อยากเลิกงานตอนนี้ เดี๋ยวนี้จริงๆ ไม่กลับไปแผนกได้ไหมเนี๊ย ตอนนี้ทำได้แค่ส่งสายตาลูกหมาไปให้พี่เมย์ “ถึงจะส่งสายตาแบบนั้นมาให้พี่ พี่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ กลับไปทำงาน”
“ค่ะ” เสียงตอบรับนี้ช่างฟังดูห่อเหี่ยว หนึ่งได้แต่เดินหูลู่คอตกกลับแผนก กลัวการทำงานเหรอ ไม่หรอก กลัวงานหนักเหรอ นั่นก็ไม่ใช่ กลัวเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้งในตำนานน่ะเหรอ นั่นก็ไม่ใช่อีก แผนกอื่นอาจมี แต่แผนกนี้เป็ข้อยกเว้น ทำไมน่ะเหรอ เพราะพวกเราคือเพื่อนร่วมชะตากรรม ชะตากรรมอะไร นั่นคือการทำงานภายใต้หัวหน้า...ตัวก่อความวุ่นวายไม่รู้จักจบนั่น ไร้ความสามารถ แต่รับปากนั่นนี่ไปทั่ว ผู้จัดการสุดหล่อจึงต้องเพิ่มภาระงาน ส่วนพนักงานอย่างพวกเราก็ต้องมาฟังคำด่าวันเว้นวันจนชิน อ่า ช่างไม่ถูกจริตการใช้ชีวิตของหนึ่งเอาสะเลย หนึ่งทำงานในบริษัทนี้มากี่ปีแล้วนะ 3 ปีใช่ไหม อายุงานแค่นี้หนึ่งก็รู้ดีว่ายังจัดอยู่ในกลุ่มเด็กใหม่ที่ผ่านงานไม่มาก ในปีแรกๆ หนึ่งเองก็มุ่งมั่นทำงานอย่างจริงจัง อยากพัฒนาตัวเองผ่านการทำงาน แต่ถึงหนึ่งจะจริงจังแค่ไหน เจอหัวหน้าแบบนี้ก็หมดแรงฮึดเหมือนกัน
หนึ่งไม่มีเส้นสายในบริษัท เป็เด็กจบใหม่ ต้องเรียนรู้งาน แค่การหลอมรวมกับองค์กรก็เต็มกลืนแล้ว ยังดีที่พี่ๆ ในที่ทำงานน่ารัก (ไม่นับรวมหัวหน้า) หนึ่งจึงปรับตัวได้เร็ว แต่การทำงานนั้น จะว่าไงดี เป็งานที่ง่าย ง่ายจริงๆ ทำรายการตามคำสั่งที่หัวหน้าแผนกเที่ยวไปรับปากเหล่าเพื่อนๆ ของเขาไปทั่ว แล้วส่งให้เบื้องบน อืมมมม แค่นั้นเลย ถ้าไม่นับเื่ที่ต้องวิ่งแก้ไขกับข้อผิดพลาดทุกประเภทละก็นะ
สกิลการพูดของพนักงานในแผนกไม่ใช่เล่นๆ เลย เพราะต้องหาทางปรับรายการให้อยู่ในจุดที่รับได้ จะให้ส่งทุกกรณีไปให้เบื้องบนทุกครั้งก็ใช่เื่ ทุกวันนี้หนึ่งยังสงสัยว่าแผนกจัดซื้อของเราแค่เปิดให้หัวหน้าแผนกมาเล่นหรือเปล่า เพราะถ้าทำตัววุ่นวายสรรหาคู่ค้าที่นอกเหนือจากหัวหน้าแผนกแนะนำ จะโดนลงโทษไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แล้ว? ทำอะไรได้อีก ไม่ ไม่มีแล้ว
หลังจากรับรู้แบบนี้จิตใจอันบอบบางของหนึ่งก็มีรอยร้าว ถึงขั้นมีอาการจิตตก ความมุ่งมั่นหดหาย อยากลาออกให้รู้แล้วรู้รอด แต่นั่นใช่ทางแก้ปัญหาเหรอ ก็ไม่ การหางานใหม่เองก็ไม่ใช่เื่ง่าย กว่าจะมาถึงวันนี้ได้หนึ่งเกือบจะซึมเศร้าแล้ว
แต่เื่นี้เองก็โทษคนอื่น หรือสิ่งรอบตัวได้ไม่เต็มปากหรอก เพราะบุคลิกจริงจังเกินไปของหนึ่งเองที่ทำให้เดินไปถึงจุดนั้น เส้นที่ตึงเกินไปจะขาดได้ง่าย หนึ่งก็เลยไปหาเพื่อนที่เป็จิตแพทย์ ถึงได้เล่นตลกให้ตัวเองฟังอยู่บ่อยๆ แก้เครียด รวมถึงการอ่านนิยาย ดูอนิเมะ และอื่นๆ จะว่าไปนิยายจ๋า อนิเมะจ๋า ซีรีย์จ๋า ฉันคิดถึงพวกคุณจังเลย อยากกลับบ้านไปหาพวกคุณแล้วววววว
ระหว่างที่เล่นตลกให้ตัวเองฟังอยู่นั้น จู่ๆ ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็มืดลง จะไม่เป็ไรเลย ถ้าไม่ได้มองออกไปด้านนอก ไอ้ปรากฏการณ์อย่างกับ full moon นั่นมันอะไร แต่เดี๋ยวพระจันทร์มันเคยเป็สีม่วงด้วยเหรอ อ่า ไม่นะ คิดว่าไม่เคยเห็นนะ เดี๋ยวๆๆๆๆ แล้ว full moon อีกดวงที่สีเขียวนั่นอะไรอีก ทำไมมันเหมือนจะซ้อนทับกันละ โอ้ มาอีกดวงแล้ว!!! คราวนี้สีส้ม ถ้าเป็่เย็นคงคิดว่าเป็ดวงอาทิตย์ไปแล้ว นี่ นี่ นี่ มันเกิดอะไรขึ้น งงค่ะ งงกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว หืมมมมม ทางนั้น ทางนั้นเองก็มี โอ้ ทับซ้อนกันกี่ดวงเนี่ย มันจะไม่พุ่งชนโลกใช่ไหมเนี่ย เนื้อเื่นิยายหลากหลายเล่มวิ่งเข้าสมองอย่างบ้าคลั่ง โอ้ ฉันต้องรีบไปตุนเสบียงไหม หรือต้องรีบไปหาอาวุธหรือเปล่า หรือต้องะโออกไปว่า “หน้าต่าง status” ดี
เดี๋ยวๆๆๆๆๆ หนึ่ง ใจเย็น ใจเย็นลงก่อน อืมๆๆๆ ไม่มีแผ่นดินไหว อันคลาสสิก แล้วก็ไม่มีหมอกประหลาดด้วย เพราะงั้น ใจเย็นลงก่อน หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ เอาละ อีกครั้ง อีกครั้งแล้วกัน หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ อืมๆๆ เหมือนจะใจเย็นลงแล้ว ก่อนอื่นเดินกลับแผนกก่อน ป้องกันการรับทุกข์จากการด่ากราดของหัวหน้าแผนก อนิจจา หลังจากเห็นปรากฏการณ์ประหลาดนั่น เื่แรกที่คิดออกหลังใจเย็นคือเื่นี้หรือนี่ หมดทางเยียวยาแล้วตัวฉัน ถึงอย่างนั้นหนึ่งก็ยังเดินกลับแผนกต่อไป
“กลับมาแล้วเหรอหนึ่ง ข้างนอกนั่นมีอะไรเหรอ” ดูสิ คุณดู คนในแผนกต่างก็อยู่เป็ทั้งนั้น การด่ากราดของหัวหน้าแผนกนั้นพลังทำลายล้างไม่ใช่น้อยๆ เลย ไม่ใช่ว่าตอกกลับไปบ้างไม่ได้ แต่ผลที่ตามมาน่ารำคาญเกินไป ทุกคนเลยตัดปัญหาเหมือนกันหมด ถ้าจะพูดเื่เป็งานเป็การ ไปคุยกับผู้จัดการโดยตรงจะเร็วกว่า ทำอะไรให้เหลือขั้นตอนท้ายๆ ค่อยไปคุยกับหัวหน้าแผนก งานถึงจะเดิน อืม ขนาดข้างนอกเสียงดังขนาดนั้น อยากซุบซิบใจแทบขาด แต่ก็เป็เด็กดี นั่งหน้าคอมอย่างเชื่อฟัง ป้องกันมลพิษทางเสียงอย่างเด็ดเดี่ยว
“มีปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้า คล้ายมี full moon อยู่หลายๆ ดวง โอ้ มีหลายสีด้วยละพี่” นาทีนี้ต้องกระซิบอย่างแ่เบากับโต๊ะข้างๆ และที่เหลือต้องตอบสนองพี่ๆ ทางแชทกลุ่ม สายตาอยากรู้อยากเห็นจึงเบาบางลง แต่คึกคักกันบนโซเชียลแทน
‘full moon หลายสี? หลายดวงด้วย!!! วันโลกาวินาศ!!!’
‘นายอ่านนิยายแนวนั้นสินะ ่นี้น่ะ’
‘แบบนี้ซอมบี้ต้องมาแล้ว ใช่ไหม 5555’
‘เดี๋ยวๆ ข้ามขั้นตอนๆ ก่อนถึงตอนนั้น ต้องมีแผ่นดินไหวก่อน’
‘หรือไม่ก็ฝนตกหนัก? 5555’
‘หรืออากาศเพิ่มรวดเดียวหลายสิบองศาซี?’
‘5555555’
‘5555’
‘555555’
‘เอาละ ถึงฟ้าจะถล่ม ดินจะทลาย เราก็ยังคงต้องทำงานต่อไป!!!’
‘อนิจจา ชีวิตช่างน่าเศร้า’
‘+1’
‘+1’
‘+1’
‘+1’
‘หนึ่ง ผู้จัดการว่าไงบ้าง’
‘ผู้จัดการให้รอพี่เมย์ส่ง order มาให้ใหม่ และส่งให้ทางนั้นได้เลยค่ะ ถ้าทางนั้นมีคำถามอยากจะถาม หรือข้อโต้แย้งใดใด ให้ยื่นนามบัตรของประธานบริษัทให้ได้เลยค่ะ’
‘ผู้จัดการของเราเกือบจะถึงขีดความอดทนแล้ว 5555’
‘เอาจริงๆ ผู้จัดการอดทนมาได้หลายปีนี้ ไม่ง่ายเลย’
‘นั่นน่ะสิ ถ้าไม่มีผู้จัดการ แผนกของเรา......’
‘อ่า คิดแล้วสยอง’
‘เด็กๆ ทำงานๆ เรายังต้องเตรียมพร้อมทางจิตใจกันอีกนะ’
‘ตลกร้ายนี้ คิดแล้วปวดหัวจริงๆ’
‘+1’
‘+1’
‘+1’
อ่า อนิจจา ชีวิตช่างน่าเศร้า อย่างที่พี่ๆ บอกจริงๆ แล้วจะทำอะไรได้ ทำงานต่อไปไงละ โธ่ๆๆๆ หนึ่ง อยากจะมีเงินล้าน ตามเป้าหมายชีวิต ช่างยากเย็น
หลังเลิกงาน นอกจากแวะซื้อมื้อเย็น ก็ตรงดิ่งกลับบ้านค่ะ รีบๆ กลับไปหานิยาย อนิเมะ ซีรีย์ดีกว่า ลบอารมณ์เชิงลบจากหัวหน้าแผนก เหนื่อยกายหรือจะสู้เหนื่อยใจ รอก่อนเถอะ หลังเก็บเงินได้มากพอ หรือมองเห็นลู่ทางดีดี แม้เพียงนิด จะลาขาดกับหัวหน้าเวรนั่นอย่างไวเลย อ่า แต่ถ้าเป็แบบนั้น พี่ๆ ในแผนกคงจะปวดหัวเพิ่ม 5555 ลดคนวิ่งสู้ฟัดไปหนึ่ง ไม่ใช่เื่เล็กๆ สำหรับแผนกนี้เลยยยยย
โอ้ full moon ยังอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือปริมาณ เหมือนจะเยอะขึ้นมาไม่ต่ำกว่า 20 ดวง อืมมม นี่มันเื่อะไรกันแน่ ข่าวเองก็รายงานอย่างที่เห็น แต่ไม่มีข้อมูลอื่นอีก อ่า ไม่รู้ด้วยแล้ว งานของมืออาชีพ ก็ปล่อยให้มืออาชีพทำไป เพราะงั้นลำบากหน่อยนะ เหล่านักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะทั้งหลาย ตอนนั้นหนึ่งไม่รู้เลยว่า เหล่านักวิทยาศาสตร์ที่กำลังพูดถึงต่างก็ตกอยู่ภาวะงงเป็ไก่ตาแตก ไม่มีอะไรจะพูดได้มากจริงๆ เพราะพวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
เที่ยงของวันต่อมา อ่า วันนี้วันหยุดละ เมื่อคืนนี้ช่างใช้เวลาได้อย่างคุ้มค่าจริงๆ ดูซีรีย์จบภายในคืนเดียว ก่อนจะพูดกับตัวเองว่า ราตรีสวัสดิ์ กลับต้องพูดว่า อรุณสวัสดิ์แทนสะแล้ว 5555 สะใจจริงๆ ความเครียดหายเกลี้ยงแลกมากับดวงตาอันปูดบวม ฮ่า ช่างเป็คนอารมณ์อ่อนไหว ร้องไห้ตามตัวเอกอย่างขยันขันแข็ง น้ำตาที่เสียไปเมื่อคืนนี้ไม่น้อยเลย
ตื่นแล้วก็ล้างหน้า กินข้าวกันเถอะ วันนี้ทั้งวันจะทำตัวไร้สาระจนถึงขีดสุด!!! เพลิดเพลินไปกับการปรนเปรอตัวเอง ไม่คิดเื่เครียดใดใดทั้งนั้น อ่า วันนี้กินอะไรดีน้า ข้าวผัดไข่แล้วกัน เื่จบภายในจานเดียว ทำเอง กินเอง ถึงอร่อยสู้ที่แม่ครัวทำไม่ได้ แต่ไม่ย่ำแย่จนกลืนไม่ลงก็พอแล้ว อย่าไปคิดมากๆ
พรึบ
‘เช้านี้ ชาวสุโขทัยพบต้นไม้ประหลาด ลักษณะของต้นเหมือนกับต้นกล้วย แต่ใบผลิตฟองอากาศ เหมือนฟองสบู่ตลอดเวลา เ้าหน้าที่เข้าตรวจสอบพบปริมาณออกซิเจนสูงกว่าเดิมสองเท่า ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ ค่ะ ข้อสันนิษฐานเบื้องต้นของต้นไม้ประหลาดนี้ อาจเกี่ยวเนื่องถึงปารกฏการณ์ท้องฟ้าั้แ่เช้าวานนี้...’
ต้นกล้วยกลายพันธุ์? เอาละ ตัดสินใจแล้ว วันนี้ฉันจะอ่านนิยายที่เกี่ยวกับวันโลกาวินาศ หรือนิยายแฟนตาซีทะลุมิติ? หรือแนวเกมเอาชีวิตรอด? อืมมมมม งั้นเอาเื่นี้แล้วกัน บ้านต้นไม้ที่น่าหลงใหล อ่านกี่ครั้งก็ไม่เบื่อจริงๆ สร้างกระเป๋าเพียงแค่วางวัสดุ แล้วคลิก ปิ๊ง! ได้กระเป๋ามิติ พร้อมฟังก์ชันลดน้ำหนักวัตถุ อ่า ความสามารถแบบนั้น ถ้าไม่คิดถึงเื่ที่ต้องเอาชีวิตรอดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ก็ช่างน่าอิจฉาจริงๆ
แมวน้อย: หนึ่ง เธอไม่วิตกกังวลกับเื่ประหลาดๆ ข้างนอกนั่นหน่อยเหรอ อย่างน้อยนะ อย่างน้อยไปกักตุนเสบียงสักหน่อยก็ยังดี
หนึ่ง: วิตกกังวล? วิตกกังวลแล้วได้อะไร ขนาดผู้รู้ยังไม่ออกมาพูดอะไรเลย แล้วหนึ่งจะไปเตรียมพร้อมเื่อะไรได้ เสบียงเหรอ 5555 ไม่รู้เหรอว่าหนึ่งเป็นักกักตุนตัวยง ห้องเก็บของเล็กๆ นั่นแทบจะเก็บไม่พออยู่แล้ว การซื้อเดี๋ยวนี้ต้องออกจากบ้านด้วยเหรอ โนๆๆ สั่งให้เขามาส่งเอาก็ได้ อีกอย่างรู้ไหม การ shopping ก็เป็กิจกรรมคลายเครียดที่ดีของผู้หญิง เพราะงั้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว หนึ่งกำหนดให้การ shopping เป็กิจกรรมคลายเครียดประจำเดือน อ่า ความรู้สึกที่ซื้ออย่างไม่ยั้งคิดนั้น ช่างดีงามมมมมม
แมวน้อย: …. เข้าใจแล้ว ไปอ่านนิยายของเธอเถอะ (หมดคำพูด)
1K
![[มี E-book] ขอโทษที...ผมเกิดใหม่กลายเป็นนักแสดงเด็กเส้นท่านประธาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1750406039_40243254.webp)
