!!!! ตุ๊บ ............... โอ้ยเจ็บ เสียงหญิงสาวที่ตอนนี้ลงไปนอนยังพื้นห้องพร้อมด้วยเสียงที่ร้องดังโวยวายทำให้ทุกคนในบ้าน ส่ายหน้า
" โอ้ยเจ็บเป็บ้าเลย เฮ่อ!!! ตกเตียงอีกแล้วเรา เมื่อไหร่ฉันจะหยุดฝันแบบนั้นซะทีละ แน่จริงก็หันหน้ามาให้ดูหน่อยสิ ถ้าหล่อละก็จะยอมตกเตียงทุกวันเลย หึ หึ "
หนิงเหอลูกสาวคนเล็กของบ้าน เป็ที่รักและทุกคนตามใจเป็อย่างมากเนื่องด้วยหนิงเหอเป็โรคหัวใจต้องเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยครั้ง ทำให้สาวน้อยได้รับการปรนนิบัติ ประดุจดั่งองค์หญิงของบ้าน แต่ด้วยนิสัยที่แสนซน ยิ้มง่าย ซุกซนมองโลกในแง่ดี ทำให้หนิงเหอไม่เคยน้อยใจในโชคชะตาที่เกิดมามีโรคติดตัวั้แ่เกิด
ต้องโดนพี่สาวแสนสวยบ่นอีกแน่เลย เอาละก่อนเข้าเื่ฉันจะขอแนะนำตัวเองก่อนว่าฉันชื่อว่าหนิงเหอเป็ลูกสาวคนเล็กของตระกูลหนิงซึ่งบิดามีบริษัทค้าส่งเรียกได้ว่าค่อนข้างมีชื่อเสียง และมีพี่สาวที่เป็หน้าเป็ตาของครอบครัวเพราะพี่สาวเป็ถึงดาวมหาลัยชื่อดังแถมเรียนเก่งโคตรๆ ชื่อว่าหนิงอัน ซึ่งแตกต่างกับฉันจากหน้ามือเป็หลังมือเลยก็ว่าได้
ถ้าจะให้เล่าเื่การตกเตียงนี้น่าจะเริ่มั้แ่ตอนไหนน่า!!!! อ๋อนึกออกแล้วตอน ม.ปลาย ที่โรงเรียนให้ไปทัศนศึกษาที่ต่างเมือง ตอนนั้นฉันก็ฮอตไม่เบาถึงแม้ว่าเพื่อนจะไม่รู้ว่าที่บ้านฉันมีฐานะนิดหน่อยและฉันก็ไม่ชอบที่จะใส่ของแบรน์แนมซักเท่าไหร่ เพราะฉันคิดว่ามันไม่จำเป็ต้องอวด
ก็อย่างว่าเนาะคนมันมีเสน่ห์ก็เลยทำให้ฉันดันมีคู่อริที่คอยเหน็บแหนมฉันมาตลอด นั้นก็เพราะว่าแฟนของนางดันมาจีบเราไง แต่โทษทีเห็นอย่างนี้ก็เลือกนะจ๊ะ แต่ว่านางก็ไม่ยอมรับว่าผู้ของตัวเองเริ่มก่อน ดันมาบอกว่าเราไปอ๋อยแฟนนาง จะบ้าตาย
วกกลับมาก่อนตอนไปทัศนศึกษาต่างเมืองและตอนที่พวกฉันและเพื่อนกำเดินเล่นที่สะพานข้ามแม่น้ำ ยัยคู่อริก็เดินมาผลักฉันตกน้ำจนเพื่อนๆ ใรีบเรียกคนมาช่วยเพราะว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็ ช่วย!!!!!!!!!!!!!! ด้วย!!!!!!!!!!!!!! คนสวยไม่อยากตาย
ในขณะที่ตัวฉันกำลังจมลงไปใต้แม่น้ำ ก็ปรากฎมีผู้ชายแต่งชุดโบราณสีขาวแม้ว่าจะมองหน้าไม่ชัดเพราะกำลังจะขาดออกซิเจน มือเรียวยาว (มือสวยกว่าฉันอีก) ก็ดึงให้ฉันขึ้นไป ประจวบกับเพื่อนผู้ชายที่ว่ายน้ำลงมาช่วยฉันได้ทัน นั้นแหละั้แ่นั้นมาก็ฝันถึงชายชุดขาวทุกคืนและตกเตียงตอนเช้าทุกวันให้ตายสิ
ณ ห้องทานข้าว
"อีกแล้วนะแม่ยัยตัวแสบตกเตียงอีกแล้ว หนูว่าแม่โทรเรียกช่างมาทำที่กั้นเตียงน้องไว้น่าจะดีกว่านะคะ ตกเตียงทุกวันมีแผลทุกวันอีกไม่นานคงตกบันไดแน่นอนเลยค่ะ" หนิงอันพี่สาวแสนสวยพูดบ่นกับครอบครัวเพราะน้องสาวที่แสนซนตกเตียงได้ทุกวัน
" เราก็ น้องโตแล้วจะมาทำที่กั้นเตียงเหมือนเด็กๆ ไม่ได้หรอก นี่เรายังไม่ชินอีกเหรอถ้าวันไหนน้องไม่ทำเสียงดังและโวยวายตอนเช้า เรานั้นแหละจะเหงา ขึ้นไปบอกน้องให้ล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงมาทานข้าวได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสายเอา" หนิงอันถึงแม้ว่าจะบ่นแต่เ้าตัวนั้นแหละเป็คนที่ตามใจน้องและเอ็นดูน้องเป็ที่สุด
" นี่!!!! ยัยตัวแสบลุกขึ้นมาได้แล้ว ลงไปนอนกองอยู่บนพื้นนานไปแล้วนะ แม่บอกให้เราไปจัดการตัวเองแล้วรีบลงไปทานข้าว วันนี้เป็วันแรกของการไปเรียนมหาวิทยาลัยจะไปสายไม่ได้ ถ้าไปสายอย่าไปบอกใครละว่าเป็น้องสาวพี่อายคน" หนิงเหอยิ้มแห้ง
"พี่หนิงอันคนสวยน้องก็ไม่ได้อยากตกเตียงทุกวันและมีรอยช้ำทุกวันหรอกนะ เอางี้พี่ไปขอให้แม่เปลี่ยนเตียงของหนูให้ใหญ่กว่านี้ได้ไหมคะ จะได้ไม่ตกเตียง" หนิงเหอทำหน้าทะเล้นใส่พี่สาว ถึงแม้จะดุน้องแต่เวลาน้องป่วยเข้าโรงพยาบาลที่ไรก็ร้องไห้หนักกว่าแม่เสียอีก
"อ๋อ อีกอย่างนะคะพี่ ถึงหนูไปบอกใครต่อใครว่ามีพี่สาวที่เป็ถึงดาวมหาลัย ที่สวยและเพรียบพร้อมแบบพี่คงจะมีคนหัวเราะเยาะหนูแน่ๆเลย ก็ใครใช้ให้พี่สาวคนสวยทั้งน่ารักใจดี เป็กุลสตรีแบบนี้ไงไม่มีใครเชื่อหนูหรอกค่า" หนิงเหอพูดเสร็จก็รีบลุกขึ้นไปห้องน้ำทันทีเพราะรู้ว่าพี่สาวต้องหยิกแก้มตัวเองแน่เลย
"หึ ทีแบบนี้ละเร็วเชียวนะ รีบลงมาละทุกคนรอทานข้าวอยู่"
" ค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา องค์หนิงอัน บ่าวจะรีบไปนะเ้าค่ะ" หนิงอันส่ายหน้าและอดขำน้องสาวตัวเองไม่ได้แล้วจะไม่ให้หลงคารมได้ละ ใครจะโมโหลง
"รีบแต่งตัวดีกว่าวันนี้เป็วันเปิดเรียนครั้งแรกถ้าไปส่วยยัยเพื่อนรักหักคอแน่เลย"
569
