ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 195 เผชิญหน้ากับฝูงหมาป่ากลายพันธุ์อย่างกะทันหัน(ฟรี)

"หัวหน้า พวกเราจะไปขายพิษกบที่ไหนดี? หรือว่าไปที่ฐานทัพกลางจะดีกว่า ที่นั่นราคาต้องสูงกว่าที่ไห่หนิงแน่นอน"

"ใช่ๆ ที่สำคัญคือเรามีปริมาณเยอะ แม้ว่าราคาจะต่างกันแค่กรัมละ 50 หยวน แต่รวมแล้วก็จะต่างกันไม่น้อยเลย!"

ทุกคนจับจ้องเหลียนเซวียนด้วยสายตาเป็นประกาย

ความตื่นเต้นของทีมได้ดึงความคิดที่ล่องลอยของเธอกลับสู่ความเป็นจริง แม้ในช่วงที่ผ่านมา เธอจะหาเงินได้หลายสิบหลายร้อยล้านและมีประสบการณ์กับการเป็นคนจนที่รวยขึ้นกะทันหันมาบ้างแล้ว แต่การหาเงินได้มากขนาดนี้ในคราวเดียว ก็ยังทำให้มือเธอสั่นไม่หาย

เหลียนเซวียนสงบสติอารมณ์ เงียบๆ วางเท้าทั้งสองบนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ยกเท้าขึ้นจากพื้น ให้สติปัญญาอันชาญฉลาดกลับมาครองพื้นที่ในหัว

เธอถามเพื่อนร่วมทีม

"พวกคุณมีช่องทางหาราคากบพิษเขียวกลายพันธุ์ที่ฐานทัพกลางหรือเปล่า?"

"แล้วจากที่นี่ไปฐานทัพกลาง ต้องขับรถกี่วัน? ระหว่างทางต้องผ่านฐานทัพกี่แห่ง? มีฝูงสัตว์กลายพันธุ์ระหว่างทางหรือไม่? ความเสี่ยงแบบนี้เป็นสิ่งที่เรารับได้หรือเปล่า?"

จิตใจที่ล่องลอยของทุกคนค่อยๆ ถูกดึงกลับลงสู่ความเป็นจริงด้วยคำถามของเหลียนเซวียน ทุกคนเริ่มใช้ความสัมพันธ์ของตัวเองหาคำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้

ครู่หนึ่งผ่านไป เผิงฮุยตอบกลับ 

"หัวหน้า พวกเราขับรถไปฐานทัพกลาง ต้องใช้เวลาทั้งหมด 78 ชั่วโมง ถ้าพวกพี่น้องเราผลัดกันขับ ก็จะถึงในวันที่สี่"

เสี่ยวหยาง: "พี่ใหญ่ ผมหาตารางราคาทางการของฐานทัพกลางไม่ได้ ผมไม่มีคนรู้จักที่นั่นด้วย พวกคุณมีไหม?"

ทุกคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายทุกคนส่ายหน้า

เหลียนเซวียนใช้เวลาครุ่นคิดสักครู่ ในบรรดาคนที่เธอรู้จัก คนที่สามารถเชื่อมโยงกับฐานทัพกลางได้มีเพียงผู้นำใหญ่เหอ แต่เอาเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ไปรบกวนเขา ก็รู้สึกว่าเป็นการล่วงเกินเกินไปหน่อย

เธอเริ่มสงสัยว่าคุณหลินผู้จัดการจะสามารถสืบราคาที่ฐานทัพกลางได้หรือไม่ จึงตัดสินใจส่งข้อความถึง "หลินผู้จัดการที่บ้านผู้นำ"

"ลุงหลิน ฉันได้พิษของกบพิษเขียวกลายพันธุ์มาจำนวนหนึ่ง อยากทราบราคาที่ฐานทัพกลาง แต่ไม่รู้จักใครที่นั่น คุณพอจะมีเครือข่ายช่วยถามให้ได้ไหม?"

ลุงหลินตอบกลับอย่างรวดเร็ว 

"มีครับ คุณรอก่อน ผมจะหาคนไปสืบให้ พรุ่งนี้จะตอบกลับนะครับ"

"ขอบคุณลุงหลิน ที่นี่ฉันยังมีเนื้อกวางก้อนหนึ่ง เดี๋ยวกลับไปจะเอาไปฝากให้ลองชิม"

ผู้จัดการหลินยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เหลียนเซวียนเป็นเด็กที่รู้ความ ทุกครั้งที่มีของดีก็ไม่เคยลืมเขา เขาก็ยินดีที่จะช่วยเหลือเหลียนเซวียนเช่นกัน

ตอนนี้ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว แต่ความตื่นเต้นและกระตือรือร้นยังคงหล่อเลี้ยงทุกคนไว้ ทุกคนยังคงนั่งล้อมวงรอบกองไฟ ไม่อยากกลับไปนอนในรถ พวกเขาพูดซ้ำๆ ถึงช่วงเวลาตื่นเต้นที่จับกบกลายพันธุ์ได้

ราวกับว่าการพูดคุยแบบนี้จะช่วยให้พวกเขาใกล้ชิดกับทรัพย์สินหลายร้อยล้านนั้นมากขึ้น

ไฟในกองไฟแตกเสียงดังเปรี๊ยะ แต่นาฬิกาข้อมือของเผิงฮุยกลับส่งเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ใครจะโทรมาในเวลานี้?

ดูแล้วเป็นเพื่อนคนหนึ่งจากฐานทัพป้องกัน พอรับสาย ก็ได้ยินเสียงปืนและระเบิดดังสนั่นจากอีกฝ่าย เพื่อนคนนั้นตะโกนในโทรศัพท์

"**/-ออกไปหรือยัง?"

เผิงฮุยงงไปหมด ได้แต่ตะโกนถาม

"นายว่าอะไรนะ?"

ปลายสายยังคงมีเสียงปืนดังระงม 

"ฝูงสัตว์กลายพันธุ์ทะลุแนวป้องกัน **/−/* จำนวนมากมาแล้ว วิ่งเลย! อย่าอยู่แถวแนวป้องกันตะวันออก!"

ทุกคนลุกพรวดขึ้นมาทันที เซินเหลยหยิบถังน้ำอย่างคล่องแคล่ว ดับกองไฟ ทุกคนกลับไปที่รถภายใน 30 วินาที รถสองคันสตาร์ทเครื่องทันที ขับกลับไปในทิศทางเดิม

เพิ่งขับไปได้ไม่ไกล ไฟหน้ารถส่องวูบหนึ่ง มีดวงตาสีเขียวจำนวนมากในพุ่มหญ้าสีเหลืองมองมาทางนี้!

"เชี่ย เลี้ยว! เลี้ยว!"

"ไม่ทันแล้ว พวกนั้นวิ่งมาแล้ว พี่น้องข้างหลัง เตรียมยิง!"

คนขับรถคือเสี่ยวหยางกับเซินเหลย เหลียนเซวียนอยู่ในรถคันหนึ่ง เปิดหน้าต่างเล็กเล็งเครื่องยิงจรวดออกไปข้างนอก ผ่านกล้องเล็งของเครื่องยิงจรวด เธอเห็นร่างที่คล่องแคล่วกลุ่มหนึ่งวิ่งพุ่งมาในทิศทางของเธอ

เป็นหมาป่ากลายพันธุ์! ตัวนำฝูงสูงเท่ากับวัวตัวผู้ตัวหนึ่ง แววตานั้นน่ากลัวเหลือเกิน เธอไม่ลังเลที่จะยิงจรวดใส่ฝูงหมาป่า

เธอเห็นฝูงหมาป่าใหญ่ที่กำลังกระโดดลอยในอากาศทันใดนั้นสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว แรงเฉื่อยสลัดซากของพวกมันลงบนหลังคารถ

ในขณะเดียวกัน เสียงปืนจากรถอีกคันก็ดังสนั่นติดต่อกัน

หานเย่อยู่ในรถเดียวกับเหลียนเซวียน ฝั่งของเหลียนเซวียน ระเบิดลูกเดียวเกือบจะจัดการฝูงหมาป่ารอบแรกที่พุ่งเข้ามาได้หมด แต่ในความมืดมีดวงตาสีเขียวเข้มนับไม่ถ้วน เพิ่งระเบิดไปหนึ่งกลุ่ม อีกกลุ่มก็พุ่งเข้ามาแล้ว

เธอรู้สึกได้ว่า อีกด้านหนึ่งของรถได้ถูกหมาป่าใหญ่หลายตัวเกาะอยู่แล้ว

หานเย่ยิงแม่นมาก แทบจะยิงหนึ่งนัดฆ่าหมาป่าได้หนึ่งตัว แต่จำนวนฝูงหมาป่ามีมากเกินไป

เหลียนเซวียนต้องการไปช่วย แต่ทางฝั่งเธอก็มีฝูงหมาป่าอีกกลุ่มพุ่งเข้ามา เธอจึงต้องยิงอีกนัด

ตอนนี้รถถูกฝูงหมาป่าล้อมไว้หมดแล้ว หมาป่ากลายพันธุ์เหล่านั้นถึงกับไม่กลัวตาย ใช้ร่างกายขวางล้อรถไว้ ไม่ว่าเซินเหลยและเผิงฮุยจะเหยียบคันเร่งจนควันออก รถก็ไม่สามารถเคลื่อนไปได้แม้ครึ่งก้าว

หมาป่าใหญ่กระโดดขึ้นบนรถทีละตัวๆ หลายคู่ตาสีเขียวเข้มปีนอยู่บนหลังรถ จ้องคนข้างในพร้อมเผยเขี้ยวแหลมคม น้ำลายของหมาป่ากลายพันธุ์เปียกกระจก ดูน่ากลัวมาก!

แต่คนที่มาจากกองทัพเช่นพวกเขา แทบจะชินกับการจัดการกับสิ่งน่ากลัวเหล่านี้แล้ว เซินเหลยและเสี่ยวหยางหยิบปืนล่าสัตว์ขึ้นมาอย่างใจเย็น เปิดช่องยิงเล็กๆ บนกระจกบังลม

พอเปิดออก อุ้งเท้าที่มีเล็บแหลมคมก็ยื่นเข้ามาทันที ทำให้ช่องยิงนั้นอุดตันไปในพริบตา

เสี่ยวหยางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

"ไอ้เวร แกคงไม่อยากได้อุ้งเท้าพังๆ นั่นแล้วสินะ"

เขาชักมีดจากรองเท้าบู๊ต แทงปลายมีดเข้าที่อุ้งเท้าหมาป่าอย่างรุนแรง มันร้อง "เอ๋ง" เสียงดัง กระโดดไปมาบนหลังรถ แต่อุ้งเท้าก็ถูกดึงออกไปในทันที

เขายื่นปากกระบอกปืนออกไป ยิงหนึ่งนัดที่หน้าอกของหมาป่าใหญ่ กระสุนทะลุร่าง หมาป่าใหญ่ตกลงพื้นด้วยเสียงดังสนั่น เขารีบเปลี่ยนมุมไปยิงหมาป่าใหญ่ตัวอื่นๆ ที่เกาะอยู่บนกระจกบังลม

ในกะบะหลังรถ เหลียนเซวียนมาอยู่ข้างหานเย่ สลับตำแหน่งกับเขา ยิงไปทางฝั่งของฮั่นเย่อีกหลายนัด ในที่สุดก็กำจัดหมาป่าใหญ่ที่วิ่งเข้ามาไม่หยุดได้

แทบไม่มีเวลาให้กลัว ใบหน้าดุร้ายแค่ไหนในสายตาเหลียนเซวียนขณะนี้ ก็เป็นเพียงสัตว์ประหลาดที่รอให้เธอไปฆ่า เธอกลายเป็นเครื่องฆ่าสัตว์ประหลาดที่เย็นชาและไร้ความปรานี

โชคดีที่รถกระบะเล็กสองคันนี้ยังพอใช้ได้ แม้ว่ากรงเล็บคมของหมาป่ากลายพันธุ์จะทะลุแผ่นเหล็กบนหลังคาตู้รถแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทะลุการป้องกันของรถคันนี้ได้

ไม่รู้ว่าระเบิดไปกี่รอบ เหลียนเซวียนรู้สึกว่าเธอยิงกระสุนจรวดออกไปสิบกว่านัด ฝูงหมาป่าข้างนอกก็สงบลงในที่สุด เธอเหนื่อยจนตัวเปียกไปด้วยเหงื่อ ถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวใหญ่ออก ทรุดตัวลงนั่งเช็ดเหงื่อ

นอกรถยังคงมีเสียงกระแทกเป็นระยะๆ หมาป่ากลายพันธุ์ที่เหลืออยู่บางตัวไม่ได้เลือกที่จะหนี แต่เลือกที่จะโจมตีต่อไป

หานเย่ยังคงอยู่ในตำแหน่งของตน เห็นเหลียนเซวียนนั่งลง เขาเลือกที่จะวิ่งไปมาระหว่างจุดยิงสองจุด และในที่สุดก็สังหารหมาป่าตัวสุดท้ายที่พุ่งเข้ามา

"ปัง! ปัง!"

เสียงปืนดังชัดเจนจากไกลเข้ามาใกล้ เหลียนเซวียนฟังออกว่าเสียงปืนนี้ไม่ได้มาจากทีมของเธอ เธอลุกขึ้นอย่างระแวดระวัง มองออกไปข้างนอก ภายใต้แสงจันทร์ มีเพียงซากหมาป่าเกลื่อนพื้น อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดแรง

หานเย่พูด

"หัวหน้าไม่ต้องกังวล นั่นเป็นเสียงปืนจากกองทัพ พวกเขาน่าจะตามฝูงหมาป่ากลายพันธุ์มา"

เหลียนเซวียนใจเย็นลงเล็กน้อย

ครู่หนึ่งผ่านไป รถบรรทุกใหญ่ของกองทัพจอดใกล้กับเหลียนเซวียนและคณะ ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นสองสามครั้ง ดูเหมือนจะสังหารหมาป่ากลายพันธุ์เล็กน้อยที่อยู่ใกล้ๆ ทหารรับจ้างกระโดดลงจากรถพร้อมกัน ถือปืนล้อมรถกระบะสองคันของเหลียนเซวียนไว้

มีคนตะโกนว่า

"คนข้างในยังมีชีวิตอยู่ไหม? มีใครบาดเจ็บไหม?"