เสียงหายใจของคนที่นอนโอบคนร่างเล็กอย่างซานซานอยู่บนเตียงนั้น ลมอุ่นๆที่รดอยู่เหนือหน้าผากเบาๆ ทำให้คนร่างเล็กเริ่มรู้สึกตัว พอลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่อ้อมกอดชายที่ขึ้นชื่อว่าสามี อย่างท่านอ๋อง
"จ้องริมฝีปากข้าขนาดนี้อยากััมันงั้นรึ" เสียงที่ดังขึ้นทำให้ซานซานรีบหันหน้าหนีทันที
"ใครอยากจะััริมฝีปากท่านกัน >~< "
" เวลาเ้าเขินทีไรหน้าเ้าแดงเหมือนลูกแอปเปิ้ลเลย "
"ไม่รู้ละ ท่านลุกขึ้นเถิดเช้าแล้ว ป่านี้ชายาเอกเมียอีกคนของท่านคงตามหาท่านทั่วจวนแล้วกระมั้ง"
"ข้าจะอยู่ที่ไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับนาง เพราะข้ากำลังกอดเมียสุดที่รักของอยู่เช่นนี้ใครจะว่าอะไรข้าได้" เขายิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจนคนที่อยู่ในอ้อมแขนนั้นตบที่แขนเขาหนึ่งทีเพื่อให้เขาคลายแรงให้เบาลง
"ข้าหยอกเ้าเล่น "
"มีอะไรน่าขำกัน ข้าไม่ขำกับท่านหรอกนะ"
"ก็ได้ๆ ข้ายอมเ้า เ้านอนต่ออีกนิดสิ ไข้เ้าพึ่งหาย"
" ข้านอนมากพอแล้ว "
"งั้นข้าจะให้คนเตรียมอาหาร แล้วข้าจะกินพร้อมเ้า "
"ถ้าข้าจะขออะไรท่านสักอย่างท่านจะว่าอะไรรึไม่...ท่านอาจดูว่าข้าดูจุกจิกเื่มากก็ได้"
"สำหรับเ้าแล้ว เ้า้าอะไรก็บอกข้ามาเถอะ ถ้าข้าทำให้เ้าได้"
"ข้าอยากกินโจ๊กตุ๋นเกาลัดของโรงเตี๊ยมหมินฉาง "
"เหตุใดเ้าถึงอยากกินโจ๊กตุ๋นเกาลัดจองโรงเตี๊ยมหมินฉางด้วยละ"
"เพราะตอนเด็กๆทุกครั้งที่ข้าป่วยไม่สบาย พี่จื่อเหยียนจะทำโจ๊กตุ๋นเกาลัดให้กินจากนั้นข้าจะหายป่วยทันทีเลย "
"อื้ม ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะให้มู่เต๋อไปโรงเตี๊ยมหมินฉางไปนำโจ๊กตุ๋นเกาลัดมาให้เ้า"
"ทำไมท่านถึงใจดีกับข้านัก หึ! :) ซานซานหันไปสบตาอย่างจังกับสายตาชวนหลงใหลคู่นั่นที่กำลังจับจ้องมาที่เธอเหมือนกัน
"เพราะเ้าเป็ภรรยาของข้ายังไงละ หน้าที่ของสามีคือคุ้มครองดูแลภรรยายามป่วยไข้ไม่ใช่รึ "
"ถ้าหากข้าเป็แค่ภรรยาในนามของท่าน ท่านคงจะละเลยเหมือนภรรยาเอกท่านสิน่ะ ที่รอท่านให้ไปกินข้าวกับนางทุกวัน"
"สำหรับเ้า ไม่มีวันที่ข้าจะละเลยเ้าเป็เด็ดขาด เพราะตอนนี้เ้าเป็ของข้าแล้ว"
"ไอ้คำหวานๆที่ท่านพูดมาเนี้ยไปเรียนกับใครมา อย่าบอกนะว่าท่านไปเรียนกับแม่ทัพลู่มาน่ะ "
"เปล่าเสียหน่อย ข้าพูดจากใจข้าจริงๆ ไม่เชื่อหรอมาชิมดูสิว่าหวานจริงรึเปล่า "แล้วเขาชี้มายังริมฝีปากเขาและมองเชิงเชิญชวน ตายๆ! หมดกันท่านอ๋องสิบเอ็ดที่ดุดันและเด็ดขาดเมื่ออยู่ในสนามรบ พอมาดูตอนนี้จากดุดันน่าเกรงขามกับเปลี่ยนมาเป็ท่านอ๋องคนกะล่อน กวนประสาท คนฉวยโอกาสไปได้
เมื่อก่อนสายตาที่มองเขาเป็คู่กัดทะเลาะกันแทบทุกวัน แต่กลับกันตอนนี้สายตานั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว......
"พี่จือเหยียน วันนี้มีของมาขายเยอะเ้าค่ะ "
"ติงติง เ้าอยากจะได้อะไรก็หยิบสักชิ้นหนึ่งสิ ข้าจะซื้อให้ตอบแทนที่เ้าช่วยข้าที่โรงเตี๊ยม"
ในขนาดจื่อเหยี่ยนกับติงติงกำลังเลือกดูของอยู่นั้น จู่ ๆมีโจรสองสามคนแต่งตัวมอมแมมวิ่งมากระชากถุงเงินในมือของจือเหยี่ยนไป จนทำให้จือเหยี่ยนถึงกับจะเซล้มแต่ดีที่มีคนๆหนึ่งมารับตัวเธอไว้ทัน
"เ้าไม่เป็อะไรใช่ไหม"
"ไม่เป็อะไรเ้าค่ะ....แต่ถุงเงินข้า"
"ทหาร!! ไปจับไอ้โจรพวกนั้นมา แล้วให้ไปส่งตุลาการซะ"
"ขอรับท่านแม่ทัพ"
ไม่นานพวกโจรก็ทหารรวบได้อย่างง่ายดายและถุงเงินก็ถูกนำมาคือโดยชายตรงหน้า
"ถุงเงินของเ้า"
"ขอบพระคุณท่านแม่ทัพที่ช่วยเหลือข้าในครั้งนี้"
"มันเป็หน้าที่ของลูกผู้ชายชายชาตินักรบเช่นข้าอยู่แล้ว"
"ในเมื่อท่านช่วยข้าไว้และข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไร ถ้าท่านไม่รังเกียจข้าของเชิญท่านไปโรงเตี๊ยมของข้า ท่านจะรังเกียจรึไม่"
"แน่นอนไม่รังเกียจ ข้าไปด้วยความยินดี"
ไม่นานจื่อเหยียนก็พาท่านแม่ทัพลู่เหนียนมายังโรงเตี๊ยม
"โรงเตี๊ยมหมินฉาง"
"โรงเตี๊ยมของข้าเอง อาจจะเป็โรงเตี๊ยมเล็กๆ เชิญท่านนั่งก่อนข้าจะนำอาหารพร้อมสุรามาให้ท่านแม่ทัพ"
"ไม่ต้องเรียกข้าท่านแม่ทัพมันดูทางการไป เรียกลู่เหยียนเถอะ เออ..แล้วชื่อเ้าละข้าไม่รู้ชื่อเ้าเลย "
" ข้าชื่อ จื่อเหยียน "
" ชื่อไพเราะยิ่งนัก เออ..เ้าจะไปทำอะไรก็ไปทำเถิด"
"เ้าค่ะ ข้าให้คนนำอาหารและสุรามาให้ท่าน เชิญจิบชาไปพลางๆก่อน"
ไม่นานนักอาหารและสุราก็ถูกจัดเรียงเตรียมโต๊ะ มากเกินกว่าจะกินเพียงผู้เดียว
"เชิญท่านกินและดื่มตามสบาย"
"เดียวแม่นางจื่อเหยียน มันไม่มากไปรึ ข้ากินไม่หมดหรอกนะ ท่านก็มาร่วมโต๊ะกับข้าเถิด"
"เออ....ก็ได้เ้าค่ะถ้าไม่รังเกียจ"
บทสนทนาก็ถูกตัดให้เงียบไปสักครู่ และถูดเปิดอีกครั้งโดยลู่เหยียน "ท่านดูแลร้านคนเดียวคงจะเหนื่อยแย่"
"จะว่าไม่เหนื่อยก็คงปฎิเสธไม่ได้หรอกเ้าค่ะ แต่ข้ามีความสุขกับมันแค่นั้นพอเ้าค่ะ"
จู่ ๆ ก็มีเสียงพูดขึ้นแทรกวงสนทนาของพวกเขา "แม่นางจื่อเหยียน"
"อ้าว!มู่เต๋อทำไมเ้ามาอยู่ที่นี่"
"คุณชายลู่ พอดีข้าน้อยมาที่ตามคำสั่งท่านอ๋องขอรับ"
"ท่านมาที่นี่มีอะไรรึ" จื่อเหยียนถามกลับ
"พอดีชายารองอยากกินโจ๊กตุ๋นเกาลัด ท่านอ๋องเลยสั่งให้สั่งโรงเตี๊ยมหมินฉางขอรับ"
"ซานซานไม่สบายรึ"
"ขอรับ"
"งั้นข้าจะไปทำให้เดียวนี้ รอข้าสักครู่"
"ขอรับ"
หลังจากที่จื่อเหยียนหายไปยังครัว ลู่เหยี่ยนก็รีบกวักมือเรียกให้คนที่ยืนอยู่ให้มานั่งข้างเขาทันที
"เ้านายเ้าล่ะ ตอนนี้เขาทำอะไร" ลู่เหยียนรีบยิงคำถามไปยังมู่เต๋อทันที
"น่าจะเดินเล่นกับชายารองอยู่ที่สวนขอรับ"
"นั้นสินะ ตอนนี้เขาเป็คนคลั่งภรรยาไปแล้ว ว่าแต่เ้ารู้เื่ที่แม่นางจื่อเหยียนกับชายาท่านอ๋องรู้จักกันไหม"
"ข้าน้อยไม่รู้เพียงชายารองชอบมาโรงเตี๊ยมที่นี่เอามากๆขอรับนอกเหนือจากนั้นข้าน้อยไม่ทราบขอรับ"
"นั้นสินะ น่าจะถามเ้าตัวมากกว่ามาถามเ้า"
ไม่นานนักจื่อเหนียนมาพร้อมตระกร้าใบใหญ่ที่ข้างในใส่โถใส่โจ๊กตุ๋นเกาลัดและขนมกุ้ยฮวาที่ซานซานชอบเอาไว้ จื่อเหยียนรีบยื่นให้มู่เต๋อทันที "รีบให้นางกินร้อนๆ "
"ขอรับ คุณชายลู่ข้าน้อยขอลากลับก่อน"
"อื้มรีบไปเถอะ และฝากบอกชายารองด้วย แล้วข้าจะไปเยี่ยมนางที่จวน"
"ขอรับ
หลังจากนั้นเขาและนางก็นั่งคุยเื่ทั่วไปเช่นรู้จักชายารองยังไง และ เื่เรื่อยเปื่อย พอพูดกันไปมาทำให้ลู่เหยียนรู้สึกอยากจะรู้จักผู้หญิงตรงหน้าให้มากกว่านี้เสียแล้ว !!!
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
2K
