รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๔๑

            เขนรับคำสั่งณัฐกนก!!

            แต่เขายังยืนอยู่ที่เดิม   

            ณัฐกนกเข้าใจทันทีว่าเขนยังมีเรื่องที่อยากคุยต่อจึงผายมือให้นั่งลง  

            “ขอบคุณครับ”   เขนตอบพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง   “เรื่องทบทูน่ะครับ  เด็กเค้าก็สนุกที่ได้ทดลองเรียนการแสดงครับ  แต่เขาอยากขอกลับมาพักที่นี่เหมือนตอนแรก  เค้าไม่อยากอยู่ใกล้อีกคน  เค้าอยากตัดใจให้ได้”  

            “นัทเข้าใจ”   เขาพูดพร้อมกับพยักหน้ารับและสิ่งที่เขาอยากพิสูจน์มันก็ชัดขึ้นจนเขาไม่ต้องใช้ทบทูอีกแล้ว   “ได้สิ  แล้วเขนจะมาอยู่กับลูกด้วยหรือเปล่า?” 

            “ตอนนี้คงยังไม่ได้ครับ  เขนฝากคุณนัทดูแลทูด้วยนะครับ” 

        นัทยิ้มรับ  

        “คุณพ่อคุณนัทบังคับให้ผมพักที่บ้านท่าน  จะไปทำงานพร้อมกับท่าน”  

            “ดีแล้ว  เขนดูแลพ่อให้นัท  ก็ช่วยนัทมากแล้ว”  

            เขนยิ้มรับนี่ถือเป็นคำขอบคุณที่มีค่ายิ่ง   “อย่าง..เสื้อผ้าที่ใส่นี่  ท่านก็เลือกร้านเลือกสี เลือกแบบให้ด้วย”  

            “ดี พ่อนัทจะได้รู้ว่า ที่บังคับให้เขนแต่งตัวแบบนั้นมาเป็นสิบปีน่ะ มันแย่แค่ไหน  แต่.. เขนใส่แบบนี้แล้วดูดีมาก”

            เขนยิ้มรับ นานมากกว่าที่นัทจะชมเขาสักครั้ง   “ขอบคุณมากครับ”  

        ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของนัทมีสัญญาณออร์เดอร์งานเข้ามา นัทเหลือบตาไปดู

        แต่เขนยังชวนคุยต่อ   “รถที่เขนใช้ ท่านก็จัดการให้” 

            “งั้นก็ต้องเป็น เบ๊นซ์คราสสิคสีดำล่ะสิ?” 

        “ครับ”  

        “เขนไปช่วยทบทูย้ายข้าวของมาที่นี่เถอะ  พ่อลูกจะได้ช่วยกัน จะได้คุยกัน” 

        “ขอบคุณมากครับ” 

        ขณะที่สองพ่อลูกได้ช่วยกันเก็บของและขนของมาจากบ้านแม่อัง   เขนก็ได้พูดคุยกับทบทูจนหายคิดถึง   กว่าทุกอย่างจะลงตัว ก็เย็นมากแล้ว   ทบทูเลยพาพ่อเขนไปนั่งกินมื้อเย็นด้วยกันที่เรือนปาริชาต  

        ทบทูก็เห็นยูขับรถของเธอเข้ามาจอดที่บริษัท  แล้วยูก็เดินเข้าตัวอาคารไป   “นั่นไงครับพ่อ พี่ยูคนที่อานัทให้ดูแลทูตอนออกงาน”  

        “ก็ดูดีนี่ลูก”   

        ทบทูมองตามยูที่เดินเข้าตึกไปที่มุมปากมีรอยยิ้มบางอย่างที่ทำให้คนเป็นพ่อชื่นใจ   “ทู”  

        ทบทูสะดุ้งและอุทาน   “พ่อ..!!”  เขาเลยชวนพ่อคุยต่อ   “พี่ยูไม่ใช่แค่ดูดีนะครับสวยมาก และเก่งมากด้วย” 

        “พูดแบบนี้แสดงว่าชอบเค้าล่ะสิ” 

        “ครับพ่อ”   ทบทูเผลตอบไป แล้วก็นึกได้ว่าพลั้งปากพูดเท่านั้น.. หน้าเด็กชายก็แดงขึ้นทันที .. นี่ .. นี่เราเผลอพูดอะไรออกไปนี่ ...   

        เขนมองลูกชายแล้วก็ยิ้มให้กำลังใจลูก   “ชอบก็จีบเลยสิลูก”  

        ทบทูหน้าเหวอ!!

        เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยนคำพูดแบบนี้จากปากพ่อเขน   มันก็เลยทำให้หน้าทบทูแดงยิ่งขึ้นไปอีก   “พ่อพูดแบบนี้ ทูก็ยิ่งเขินสิจะกล้าจีบเหรอ?” 

        “ไม่กล้าจีบเองก็บอกให้พี่ๆ ที่เรียนการแสดงด้วยกันช่วยสิลูก เรื่องแบบนี้ผู้ชายช่วยกันได้”  
            ทบทูรับรู้และคิดตามที่พ่อเขนบอก 

        เขนเห็นยูเดินออกมาจากตัวอาคารบริษัทแล้วก็เปิดท้ายรถ   “ทู” 

        “ครับพ่อ” 

        พ่อเขนก็ชี้ไปที่ยูที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับรถตนเอง   “ไปช่วยพี่ยูเค้าสิ”  

        ทบทูยิ้มให้พ่อแล้ววิ่งออกปจากเรือนปาริชาติไปทันที  

        ยูกำลังขนของเข้าห้องพัก   ทบทูช่วยยกของหนักๆ ให้ ซึ่งก็มีแค่กระเป๋าเสื้อผ้าเท่านั้นแหละ   ที่เหลือก็ไม่มีอะไรที่หนักมากนัก  แต่ไม่ว่สจะหนักเบาอย่างไร..เด็กชายก็ยินดีช่วยอย่างดี  

        เขนนั่งมองลูกชาย..ที่กำลังจะกลายเป็นลูกผู้ชาย.. ด้วยความยินดี  ในที่สุด.. ความหวังของเขนก็เป็นจริง เขนหวังในใจเสมอว่า.. ลูกชายของเขาจะมีความรักกับผู้หญิง  แล้ววันนี้มันกำลังเริ่มต้นขึ้น   ก็เขาไม่อยากให้ลูกชายมีความรักที่เป็นที่สองแบบเขา

        “พี่ยูอยู่ห้องติดกับห้องทูเลยนะครับ” 

        “อื้ม!! ไม่ดีเหรอ”   ยูถามกลับ เธอรู้อยู่แล้ว เพราะเธอตั้งใจเลือกห้องนี้เองกับมือ

        เด็กชายถึงกับหน้าแดงใจสั่น ไม่รู้ว่จะตอบอะไรดี  

        “เป็นไร!! เขินไรเนียะ”   ยูถามตรงๆ  

        “ปล่ะ..เปล่า ครับ”   ทบทูตอบได้แค่นั้น ก็ยิงเขินไปอีก  

        ยูขำอาการของเด็กชายแล้วก็เดินกลับไปเอาของใช้ที่รถอีกนิดหน่อย  

        ทบทูมองตามยูที่เดินไป  ในใจก็รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด มันไม่เหมือนตอนที่ทูคิดว่าตัวเองตกหลุมรักนพนิต  ตอนนั้นมันชอบมาก.. อยากเห็นหน้า.. อยากพูดคุย..อยากได้..  

        แต่ตอนนี้มันเป็นอีกแบบ.. มันรู้สึกดี .. มันอุ่นใจ .. มันอิ่มในใจที่ได้ช่วยเหลือ .. หรือ..ถ้าแบบนี้เค้าเรียกว่า.. ‘รัก’ แล้วอีกแบบนั่น คืออะไร?   ทบทูก็บอกตนเองไม่ได้ 

        เคนไลน์มาบอกนพว่าเขาไม่สามารถมาพักค้างที่บริษัทได้เขาจำเป็นต้องอยู่เป็นเพื่อนแม่ และอาจจะต้องเดินทางไปบ้านที่ต่างจังหวัดกับแม่แต่อย่างไรแล้ว.. เคนจะไลน์มาบอกอีกที  

        พร้อมกันนั้นเคนขอให้นพช่วยไปกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนยูแทนเคนหน่อย  เพราะเคนรับปากยูไว้  และตอนนี้ยูน่าจะไปถึงแล้ว  

        นพนิตอ่านไลน์เพื่อนแล้วเดินไปชวนพี่นัทของเขาไปกินข้าวด้วยกัน  แต่นัทคิดว่าเขาควรปล่อยให้เด็กๆ อยู่กันตามลำพังบ้าง   จึงนพไปบอกว่า.. อีกสักพักใหญ่ๆจะเดินตามไป  

        นพนิตมาถึงเรือนปาริชาต   ยูก็นั่งเม้าอยู่กับกร   นพจึงร่วมวงด้วย  

        แป๊บเดียว..ทบทูก็เดินออกมาจากห้องน้ำของที่ร้าน เขามองพี่นพด้วยสายตาที่แปลกไป   “พี่นพ” 

        ในน้ำเสียงก็แปร่งไปจนนพรู้สึกได้  นพเลือกยิ้มให้ และทักทายอย่างปกติที่สุด   “อ้าว.. ทูมากินข้าวด้วยเหรอ?”  

        “ยูพักห้องติดกับทู”   ยูบอกเพื่อนๆ   “ยูเลยชวนน้องมากินเป็นเพื่อน” 

        “หรือจะกินเป็นแฟนก็ได้นะ”   กรแซวทันที  “กรไปดูในครัวก่อน”   พอทิ้งระเบิดลูกโตแล้วกรก็ลุกเข้าครัวไปทันที 

        ทั้งนพทั้งทู หวั่นไหวกับคำพูดของกร 

        แต่ยูกลับมองหน้าทูและหัวเราะ   “เป็นแฟนเหรอทู”   ยูหัวเราะ แล้วก็พูดต่อ   “ทูเป็นแฟนพี่ก็ดีนะ เวลาไปไหน เค้าก็จะเรียกว่า.. ทูยู .. หรือไม่ก็ .. ยูทู .. ดีดีดี”  แล้วเธอก็หัวเราะ

        ทำเอาทบทูยิ่งเขินจนหน้าแดง ตัวแดง แต่ในความเขินอายนั้น.. ทบทูก็ลอบยิ้มอย่างปีติ  

        ซึ่งเป็นอาการที่นพนิตเข้าใจได้   กรอาจจะพูดเล่น  ยูก็อาจจะพูดเล่น   แต่ทบทู .. ทบทูรู้สึกจริงนี่ .. ถ้ายูเล่นแบบนี้กับทบทู  ทบทูก็ต้องเจ็บน่ะสิ 

        จะช่วยทบทูยังไงดี!!

        แต่จะห้ามยูก็แสนยาก เพราะเธอเป็นตัวของเธอแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

        จะเตือนทบทูตอนนี้.. นพก็ไม่อยู่ในฐานะที่ควรจะเตือน

        นพนิตคิดไปคิดมา.. แล้ว..

        นพก็ยิ่งแปลกใจตนเอง!!

        เราตกหลุมรักทูไม่ใช่เหรอ?.. ทำไมไม่หึง .. ทำไมไม่เสียใจ .. ทำไมไม่เจ็บ .. ก็เห็นชัดๆ ว่ายูกำลังจีบทูและทูก็อาจจะชอบยู ..

        “กินน้ำหน่อยสิแฟน”   ยูป้อนน้ำทู เธอยังแกล้งเด็กไม่เลิก  

        ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้ากลับไม่ทำให้นพนิต.. หึง!!

        นพไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อย  

        “พี่ยูเลิกเล่นเถอะ”   ทูตัดสินใจห้าม   “ทู..”  เขาจะบอกว่าเขาเขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป  

        “พี่ไม่ได้เล่น”   ยูจ้องหน้าทบทู   “จะเลิกทำไม!!” 

        “พี่ยู”

        “พี่พูดจริง”   ยูยังคงมองหน้าทูตรงๆ ชัดๆ   “เป็นแฟนพี่นะทู”

            เท่านั้น..!! 

        ทบทูยิ่งอายจนทำอะไรไม่ถูก  

        “หือออออ”  ยูพูดพร้อมกับเอามือสองข้างของเธอจับหน้าเด็กชายให้มามองหน้าเธอ   “ไม่กล้าตอบ ก็พยักหน้าก็ได้”  

จบตอน ๔๑