นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๗
รักเก่า
เมื่อเดินจากวินนี่มา ไม้ก็รีบเดินไปรอเตโชที่ที่เขาเคยยืนรอทุกวัน แต่พอไปถึงที่จอดรถจักรยานที่เขาเคยรอ ไม้กลับมองหาจักรยานของเตโชไม่เห็น ซึ่งเป็ไปไม่ได้ จักรยานคันสีขาวของเตโช ดูเด่นชัดในที่จอดรถตลอดมา
หรือว่า.. เตโชกลับไปแล้ว .. แต่ทำไมเตโชไม่รอเรา.. หรือเตโชไม่รู้ว่าควรจะรอ .. ก็ .. หลายวันมานี้ .. ไม้มากินข้าวเที่ยงด้วย ..และรอนั่งซ้อนจักรยานไปกินข้าวเย็นกับเตโชทุกมื้อ .. ทุกวันนี่นา? ..
ถ้าวันนี้เขาจะมาช้า ..เตโชก็น่าจะรอเขาบ้าง?
แต่ภาพตรงหน้ามันชัดเจนว่า ..เตโชไม่อยู่ที่นี่แล้ว ...
เตโชได้ยินเื่ในอดีตของไม้มากพอที่จะเข้าใจได้ว่า.. ไม้กับวินนี่เคยรักกัน .. แล้วถูกแม่วินนี่กีดกัน .. จนต้องเลิกกัน ..ไม้จึงมาพบเตโช
รู้แค่นี้ ก็พอแล้ว..!!
โชไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่า..เขาจะคืนดีกันหรือเปล่า? .. หรือจะอย่างไร? .. โชไม่อยากรู้อะไรอีกแล้ว .. แค่..อยากเก็บความรู้สึกดีๆ ไว้ในซอกลึกๆ ของหัวใจก็พอ ..
เตโชขี่รถจักรยานออกไป เขาปั่นจักรยานช้าๆ ไปเรื่อยๆ ตามท้องถนน รถจักยานคันขาวพาเขาไปอย่างอ้อยอิ่ง จนไปถึงอุโมงค์ต้นไม้ที่เขาเคยพาไม้มา
เขามองไปตามเส้นทางที่เขาเคยมีความสุขกับไม้ เตโชยิ้มเศร้าๆ ให้กับตัวเอง หยาดน้ำตาเอ่อคลอที่ขอบดวงตา เขาเช็ดน้ำตานั่นและบอกตัวเองว่า..อย่างไรเสีย.. ไม้ก็เป็เพื่อนที่ดี ..
ใช่สิ!! ถ้าไม้เป็เพื่อนกันน่ะ.. น่าจะดี.. ดีกว่าตอนนี้ .. อย่างน้อย.. ก็ไม่ต้องเ็ปอย่างในวันนี้
เตโชจึงพยายามจัดไม้ไว้ในหมวดหมู่ ‘เพื่อน’ แม้มันจะยากเย็นเพียงใด แต่เตโชก็บอกตัวเองว่า.. ต้องทำให้ได้
พอนึกได้อย่างนั้น เตโชก็นึกถึง ‘นพคุณ’เพื่อนอีกคนหนึ่ง.. ที่เขาต้องจัดไว้ในหมวดหมู่ ‘เพื่อน’ และต้องเก็บความรัก ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน ไว้ในซอกลึกๆ ของหัวใจเช่นกัน
เตโชปั่นจักรยานไปที่หมู่บ้านข้าราชการแห่งหนึ่ง ยามที่ป้อมหน้าหมู่บ้านจำเตโชได้จึงปล่อยให้เขาขี่จักรยานเข้าไป เตโชปั่นจักรยานไปจอดที่หน้าบ้านข้าหลวงใหญ่ท่านหนึ่ง แล้วมองเข้าไปในตัวบ้าน
เด็กผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาน่ามอง เขากำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่สวนหน้าบ้าน
เตโชยิ้มให้ทั้งที่เด็กชายคนนั้นทั้งที่เขายังไม่เห็นโชเลยด้วยซ้ำ เตโชเดินไปตี ‘กังสดาล’ ที่แขวนอยู่หน้าบ้านหนึ่งครั้ง
เด็กชายคนนั้นหันมามองตามเสียงกังสดาลพอเขาเห็นคนที่ทำให้เกิดเสียง “เตโช” เขาเรียกชื่อเตโชอย่างดีใจ
เตโชยิ้มให้
เด็กชายคนนั้นรีบเดินมาเปิดประตูบ้านให้
“ขอบใจนะนพคุณ” เตโชพูดพร้อมกับจับมือนพคุณ
“นพรดน้ำต้นไม้ให้แม่ก่อนนะ แป๊บเดียว”
เตโชพยักหน้ารับ เขาปล่อยให้นพคุณเดินกลับไปรดน้ำต้นไม้ต่อ เตโชยกกล้องแคนนอล ที 50ที่ติดตัวมาถ่ายภาพเด็กผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เขากดชัตเตอร์ไป ๒-๓ รูป
เสียงชัตเตอร์กล้อง ทำให้คนถูกถ่ายภาพรู้ตัว “ไม่เอาสิโช ตอนนี้นพกำลังเลอะเทอะไม่หล่อหรอก”
“โชชอบแบบนี้”
ไม้กลับไปถึงห้องพัก และนั่งเงียบๆ อยู่ในห้องพักตนเอง ..พลางคิดย้อนไปในจังหวะที่เขาพบเจอกับวินนี่
.. หรือ.. ควรจะคืนดีกับวินนี่ ..
ไม่หรอก!! .. จะคืนดีไปทำไม?.. อีกความรู้สึกในใจไม้ก็แย้งขึ้นทันที
.. จะคบไปทำไม? .. ในเมื่อรู้จบจุดข้างหน้าแน่นอน..!!
ไม้ถอนหายใจ .. เขายอมรับการตัดสินใจของตนเอง ..อย่างน้อย.. ตอนนี้.. วันนี้.. ไม้ก็เชื่อว่าเขาตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว!!
.. แล้ว..รอยยิ้มของเตโชก็แว่บเข้ามาในความรู้สึก .. ไม้ยิ้มให้กับความรู้สึกตนเอง ..
นพคุณเข้าไปในครัว แล้วก็ผัดกะเพราหมูสับน้ำเยอะให้เตโชพร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ สองจาน
“ยังจำได้อีกเหรอ ว่าโชชอบแบบนี้”
“อะไรที่เป็โช นพไม่เคยลืม โดยเฉพาะ ‘กะเพราหมูสับน้ำท่วม’ ที่นพทำให้โชชิมเป็คนแรก”
“ขอบคุณนะ” แล้วเตโชก็นั่งกินข้าว กับกะเพราหมูสับน้ำท่วม โดยมีนพคุณนั่งกินอยู่ข้างๆ
“ทำไมตอนนั้น เราสองคน ถึงไม่ยอมเป็แฟนกันนะ”
“นพเป็เพื่อนที่รู้ใจเตโชอย่างนี้แหละดีแล้ว” นพคุณตอบเพื่อนในความจริงที่เป็อยู่ตอนนี้
“ถ้าวันนั้นเรากล้าที่จะคบกัน” เตโชมองเข้าไปในแววตาของนพคุณ
“อย่าพูดอะไรที่เป็ไปไม่ได้เลยโช” รอยยิ้มของนพคุณให้กำลังใจเตโชอย่างดียิ่ง “เราเป็แบบนี้แหละดีแล้ว โชก็รู้” นพคุณถอนหายใจ “พอจบ ม.๖นพก็ต้องเรียนอย่างที่พ่อแม่วางแผนไว้ แล้วก็.. ต้องแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือก” นพคุณยิ้มเศร้าๆ ยอมรับชะตากรรมของตน “ถ้าเรา.. สนิทกันมากกว่านี้ เราอาจจะเ็ปมากกว่านี้นะ”
เตโชพยักหน้ายอมรับทุกอย่างตามที่นพคุณพูดและก้มหน้ากินข้าวกันต่อไป
ไม้อยู่ในห้องตนเองสักพัก ความโดดเดี่ยวก็ทำร้ายจิตใจเขา .. เขาจึงไม่อยากอยู่คนเดียว ไม้อยากพบเตโช อยากเห็นรอยยิ้มที่ปรากฏในความรู้สึกของตน ไม้จึงออกมาจากห้องพัก เพื่อไปพบเตโช
แต่.. ไม้เพิ่งรู้ในตอนนี้เองว่า..เขาไม่รู้ว่าหอพักของเตโชอยู่ที่ใด
ไม้โกรธตนเอง .. !!
เพราะโกรธตนเอง ไม้จึงเดินไปเดินมา จนเดินไปถึงที่จอดรถจักรยานของหอพัก ไม้นึกได้ว่าหากเตโชขี่จักรยานมาหาทีกับแบงเพื่อทำการบ้านอย่างที่เคยทำ เตโชจะต้องจอดจักรยานที่นี่ หากไม้รอโชที่ที่จอดรถนี่ เขาจะพบเตโชแน่นอน ไม้จึงเดินไปนั่งรอเตโชอยู่ที่ชุดม้าหินอ่อนที่อยู่ข้างๆ ที่จอดรถจักรยาน
พออิ่มท้องและเก็บล้างจนเรียบร้อยแล้ว นพคุณก็เห็นว่าสีหน้าท่าทางของเตโชยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่? ..ในใจเตโชคงมีเื่อะไรสักอย่าง .. เขาจะพาเตโชไปนั่งเล่นริมสวนหน้าบ้าน แต่...
เสียงฟ้าคำรามกึกก้อง!!
แล้ว.. สายฝนเริ่มโปรยปราย ..
นพคุณจึงพาเตโชเข้าไปในห้องพักของเขา
เพราะนพคุณอยากมีพื้นที่ห้องพักกว้างมากขึ้นเขาจึงเลื่อนด้านข้างด้านหนึ่งของเตียงไปชนผนังห้อง
เมื่อทั้งสองนั่งเคียงข้างกันบนเตียง จึงพิงหลังกับผนังห้องและยืดเหยียดขาไปบนเตียงได้สบาย
นพคุณก็มีนิสัยเหมือนกับเตโชคือ.. ไม่ถาม รอให้อีกฝ่ายเล่าออกมาเอง เมื่อเตโชไม่เล่าเื่ของเขาให้ฟัง นพคุณก็เลือกที่จะไม่ถามอะไร
“ไม่น่ารดน้ำต้นไม้เลย” นพคุณบ่น
“ฝนตกแบบนี้ คงอีกพักใหญ่เลย กว่าโชจะขี่จักรยานกลับหอพักได้”
“ก็.. อยู่ที่นี่จนสบายใจแหละ แล้วค่อยกลับ” พูดจบนพคุณก็เปิดเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทที่อยู่ข้างๆ ตัวเขา .. เพลง ใจโทรมๆของไมโครก็ดังขึ้น
“นี่เพลงชุดใหม่ของไมโครเลยนะ” นพคุณขายของ
..........แม้ใจจริง จะรักเพียงใด แม้ในใจ ยังอยากจะมีตัวเธอนั้นไว้นานเท่านาน
..... อยากมีทางเดินร่วมกัน อย่างที่ใจเราเคยคิดกันอย่างที่ฝันกันมาด้วยกัน
.......... และแล้วความจริง ก็รู้กันดี ฉันคงมี ความสุขแต่เพียงลมๆ แล้งๆมีให้เธอ
..... กับใจโทรมๆ ก้อนหนึ่ง กับชีวิตเพียงวันข้ามวันสิ่งที่ฝันมันคงไม่จริง
เตโชเอี้ยวตัวไปกดกดปิดเครื่องเล่นเทปนั่น
นพคุณมองหน้าเตโชงง งง
เตโชยิ้มเศร้าๆ “เนื้อเพลงมันโดนใจเกินไปหน่อยอะ”
“ไม่อยากฟังชุดล่าสุดงั้นฟังชุดแรกก็แล้วกัน” แล้วนพคุณก็กดเปลี่ยนม้วนเทป จากไมโครชุดที่๒ เป็เทปไมโครชุดที่ ๑และกดเปิดอีกครั้ง เพลงรักปอนปอนของไมโครก็ดังขึ้น
“นพฟังเพลงรักปอนๆ ค้างอยู่พอดี ฝนตกอย่างนี้ได้บรรยากาศจัง”
.......... และแล้วมาเจอคน แบบปอนปอนเหมือนกัน ตัวฉันจึงมีคนรู้ใจ
..... ไปไหนก็ไปกัน ต่างก็รู้ในใจกัน เรามั่นใจ
.......... เราจะฝ่าฟัน เรารู้เรามีกันและกัน เราจะแบ่งปัน จะบวกใจให้เป็หนึ่งเดียว
อีกฟากหนึ่ง ที่ชุดม้าหินอ่อนที่อยู่ข้างๆ ที่จอดรถจักรยาน ไม้ก็ยังคงนั่งรอเตโชอยู่เหมือนเดิม ..
แม้ฝนจะโปรยปรายลงมา.จนเขาเปียกปอนไปทั้งตัว
แต่ไม้ก็ไม่คิดจะหลบสายฝนนั่นแต่อย่างใด เขายังคงนั่งรอเตโชอยู่อย่างนั้น
.. หากน้ำฝนที่ไหลผ่านร่างกาย ..จะช่วยให้เขาคลายคิดถึงอีกคนลงได้บ้าง .. คงจะดีไม่น้อย
.......... บางครั้งถ้าหากเจอฝน เราจะทนด้วยกัน เราหนาวเราเปียกปอนเท่าใด เดินต่อไปไม่หวั่น
..... เพราะรู้ว่าเราเป็ แบบปอนปอนเหมือนกัน มีร่มเพียงคันเดียวก็พอ
..... เท่านั้นก็พอใจ หากลมฝนจะแรงไป เราไม่กลัว
เตโชอิงหัวเค้ากับไหล่ของนพคุณ ความหมายจากเนื้อเพลงให้พลังบวกแก่หัวใจ แต่เพราะจิตใจเตโชกำลังร้าวราน เขาจึงมิได้รู้สึกดีกับพลังบวกจากเนื้อเพลงนั่น
นพคุณหยิบกระเป๋าสตางค์แบบยาวออกมา แล้วหยิบรูปที่เตโชเคยให้เขา ส่งให้เตโช
“จะคืนทำไม โชให้นพแล้ว นพเก็บไว้สิ”
“ไม่ได้จะคืนแต่ละให้โชอ่านกลอนที่เขียนไว้หลังรูป”
เตโชรับรูปนั้นมา ใบหน้านพคุณเมื่อสองปี่ก่อนที่อยูในรูปกับตอนนี้ก็ยังน่ามองไม่ต่างกัน แล้วเตโชก็พลิกดูหลังรูป มีกลอนบทหนึ่งเขียนไว้ด้วยปากการ็อตติ้งชัดเจน
. ถึงแม้ อ่อนล้า ไร้หวัง
. . . ก็ยัง สู้ทน ค้นหา
. . . . . คงมี สักวัน เวลา
. . . . . . . พบคน รู้ค่า แห่งใจ
นพคุณมองหน้าเตโชที่กำลังอ่านบทกลอนที่นพเขียนไว้ข้างหลังรูปนั่นสักครู่ เขาก็พูดขึ้น “นพก็หวังว่า..เราสองคน จะพบคนที่รู้คุณค่าหัวใจของเรานะ”
เตโชยิ้มให้นพทั้งน้ำตา .. นพคุณคือคนที่เตโชรัก.. และเขาก็รักเตโช .. แต่ทั้งคู่รู้ดีว่า .. ความรักของเขาเป็ไปไม่ได้ ..ทั้งสองจึงเปิดใจและยอมรับให้อีกฝ่ายเป็.. เพื่อนสนิทที่รู้ใจ .. เท่านั้น
จบตอนที่ ๗
4K
