มารเทพทลายสวรรค์ชั้นฟ้า

บทที่1ณ พระราชวังของกษัตริย์วานิล แห่งดินแดนสีเทา“กรีดดดดด”เสียงกรีดร้องดังขึ้นตลอดเวลาทุกคนกำลังวิ่งวุ่นไปมา ราชาแห่งอาณาจักรค่อยๆจ้องมองไปที่ห้องของผู้เป็นภรรยาที่กำลังคลอดบุตรอยู่ ในตอนนั้นแววตาของปรากฏความเย็นชาอย่างแท้จริงแต่กับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย“หากเจ้าเกิดมามารดาของเจ้าจะต้องตาย เพราะเช่นนั้นข้าขอให้เจ้าตายไปซะ”กษัตริย์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชานัก ไม่มีผู้ใดได้ยินนอกจากขุนพลทั้งสามที่ยืนอยู่ข้างกลาย ในตอนนั้นเองเสียงกรีดร้องได้หยุดลงและหญิงสาวได้เดินออกมา นางคือคนที่ทำคลอดภรรยาของกษัตริย์นั้นเอง“องศ์ชายได้ถือกำเนิดแล้วเจ้าคะ”แต่ในตอนนั้นเองเสียงก็ดังขึ้นจากเด็กทารก เข้าร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนที่เสียงจะหายไป ทุกคนต่างตกใจและรีบเข้ามาดูปรากฏว่าเด็กทากรกนั้นสิ้นชีพไปเสียแล้ว หญิงสาวผู้เป็นแม่เดินออกมาทั้งที่สภาพนางย่ำแย่มากและมาตรวจสอบลูกชายของตนดู นางกรีดร้องกอดศพของลูกชายเอาไว้ก่อนที่จะสลบไปทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนไม่มีใครตั้งสติได้ทันแม้แต่ตัวของราชาและขุนพลทั้งสามเอง ทั้งสี่ได้เข้ามาตรวจสอบปรากกว่าเด็กทารกนั้นสิ้นชีพไปแล้วจริงๆ และอีกด้านผู้เป็นแม่นั้นนางเอาแต่พึมพำลูกข้าลูกข้าเป็นพันๆครั้งขนาดที่หลับใหลอยู่ ราชาอุ้มร่างของเด็กทารกมุ่งหน้าออกไปจากพระราชวังและทิ้งลงไปยังก้นเหว“ข้าไม่อาจเป็นพ่อเจ้าได้ แต่ข้าขอให้เจ้าไปเกิดใหม่ในที่ที่ดีกว่านี้เถอะ”หลังจากคำกล่าวนั้นพระราชวังและทั้งอาณาจักรก็สลายหายไปเหลือแต่หมอกและควัน ที่ก้นเหวชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาพบร่างกายของเด็กทารกที่เป็นศพ ที่อยู่สภาพดีมากราวกับไม่ได้ตกลงมาเลยเขาเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองยังยอดของเหวซึ่งมันสูงจนมองไม่เห็นแม้แต่แสง ถ้าหากไร้ซึ่งแสงของพลังงานแสงที่เขาสร้างขึ้นคงไม่เห็นสิ่งใดเลย“ข้าพบเจอศพเด็กในที่เช่นนี้ได้อย่างใดกัน เด็กน้อยเอ๋ยข้าไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่ดีแต่ข้าจะมอบชีวิตใหม่ให้กับเจ้า”ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้มแม้ในปากจะไร้ซึ่งฟันก็ตาม เขาอุ้มร่างของเด็กน้อยด้วยมือสีดำทั้งสองมุ่งหน้าไปที่ถ้ำ ซึ่งภายในถ้ำ ปรากฏบัลลังก์ที่สร้างจากหัวของสัตว์ยักษ์อยู่ เขาค่อยๆวางเด็กทารกลงไปภายในย่อโลหิตขนาดใหญ่ในกระโหกของสัตว์ยักษ์“ต่อจากนี้เจ้าจะต้องมาเป็นลูกของข้า ข้าจะเริ่มพิธีอัญเชิญวิญญาณ”พิธีอัญเชิญวิญญาณนั้นเป็นทักษะต้องห้ามโบราณเกือบที่สุดเลย โยการอัญเชิญวิญญาณนั้นขึ้นอยู่กับระดับพลังของผู้อัญเชิญว่าจะอัญเชิญวิญญาณระดับไหนมาเข้าสู้ร่างกายนั้นๆ ซึ่งแบ่งออกเป็น ห้า ระดับ ท้องฟ้ามืดมิดระดับสมุทร แผ่นดินไหวระดับพิภพ พายุและฟ้าร้องฟ้าฝ่าระดับนภา ท้องฟ้าแยกออกปรากฏอสนีบาตสวรรค์กรีดร้องระดับสวรรค์ สุดท้ายเกิดทุกปรากฏการและสิ่งที่จะมาสุดท้ายคือคำอวยพรจากเทพและปีศาจ ระดับเทพหรือมารจุติ“พิธีของข้าจะเริ่มทันทีจงเตรียมตัวเสียเด็กน้อยเอ้ย”ชายชรากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มและเริ่มสวดพึมพมนั่งสมาธิลงมือทั้งสองพนม วันเวลาค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆจากหนึ่งวันเป็นสิบวัน จากสิบวันเป็นหนึ่งปี ชายชราเริ่มผอมลงและอ่อนแอลงเรื่อยๆ เขาหวาดกลัวอย่างมากเพราะการอัญเชิญครั้งนี้นั้นยาวนานมากเกินกว่าที่เขาคิดและนั้นแสดงว่าสิ่งที่เขาจะอัญเชิญมาก ดวงวิญญาณที่จะมาจุติจะต้องแข็งแกร่งมากเพียงใดจนไม่อาจที่จะจินตนาการได้เลยแม้แต่น้อย“สวรรค์ท่านได้มอบลูกให้ข้าแล้ว ลูกชายที่ยอดเยี่ยมกว่าผู้ใด”ในเวลาเดียวกันนั้นเอง“เราอยู่ที่ไหน”ดวงวิญญาณของชายคนหนึ่งอายุราวยี่สิบสองปีกำลังลอยอยู่ในอากาศ เขาจ้องมองออกไปรอบๆแววตาปรากฏความเย็นชา เขานั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัวโดยสมบูรณ์ สิ่งเดียวที่เขารับรู้ได้คือความดุร้ายและเย่อหยิ่งจากชายคนนี้“มนุษย์เอ้ย”“แกคงเป็นพระเจ้าซินะ แต่ฉันไม่เข้าใจ ฉันตายได้ยังไง”ชายหนุ่มภามขึ้นแสงสว่างค่อยๆปรากฏพระเจ้าได้ก่อรูปลักษณ์เป็นชายชราเส้นผมสีขาวเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม เขาเพียงแค่ยิ้ม“เจ้ายังไม่ตายหรอก แต่ข้าได้ดำวิญญาณของเจ้าออกมา และในโลกมนุษย์เมื่อวิญญาณออกมาเจ้าจะต้องนอนราวกับคนสิ้นชีพ โนโลกมนุษย์มีสิ่งที่เรียกว่าการทำพิธีศพอยู่เจ้าโดยผาไปแล้ว”“ไม่ต้องจ้องมองข้าเช่นนั้น ตัวเจ้ากำลังขอบางสิ่งอยู่ไม่ใช่หรือ เจ้าขอการเดินทางที่เหนือความคาดหมายการเดินทางที่ไร้สิ้นสุด การเดินทางที่ไม่ธรรมดาและน่าเบื่อเหมือนกับตอนที่เจ้าอยู่โลกของมนุษย์ เพราะเช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้เดินทางในโลกที่ข้าจากมา”พระเจ้ากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มขมวดดิ้วดินแดนของพระเจ้า“น่าสนุกเอาซิ”“ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปตัวเปล่าหรอกข้าจะมอบบางสิ่งให้กับเจ้า มันคือคำอวยพรแห่งสวรรค์ ด้วยความฉลาดของเจ้า ก็เปลี่ยนแปลงมันเอาเองแล้วกันโชคชะตาของเจ้า”พระเจ้ากล่าวและส่งชายหนุ่มออกไปทันที ชายหนุ่มตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เคยเห็นระหว่างที่กำลังตกคือแผ่นดินสั่นไหว ท้องฟ้าบิดเบี้ยว สายฟ้าสีทองพุ่งเข้าทำลายพื้นที่รอบๆ เสียงกรีดร้องของสวรรค์และโลกเขขาไม่เข้าใจว่าเขากำลังจะไปที่ไหน แต่ที่แน่ๆคือ“โคตรน่าสนุกเลยเว้ย”“คำอวยพรของพระเจ้าคือการที่เจ้าจะสร้างสิ่งใดก็ได้หนึ่งอย่างตามความคิดและจินตนาการของเจ้า”ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงประหลาดในหัวก็ยิ้มออกมาเบาๆ เขาค่อยๆพึมพำบางอย่างและปิดตาลงร่างกายของชายหนุ่มพุ่งเข้าไปในร่างกายของเด็กทารกที่ค่อยๆเติบโตขึ้นจากบ่อโลหิต“ในที่สุดเทพมารตัวน้อยของข้าก็มาจุติแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”เสียงของชายชราดังขึ้นพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรงเดินเข้ามาที่บ่อโลหิต สิ่งที่เขาพบคือเด็กทารกที่โตขึ้นเล็กน้อยค่อยๆลืมตาขึ้นเส้นผมเปลี่ยนไปเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิตและดวงตาสีดำทมิฬจ้องมองมาที่เขา เกิดความสั่นกลัวขึ้นที่จิตวิญญาณของเขา เขาหวาดกลัวเด็กทารกผู้นี้อย่างแท้จริง“น่าหวาดกลัว น่าเกรงขาม เจ้าคือทายาทแห่งเทพมารอย่างแท้จริง”ชายชราครุ่นคิดและค่อยๆอุ้มเด็กทารกขึ้น เขายิ้มออกมาเล็กน้อยและค่อยๆนำเด็กทารกไปนอนที่บ่อโลหิตที่ใหญ่กว่าเดิมจากซากกระดูกของอสูรที่ใหญ่กว่าตัวก่อนหน้าถึงสิบเท่า ภายในกระโหกของอสูรตนนี้มีทั้งน้ำไขกระดูก โลหิต และเศษซากเนื้อของมันมากมายเลย“ต่อจากนี้นามของเจ้าคือ โกหวัง โกหวัง หรือราชา เจ้าคือ โกหวัง ราชาแห่งโลกใบนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ติ้ง ท่านได้ทำการสร้างระบบพิชิตสรรพิส่งเสร็จสิ้น-ท่านได้รับการเชื่อมต่อกับร่างกายอย่างสมบูรณ์ 100%-ท่านได้รับการดูดซับสารอาหารระดับสูงเข้าสู่ร่างกายซึ่งทำให้ร่างกายเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วกว่ากฎเกณฑ์ของความเป็นมนุษย์-การจุติสมบูรณ์“ข้ามาเกิดแล้ว ร่ายกายนี้ทั้งที่เป็นแค่เด็กทารกแต่กับดูไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ที่นี้ดูแปลกๆถ้าจำไม่ผิดตอนที่ตกลงมามันเป็นหุบเหวแล้วทำไมร่างกายของข้ามาอยู่ที่นี้ได้”โกหวังค่อยๆขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างช้าๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรต่อเพราะตอนนี้เขาง่วงมากๆจึงนอนหลับไปวันเวลาค่อยๆผ่านไปในที่สุดก็สองปีแล้วที่เขาอยู่ในบ่อโลหิตนี้ เขาโตจนเหมือนกับเด็กหกขวบแล้ว โกหวังจึงค่อยๆลุกขึ้นจากบ่อโลหิตร่างกายของเขาเติบโตเร็วมาก เส้นผมสีแดงยาวไปจนถึงหลัง ผิวสีขาวซีดดวงตาสีดำทมิฬ และแววตากับสีหน้าเย็นยะเยือกราวกับหุบเขาน้ำแข็งติ้ง โกหวัง เลเวล 0ความแข็งแกร่ง 0พละกำลัง 30 (คนทั่วไป 5-10)ความว่องไว 1สติปัญญา 300สกิล-“นี้ซินะ ค่าสถานะ ว่าแต่ข้าจะออกจากที่เห็นนี้เช่นใด”โกหวังคิดและลุกขึ้นจากบ่อโลหิตเขาค่อยๆเดินลงมาที่เดินและเดินไปสำรวจรอบๆ ในตอนนั้นเองแสงสว่างก็เริ่มสั่นสะเทือน ชายชราค่อยๆเดินเข้ามาหาโกหวังจากระยะไกลพอสมควร แต่เพียงแค่กระพริบตาร่างกายของชายชราก็ปรากฏเข้ามาที่ด้านหน้าของโกหวังและอุ้มเขาขึ้น โกหวังไม่สามารถต่อโต้ได้ทันเลยแม้แต่น้อย“เจ้าลูกชายในที่สุดเจ้าก็สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้แล้ว”“โอ้....ข้าลืมไปว่าเด็กนั้นไม่สามารถกล่าวอันใดได้หากไม่ได้เรียน มาเถอะข้าจะพาเจ้าไปสอนวิธีเขียน อ่าน และพูด”ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้มและเดินพาโกหวังออกจากถ้ำ เมื่อออกมาปรากฏหมาป่า วานรยักษ์ และหมียักษ์รออยู่ ทั้งสามจ้องมองท่าทีของโกหวังเล็กน้อยเพราะหวังว่าโกหวังจะไม่หวาดกลัวจนร้องไห้ไปเสียก่อน แต่กลับกัน โกหวังเพียงแค่จ้องมองพวกมันเท่านั้น“เจ้าหมีข้าต้องการให้เจ้าสอนภาษาและสิ่งต่างๆกับลูกข้าโกหวัง เจ้าหมาป่าข้าต้องการให้เจ้าสอนวิธีการเคลื่อนไหวต่างๆ เจ้าวานร ข้าต้องการให้เจ้าสอนพื้นฐานการต่อสู้หากเขาหิวจนให้กินผลไม้สวรรค์ และดื่มน้ำอมตะ”“ขอรับนายท่าน”ทั้งสามได้เดินเข้ามาหาโกหวังที่ถูกวางลง ทั้งสามไม่รู้ว่าจะร้องไห้ดีหรือไม่กับนายของตนที่สั่งให้ตนมาสอนเด็กมนุษย์เช่นนี้ ส่วนด้านโกหวังเขากำลังใช้สมองระดับสุดยอดอัจฉริยะของเขาประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ ชายชราที่เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว ลิง หมา และหมีพูดได้ ทั้งหมดเหนือกว่าที่เขาคิดมาก โลกที่พระเจ้าจากมามันน่าเหลือเชื่อจริงๆ“เจ้าเด็กน้อยเจ้าจะต้องมาเรียนกับข้าก่อนเพื่อที่จะพูด อ่านและเขียนได้”โกหวังเดินตามหมีไปและเริ่มเรียนกับตำรามากมายภายในบ้านต้นไม้ เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างรวดเร็วก็หมดไปครึ่งวัน โกหวังนั้นสามารถอ่านออก เขียนได้ ในเวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ทำให้หมีตกตะลึงและจ้องมองโกหวังราวกับสัตว์ประหลาด เมื่อถึงช่วยบ่าย โกหวังก็ถูกพามาให้วานรสอน ซึ่งโกหวังก็สอนการต่อสู้พื้นฐานเกี่ยวกับ มือเปล่า ศาสตราวุธอีกหลายหลากประเภท เท่าที่โกหวังถนัดมันคือ ธนู โกหวังเคลื่อนไหวช้าๆ แต่กับเต็มไปด้วยความมั่นคงและแม่นย่ำ ลูกศรพุ่งไล่ล่า วานรที่กำลังพยายามหนีอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่ร่างกายของโกหวังก็หลุดลง“เหนื่อย”โกหวังพึมพำเบาๆ วานรหัวเราะลั่นและพาโกหวังไปพักในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เพื่อฟื้นฟูร่างกายและพร้อมกับนำผลไม้สวรรค์และน้ำอมตะมาให้โกหวังดื่มกิน เวลาผ่านไปจนถึงค่ำคืน โกหวังก็ถูกพามาฝึกฝนการเคลื่อนไหวกับหมาป่า เขาเคลื่อนไหวตาความมืดมิดอย่างรวดเร็ว อาจจะมีสะดุลบาง ล้มบาง แต่มันแค่ช่วงเริ่มต้นเท่านั้น“พรสวรรค์น่าเหลื่อเชื่อจริงๆ เวลาผ่านไปเพียงไม่นานพื้นฐานที่ไม่มีกับกลายเป็นภูผาขนาดใหญ่ได้ ถ้าสร้างรากฐานด้วยความเร็วระดับนี้ใช้เวลาเพียงแค่ปีเดียวคงเริ่มฝึกฝนทักษะของนายท่านได้แล้ว”หมาป่าคิดและในช่วงวินาทีต่อมา ร่างกายของโกหวังก็ปรากฏตัวเขายืนที่ด้านหน้าของหมาป่าด้วยรอยยิ้ม“จับได้แล้ว”“รวดเร็วจริงนายน้อย”หมาป่ากล่าวเบาๆหลังจากนั้นวันเวลาก็ค่อยๆผ่านไปหนึ่งเดือนเป็นหนึ่งปี โกหวังทำทุกอย่างวนซ้ำไปมาอย่างต่อเนื่อง และในตอนนั้นเองโกหวังก็เดินออกมาจากบ่อโลหิต ร่างกายของเด็กอายุหกขวยเปลี่ยนไปเก้าขวบ แม้อายุจริงจะแค่เด็กสี่ขวบก็ตาม โกหวังสามารถเรียนรู้ทุกอย่างหมีจนหมดแล้ว ทักษะการต่อสู้ก็พัฒนาระดับพื้นฐานจนแข็งแกร่งแล้ว ส่วนการเคลื่อนไหว ตอนนี้โกหวังเหนือกว่าหมาป่าไปแล้วติ้ง โกหวัง เลเวล0ความแข็งแกร่ง 120พละกำลัง 200ความว่องไว 400สติปัญญา 700สกิล ทักษะการต่อสู้พื้นฐานทั้งมือเปล่าลและศาสตราวุธหลักทั้งสี่(เลเวล5สูงสุด)ทักษะการเคลื่อนไหวพื้นฐาน(เลเวล5สูงสุด)ทักษะการเรียนรู้ระดับสูงสุด(เลเวล5สูงสุด)โกหวังเดินเข้ามาหาชายชราด้วยสีหน้าเดิม ชายชราหัวเราะลั่นหลังจากที่ไม่ได้เจอโกหวังทั้ง 1 ปีร่างกายและพลังความสามารถของโกหวังพัฒนาอย่างบ้าคลั่งเลยก็ว่าได้ ชายชราตบที่พื้นด้านหน้าของเขาให้โกหวังมานั่ง ซึ่งโกหวังก็ทำตาม“ตอนนี้เจ้ามีพื้นฐานที่ยอดเยี่ยมเพียงพอแล้ว พ่อจะมอบทักษะให้กับเจ้า พ่ออาจไม่มีทักษะการต่อสู้หรือทักษะการเคลื่อนไหวในระดับสูง แต่พ่อมีทักษะกำลังภายในในระดับสูงที่สุด และพ่อจะมอบให้เจ้า ทายาทแห่งเทพมารตัวน้อย ตอนนี้พรรคมารของพ่อ พ่อเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น แต่พ่อต้องการให้เจ้าออกมาช่วยเหลือพวกเขา เมื่อวันหนึ่งที่พรรคมารของเรายิ่งใหญ่พ่อ จงมารับพ่อเถอะ”ชายชรากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเขามั่นใจและเชื่อมั่นในตัวของโกหวังอย่างสุดหัวใจ และโกหวังเองก็คิดที่จะทำตามจริงๆเพราะตัวเขานั้นได้รับความแข็งแกร่งทั้งหมดมาจากชายชราตรงหน้า“จงรับไปเถอะผู้สืบทอดและพรรคมาร ข้า โกจิงหมัง นับแต่นี้ขอมอบทักษะ เทพมารเทวะ ให้กับผู้สืบทอดลำดับที่สามพันสามร้อยสามสิบสาม โกหวัง นับตั้งแต่บัดนี้ไป”สิ้นเสียงของชายชราตุ้มหูสีแดงก็ขาดออกจากหนูของชายชราเขากรีดร้องอย่างเจ็บปวดและก็ค่อยๆส่งพลังงานสีแดงพุ่งเข้ามาที่หูหัวของโกหวัง และมันก็ประสานเข้ากับร่างกายของโกหวังอย่างรวดเร็วติ้ง ท่านได้รับตุ้มหูจักรพรรดิมาร +สติปัญญาและความว่องไว 300 แต้ม-ทำการคัดลอกทักษะภายในเข้าสู่สมอิงโดยตรง-ท่านได้รับ ทักษะ เทพมารเทวะ 6/7 ของทักษะ-ท่านได้รับความทรงจำแห่งเทพมารคนก่อน“จากความทรงจำ หากตัดเรื่องความเคียดแค้นและความโศกเศร้าไป ระดับพลังของโลกนี้แบ่งออกเป็น 10 ระดับ 9 ขั้น”โกหวังที่ได้เห็นความทรงจำของการต่อสู้และความสูญเสียของชายชราก็เพียงแค่เมินเฉยต่อมันเท่านั้น และไปเอาความรู้เกี่ยวกับการต่อสู้และสิ่งต่างๆเข้าหัวดีกว่า“ระดับพลังของท่านพ่ออยู่ในระดับขุนพลขั้นที่เก้าก่อนที่จะตกลงมาที่นี้และระดับพลังก็ค่อยๆลดลงทุกๆปี”ระดับพลังถูกแบ่งออกเป็น 10 ระดับ 9 ขั้นกำเนิดพลังก่อเกิดแก่นแท้นักรบจอมยุทธขุนพลจอมทัพราชันย์จักรพรรดิเบิกสวรรค์โกหวังได้รับความรู้มาก็ลุกข้าจากพื้นชายชราเพียงแค่ยิ้มและเดินกลับไปนอนพักเท่านั้น โกหวังมองภาพนั้นผ่านความทรงจำผู้ที่ถ่ายทอดความสามารถนั้นจะเหนื่อยล้าอย่างมากและอาจจะหลับไปนานถึงหนึ่งเดือนเลย โกหวังจึงเลิกสนใจและมุ่งหน้าไปที่บ่อโลหิตระดับสูงที่สุด มองโลหิตของหัวราชันย์อสูรที่พ่อของเขาสังหารไปนั้นเองโกหวังนั่งสมาธิลงกลางบ่อโลหิตที่เต็มไปด้วยซากศพอสูรขนาดใหญ่จำนวนมากทั้งที่มันอยู่ในกระโหกของอสูรแท้ๆ โกหวังค่อยๆโคจรพลังภายในร่างกายดูดซับพลังของบ่อโลหิตและพลังของสวรรค์และโลกเข้าไปภายในร่างกายก่อนที่จะหมุนวนเพื่อสร้างทักษะ เทพมารเทวะ แม้จะเป็นบทแรกแต่ก็ยากไม่น้อยการเปลี่ยนพลังทั้งหมดเป็นพลังของเทพมารเทพเทวะเวลาผ่านไปเพียงแค่สองชั่วโมงโกหวังก็เข้าสู่ระดับกำเนิดพลังแล้ว ร่างกายของโกหวังขับของเสียออกมาจำนวนมาก และเริ่มละลายมันออกไปก่อนที่จะเริ่มหมุนวนพลังอีกครั้ง ครึ่งนี้พลังโดยรอบที่ตอนแรกดูดซับได้เพียงแค่เล็กน้อยตอนนี้ราวกับหลุมดำดูกลืนทุกอย่างเข้าไป“บทที่หนึ่งสมบูรณ์ผิวหนังของเทพมารเทวะ ต่อไป โลหิต”โกหวังคิดและเริ่มปรับแต่งโลหิตตามทักษะ เทพมารเทวะต่อไป วันเวลาผ่านไปตอนนี้ก็สิบวันแล้ว ร่างกายของโกหวังก๋นั่งอยู่กลางของบ่อโลหิตก็เริ่มสั่นสะเทือนพลังงานที่รุนแรงระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา โกหวังยิ้มเบาๆเขาเข้าสู่ระดับก่อเกิดแล้ว เวลาเพียงแค่สิบวันข้ามจากระดับกำเนิดพลังขั้นที่หนึ่งสู่ระดับก่อเกิดพลังคนทั่วไปรู้คงสะเทือนใจจนตายเป็นแน่“บทที่สองโลหิต สมบูรณ์ โลหิตของข้าเหนือกว่าโลหิตของจักรพรรดิอสูรเสียอีก ต่อไปกายเนื้อ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1

นิยายแนะนำ

มารเทพทลายสวรรค์ชั้นฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้