ฉินลู่หัวเราะพลางพูดว่า“เื่ของขวัญที่จะมอบให้คุณย่าของเธอ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“จริงเหรอ!”ลูกค้าสาวคนสวยดีใจจนเบิกตากลมโตคู่สวย แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า“แบบนี้ก็ดีมากเลยล่ะ ถ้าได้นายช่วยล่ะก็ ต้องหาภาพที่เป็ของแท้สมราคาได้แน่นอนเพราะนายมีสายตาที่แหลมคม เฮ้อ แต่ว่าเวลาเหลือไม่มากแล้วเพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของคุณย่าแล้วน่ะสิ”
“ใช้เวลาไม่นานหรอก” ฉินลู่ยักไหล่พลางพูดว่า “พรุ่งนี้ก็ได้แล้ว”
“พรุ่งนี้เหรอ!”
“ใช่ พรุ่งนี้” ฉินลู่พยักหน้า“พรุ่งนี้เธอมาหาฉันที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยหวาชิงนะแล้วฉันจะเอาของขวัญวันเกิดของคุณย่าเธอให้”
“พรุ่งนี้ได้เลยเหรอ!”ลูกค้าสาวคนสวยตบมืออย่างดีอกดีใจ แล้วพูดว่า “ดีสุดๆ ไปเลยนายช่วยฉันได้เยอะเลยล่ะ นายว่ามาสิ ว่า้าเงินเท่าไหร่รับรองว่าฉันจะจ่ายให้อย่างงามเลย”
แน่นอนว่าฉินลู่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก”
“ไม่เอาเงินเหรอ” ลูกค้าสาวคนสวยมองฉินลู่อย่างทึ่งๆ
“ใช่” ฉินลู่พยักหน้าพร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า “เธอได้ยินไม่ผิดหรอกไม่ต้องให้เงิน เื่ที่เกิดขึ้นกับเราทั้งสองคนในวันนี้ก็ถือว่าเป็วาสนาอย่างหนึ่ง อีกอย่าง ฉันก็ถูกใจแหวนหยกที่เธอให้มามากด้วยจะรับของจากเธอเปล่าๆ ไม่ได้หรอกนะ ดังนั้น ถ้ายังพูดถึงเื่เงินอีกล่ะก็จะดูเป็คนอื่นคนไกลไปหน่อย เป็อะไรที่เชยชะมัด”
ลูกค้าสาวคนสวยหน้าแดงแล้วพูดว่า “แบบนี้ฉันก็เกรงใจแย่แม้ว่าฉันจะไม่ค่อยรู้เื่ของโบราณเท่าไหร่แต่ฉันก็รู้ว่าของพวกนั้นราคาแพงอยู่เหมือนกัน จะให้นายมาออกเงินเยอะขนาดนั้นได้ยังไงอีกอย่าง วันนี้นายเองก็ช่วยฉันไว้เยอะแล้วด้วย…”
ฉินลู่โบกมือไปมาแล้วพูดว่า “เอาตามนี้แหละ เื่นี้ฉันจัดการเองตกลงตามนี้นะ พรุ่งนี้อย่าลืมมาหาฉันที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยหวาชิงล่ะฉันจะได้เอาของขวัญให้เธอ ตอนนี้ฉันต้องขอตัวก่อนล่ะเพราะยังมีเื่ต้องไปจัดการอีกเยอะเลย”
“ดะ…เดี๋ยวสิ” ลูกค้าสาวคนสวยไม่คิดว่าฉินลู่พูดจบก็ไปเลยเขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เธอจึงโบกไม้โบกมือและะโพูดออกมา
“เอ๋” ฉินลู่หยุดก้าวขาเดิน หมุนตัวกลับมาแล้วพูดว่า “คนสวยมีเื่อะไรให้ช่วยอีกหรือเปล่า”
“ฉัน…” จู่ๆ ลูกค้าสาวคนสวยก็บิดตัวไปมา ทำท่าทีขวยเขินเหมือนมีอะไรจะพูด แต่ก็ลังเล สุดท้ายเธอก็โพล่งออกมาว่า “นายกินข้าวเย็นหรือยังถ้านายมีเวลา ให้ฉันเลี้ยงข้าวเย็นนะ”
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอชวนผู้ชายไปกินข้าวด้วย ทำให้เธอตื่นเต้นจนใจสั่นความคิดและความรู้สึกก็สับสนไปหมด
ในเวลานี้ ถ้ามีคนที่รู้จักลูกค้าสาวคนสวยคนนี้มาเห็นเข้าล่ะก็จะต้องใจนอ้าปากค้างแน่ เพราะลูกค้าสาวสวยคนนี้เป็คนที่ทั้งสวยทั้งขาว แถมยังรวยมากด้วยรูปร่างดี หน้าตาก็ดี แถมมาจากตระกูลที่ไม่ธรรมดา คนที่เข้าหาเธอมีมากมายไม่เคยขาดแถมยังเป็พวกชายหนุ่มหล่อเหลามีชาติตระกูลอีกต่างหาก
แต่ตอนที่เจอกับพวกผู้ชายพวกนั้น เธอก็ไม่เคยสนใจเลยและไม่เคยเสแสร้งด้วย
ทว่าในตอนนี้เธอกลับเป็ฝ่ายชวนผู้ชายธรรมดาที่แต่งตัวมอมแมมไปกินข้าวด้วยช่างเป็อะไรที่ยากเกินคาดเดา และทำให้คนที่มาเห็นต้องใ
ฉินลู่มองลูกค้าสาวคนสวยทีหนึ่ง ก่อนส่ายหน้าแล้วพูดปฏิเสธว่า“วันนี้ไม่ได้หรอก ฉันยังต้องไปจัดการงานอีกเยอะแยะเลย คราวหน้าค่อยว่ากันใหม่นะ”
พูดจบ ฉินลู่ก็เดินจากไป และไม่หันกลับมามองอีกเลย
ลูกค้าสาวคนสวยยืนนิ่งอยู่กับที่ เหมือนเอ๋อไปแล้ว
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่า การเป็ฝ่ายชวนผู้ชายไปกินข้าวซึ่งเป็ครั้งแรกของเธอด้วย จะล้มเหลวได้…
ล้มเหลวอย่างง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ
เธอนึกสงสัยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า ตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่านะหรือหูเพี้ยนทำไมผู้ชายคนนั้นถึงได้ตอบปฏิเสธเธอได้อย่างเด็ดขาดและรวดเร็วขนาดนั้น
หรือว่าเสน่ห์ความงามของเธอหายไปแล้ว
หรือมันไม่มีั้แ่แรก
พวกชายหนุ่มรูปงามที่เข้าหาเธอต่างก็เข้ามาเพราะอำนาจและเงินทองของตระกูลของเธอหรอกเหรอ
ลูกค้าสาวเสียใจมาก มองดูฉินลู่ที่เดินจากไปช้าๆยิ่งนานก็ยิ่งมองเห็นเขาตัวเล็กลงเรื่อยๆ จู่ๆ เธอก็ะโขึ้นมาว่า “นี่! นายชื่ออะไร ฉันยังไม่รู้จักชื่อนายเลยนะ!”
ฉินลู่หันหัวกลับมา ทำให้เห็นหน้าด้านข้างของเขา “ฉันชื่อฉินลู่”
“ฉินลู่…ฉินลู่…” ลูกค้าสาวพูดทวนซ้ำๆราวกับว่าอยากจะจดจำชื่อของเขาไว้ให้ขึ้นใจ จากนั้นก็ะโกลับไปว่า“ฉันชื่อซุนอิง! อย่าลืมชื่อฉันล่ะ!”
ฉินลู่ไม่ได้หันกลับมาอีก เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ แล้วหายไปท่ามกลางฝูงชนมากมาย
“ฉินลู่…ฉินลู่…” ลูกค้าสาวสวยที่ชื่อซุนอิงมองดูฉินลู่เดินหายไปพูดชื่อของฉินลู่พลางพึมพำออกมาว่า “พรุ่งนี้เจอกัน”
หลังจากที่ฉินลู่กับซุนอิงเดินจากไปได้ไม่นานก็มีแก๊งนักเลงประมาณสิบกว่าคนที่ร่างกายกำยำ ใบหน้าโเี้และสักเต็มตัวไปหมดมาถึงที่ร้านขายของโบราณ พวกเขาแหวกฝูงชนที่กำลังมุงดูอยู่แล้วเดินผ่านเข้ามาในร้าน
พอเข้ามาที่ร้าน แก๊งนักเลงต่างก็มองดูจางปินกับหวังส่วงที่ยังนอนกลิ้งไปมาอยู่ที่พื้นตะลึงกันยกใหญ่ ก่อนรีบหันไปมองเ้าของร้านขายของโบราณที่อยู่ใกล้ๆแล้วถามขึ้นมาว่า
“พี่ใหญ่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมจางปินกับหวังส่วงถึงอยู่ในสภาพนี้ล่ะ”
“นั่นสิพี่ใหญ่ ทำไมไม่โทรบอกพวกเราให้เร็วกว่านี้มีคนมาก่อเื่ที่นี่ใช่ไหม”
“แม่งเอ๊ย มันเป็ใครกัน!กล้าดียังไง สงสัยมันคงไม่อยากอยู่ต่อแล้วมั้ง”
“พี่ใหญ่ บอกพวกเรามาสิว่ามันอยู่ไหน พวกเราจะไปจัดการมันเอง”
เถ้าแก่หวังเดินมาด้วยสีหน้าโกรธมาก แล้วพูดด่าพวกแก๊งนักเลงว่า“ทำไมเพิ่งโผล่หัวมาตอนนี้ พวกแกรู้ไหมว่าวันนี้ฉันต้องขายหน้าผู้คนมากมายแค่ไหนเวรเอ๊ย!”
เถ้าแก่หวังไม่ได้เป็แค่เ้าของร้านขายของโบราณเท่านั้นเขายังเป็พ่อค้าตลาดมืดที่เผยแพร่คลิปโป๊ ค้าประเวณี อีกทั้งพนันและค้ายาบ้าด้วยเมื่อกี้ถูกชายหนุ่มร่างเล็กรังแก ทำให้รู้สึกว่าโดนหยามอย่างมาก
“พี่ใหญ่ มันเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่”
เถ้าแก่หวังเล่าเื่ทั้งหมดให้ทุกคนฟังด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว
“ช่างกล้านัก มีคนที่กล้ามาสร้างความวุ่นวายในที่ของเราด้วย”
“นั่นสิ สงสัยว่ามันคงจะอยากเจ็บตัว”
“พี่ใหญ่ บอกพวกเราที ไอ้เบื๊อกนั่นอยู่ที่ไหน มันวิ่งหนีไปทางไหนพวกเราจะตามไปจัดการมันซะ”
“ใช่! ต่อยให้มันปางตายแล้วค่อยเอาตัวมันกลับมาให้พี่ใหญ่จัดการต่อ”
เถ้าแก่หวังพยักหน้า เขาทำหน้าขรึมแล้วชี้ไปที่จางปินกับหวังส่วงก่อนพูดว่า “เอาสองคนนี้ไปด้วย พวกมันจำหน้าไอ้เด็กนั่นได้ พวกแกตามมันไปแล้วกระทืบมันซะ”
“เข้าใจแล้วพี่ใหญ่!”
พวกเขาประคองตัวจางปินกับหวังส่วงขึ้นมา แล้วกำลังจะออกจากร้านไป
“เดี๋ยวก่อน” จู่ๆ เถ้าแก่หวังก็ยื่นมือออกมาห้าม
“พี่ใหญ่ มีเื่อะไรอีกหรือเปล่า”
“่นี้ค่อนข้างเข้มงวด พวกแกต้องระวังตัวหน่อยถ้าจะให้ดีก็ลากตัวมันไปในตรอกซอยที่ลับตาคน และไม่มีกล้องวงจรปิดแล้วค่อยลงมือกระทืบมัน!ตีขามันให้หักทั้งสองข้าง ให้มันสำนึกกับเื่ที่ทำลงไปในวันนี้”
“รับทราบครับพี่ใหญ่!”ทุกคนพยักหน้ารับ แล้วพูดว่า “เราทำเื่แบบนี้บ่อย ไม่มีทางพลาดแน่พี่ใหญ่รอฟังข่าวดีได้เลย!”
“อืม” เถ้าแก่หวังพยักหน้าหงึกๆ พอทุกคนเดินออกไปหมดแล้วเถ้าแก่หวังก็พูดด่าขึ้นมาด้วยสีหน้าโหดร้ายว่า “ไอ้โง่ กล้ามามีเื่กับฉันไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วสินะ”
เขาค่อนข้างมั่นใจในฝีมือของลูกน้องตัวเอง
แม้ว่าชายหนุ่มจะรู้จักวิชาป้องกันตัวแบบกังฟูบ้างแล้วอย่างไร
ถ้าต้องมารับมือกับคนนับสิบแบบนี้ อย่างไรก็คงมีจุดจบที่ไม่ดีหรอก
2K
