1 อาทิตย์ต่อมา...
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยหลังจากนั้น...ในวันที่มะปรางกลัดกลุ้มเกี่ยวกับนิตยาสารลามกของปู่ฤทธิ์ เธอก็ไม่เจอการคุกคามจากเขาเลย ร่างสูงยังคงยิ้มแย้มและเป็มิตรกับเธอเสมอ แต่กลับเป็หญิงสาวเองที่ร้อนรนอยู่ฝ่ายเดียว ภาพตัณหามากมายเ่าั้มันหลุดออกไปจากหัวไม่ได้...ในใจลึกๆนั้น...มะปรางอย่างรู้เหลือเกินว่าคนแก่ที่เธอดูแลอยู่แท้จริงแล้วเป็คนเช่นไร
แม้ว่าเื่นิตยาสารลามกพวกนั้นมันจะเป็เื่ปกติของผู้ชาย แต่ภาพทั้งหลายมันก็วิปริตเกินไป มันไม่ใช่ภาพผู้หญิงโป๊เปลือยธรรมดา แต่เป็ภาพหญิงสาวที่ถูกอุปกรณ์ต่างๆยัดเยียดเข้าไปในตัว และชายที่อายุเช่นนี้อย่างปู่ฤทธิ์จะมีแรงไปคิดเื่อย่างนั้นได้เช่นไร
“มะปราง”
“…..คะ….เมื่อกี้ปู่ว่าอะไรนะคะ”
“หยิบต้นไม้ต้นนั้นให้ปู่หน่อยสิ”
หญิงสาวร่างระหงเดินไปหยิบต้นไม้ต้นเล็กให้อีกฝ่าย...ตอนนี้ชายเฒ่าได้หายดีเป็ปลิดทิ้ง แต่มะปรางก็ยังคงดูแลเื่งานบ้านไม่ขาดสาย เธอทำทุกอย่างราวกับว่าเป็แม่ศรีภรรยาของที่นี่....พอคิดว่าตัวเองเป็ภรรยาของปู่ฤทธิ์ขึ้นมา ร่องสวาทก็กระตุ้นจุดเสียวให้หลั่งน้ำออกมาทั้งยวง...มะปรางชินเสียแล้ว...เธอชินกับการชื้นแฉะที่ได้อยู่ใกล้ๆปู่ฤทธิ์เสียแล้ว...
“แล้วอีกกี่เดือนที่หนูจะไปทำงานล่ะ”
“อีกสองสามเดือนค่ะ”
“โรงพยาบาลในเมืองใกล้ๆนี่น่ะหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“ถ้าปู่ป่วยคงจะแวะไปที่โรงพยาบาลหนูนั่นแหละ”
“ป่วยอะไรกันคะ คุณปู่ไม่ป่วยง่ายๆหรอก”
มะปรางพูดเสียงใส...เธอจ้องไปยังร่างกายกำยำของชายแก่ที่ถอดเสื้อสู้แสงแดดอยู่ในสนามหญ้า ทั้งสองกำลังช่วยกันตกแต่งสวนในยามที่ไม่มีกิจกรรมอื่นๆทำ แม้ว่ามะปรางจะอยากห้ามเื่การตากแดด....แต่มัดกล้ามเปียกเหงื่อเป็ประกายสะท้อนแสงมันก็ทำให้หญิงสาวหลงลืมไปเสียสนิท
“อ้าว ทำไมจู่ๆถึงไม่มีแดดล่ะ”
“นั่นสินะคะ”
เมื่อทั้งสองจ้องขึ้นไปบนท้องฟ้า เมฆก้อนหนาก็เคลื่อนตัวเข้ามาปลกคลุมอย่างรวดเร็ว ชายเฒ่าจัดการตกแต่งสวนของตัวเองไปเรื่อยๆ และหลังจานั้นไม่นาน เม็ดฝนก็ค่อยๆหลั่งรินลงมา จากนั้นก็ตกกระหน่ำจนทำให้ทั้งสองไม่ทันตั้งตัว
“คุณปู่รีบเข้ามาในบ้านก่อนค่ะ!”
“เดี๋ยวปู่ขอเก็บอุปกรณ์ทำสวนก่อน”
“แต่คุณปู่คะ....” มะปรางร้องะโกลางสายฝน ร่างกายของเธอเปียกฉ่ำไปทั่วทั้งตัว ในเมื่อเ้าของบ้านสูงวัยไม่ยอมเข้ามาเสียที เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยเก็บอุปกรณ์ทั้งหลาย จนกระทั่งกลับเข้ามาด้านในด้วยสภาพเปียกปอนทั้งคู่
“ปู่ขอโทษนะ หนูเปียกไปทั้งตัวเลย”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“หนูรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะป่วยเอา”
สายตาของไอ้เฒ่าจ้องมองลงมายังเสื้อสีขาวผืนบางที่เปียกแนบเนื้อ เต้านมลูกใหญ่อันไร้บราโผล่โชว์จุกสีชมพูระเรื่อให้ได้เห็นเต็มตา เมื่อมะปรางรู้ว่าปู่ฤทธิ์จ้องมองอะไรเธอ หญิงสาวจึงรีบเอามือปิดก้อนเนื้อลูกใหญ่เอาไว้ ก่อนจะพยักหน้ารับคำพูดแล้วรีบเดินเข้าไปในบ้าน...
“เห็น….คุณปู่เห็นหมดแล้ว....” มะปรางกล่าว....
หัวใจของเธอเต้นระรัว...ไม่รู้อารมณ์ไหนในตอนเช้าหญิงสาวถึงเลือกที่จะไม่ใส่ชุดชั้นในมาทำงาน อาจจะเพราะคิดว่าเสื้อคงหนามากพอ หรืออาจเพราะมันทำให้รู้สึกตื่นเต้นที่ได้อยู่ใกล้ๆร่างสูงโดยปราศจากสิ่งห้อหุ้มพวกนี้...เธอมาไกลเกินไปแล้ว...และตอนนี้มะปรางก็กำลังพยายามหยุดความคิดของตัวเองอย่างหนัก!
1K
