนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ชะตาชีวิตของเธอขึ้นอยู่ท่านผู้นี้แล้ว
“ถ้าคิดทบทวนกันจริงๆก็เห็นจะเป็อย่างที่ท่านพูดเ้าแม่กวนอิม หากแต่เวลานี้เราได้ตัดสินออกไปแล้ว ว่ากันว่ากษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำเราเป็ถึงองค์เง็กเซียนฮ่องเต้ผู้เป็ใหญ่แห่งสรวง์เมื่อได้เอ่ยตัดสินออกไปแล้วจะคืนคำได้อย่างไรกัน“
“เช่นนั้นหม่อมฉันขอพระราชอนุญาต ประทานพรให้แก่นางได้หรือไม่เพคะ“
“เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านก็แล้วกัน“
แม้จะหมดหวังในทีแรก แต่เวลานี้จันจิราก็หวังว่าพรจากองค์เ้าแม่กวนอิมจะพอช่วยเธอได้บ้างไม่มากก็น้อย
“ เห็นแก่เ้าที่มีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ในทุกชาติ ยินยอมช่วยเหลือผู้อื่นโดยมิหวังผลตอบแทนแม้จนสิ้นใจ ข้าขอประทานพรแก่เ้า แม้ชายที่เ้าจะเคยเป็คนไร้ซึ่งหัวใจ ไร้ความรู้สึก หากแต่วันใดที่เ้าได้เจอบุรุษผู้นั้นแม้หัวใจของเขาจะเคยถูกปิดตายไร้ซึ่งความรู้สึกมานานเพียงใด หากเพียงได้สบตาเ้าด้วยดวงใจอันบริสุทธิ์ของเ้าจะเป็การเปิดหัวใจแห่งความรู้สึกของบุรุษผู้นั้น จากนั้นเ้าจงใช้หัวใจที่บริสุทธิ์ของเ้าสร้างความรัก จากส่วนลึกของจิตใจจากบุรุษผู้นั้น“
“ ขอบพระทัยเพคะเ้าแม่กวนอิม“
....................................................................................................................................................
ทักทายท้ายเื่ งานนี้หนูลูกจันตายจริงไม่มีตัวแสดงแทนนะจ้ะ
อีกทั้งยังโดนทำโทษแบบไม่รู้ตัวอีกด้วย....>,<
ตามให้กำลังใจน้องนู๋ลูกจันด้วยนะจ้ะ
28K
