บทที่ 27 ฉู่ซินเหยา
เดือนต่อมานอกจากการกินยาฟื้นเส้นลมปราณเพื่อเปิดเส้นลมปราณอัศจรรย์แล้วฉู่อวิ๋นยังไปฝึกฝนที่ป่าสนธยาอยู่บ่อยครั้งหลังจากต่อสู้จนเกือบตายครั้งแล้วครั้งเล่า ทักษะกระบี่ของเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
ยิ่งไปกว่านั้นด้วยการใช้ผงปรับร่างและแช่น้ำยาสร้างรากฐานร่างกายของฉู่อวิ๋นก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนถึงสองพันห้าร้อยจินเหนือกว่านักรบระดับหกของขอบเขตควบแน่นของพลังปราณทั่วไป!
แต่การจะเปิดเส้นลมปราณอัศจรรย์ก็นับว่ายากยิ่งแม้ว่าพลังปราณฮุ่นหยวนของฉู่อวิ๋นจะมีประสิทธิภาพสูงมากและเขายังใช้ยาฟื้นเส้นลมปราณเสริมเข้าไปแต่ก็ยังต้องใช้ถึงเวลายี่สิบเอ็ดวันเต็มในการเปลี่ยนเส้นลมปราณอัศจรรย์เจ็ดเส้นให้เป็เส้นเืิญญา
เื่ที่น่าพูดถึงก็คือฉู่อวิ๋นยังพบดินแดนพิเศษที่มีพลังิญญามั่งคั่งสมบูรณ์จึงฝังโลงศพทั้งแปดไว้ที่ลานตะวันออกชั่วคราวท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่้าให้ฉู่ซินเหยาและเสี่ยวถงอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่หนาวเย็นนานๆนัก
การประลองยุทธ์เซี่ยหยางเหลือเพียงหนึ่งวันเท่านั้น
ฉู่อวิ๋นในตอนนี้กำลังนั่งขัดสมาธิบนลานฝึกยุทธ์ที่ลานตะวันออก
ใกล้ๆมีฉู่ซินเหยาและเสี่ยวถงนั่งอยู่ใต้ศาลาคอยพูดคุยหัวเราะกัน
เสี่ยวถงเม้มปากเล็กๆของนางแล้วถามด้วยน้ำเสียงแว่วหวาน "พี่เหยาเ้าคะ พี่สวยเช่นนี้มีคนที่ชอบหรือไม่เ้าคะ?"
ฉู่ซินเหยายิ้ม ตบหัวเสี่ยวถงเบาๆแล้วพูดว่า "เป็เด็กเป็เล็ก ผู้ใดสอนเ้าเื่นี้กัน?"
เสี่ยวถงลูบหัวป้อยๆแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ฮิฮิ ตอนที่ข้าอยู่ที่ลานตะวันตกพี่ชายที่นั่นคุยกันเื่ท่านตลอดทั้งวันบอกว่าท่านเป็ผู้หญิงที่สวยที่สุดที่พวกเขาเคยพบมา ทั้งรูปร่างดี หน้าตาดีอารมณ์ดี บุคลิกอ่อนโยน ข้าเลยอยากถามว่าท่านมีคนในใจหรือยัง?”
“มีแล้วอย่างไร ไม่มีแล้วอย่างไรถ้าอวิ๋นเอ๋อร์ไม่อาจติดหนึ่งในสามอันดับแรกของการประลองเซี่ยหยางได้ชีวิตพี่ก็ไร้สิ่งใดให้ตัดสินใจเองแล้ว” ดวงตาของฉู่ซินเหยาหม่นแสงลงเล็กน้อย
หากอวิ๋นเอ๋อร์ล้มเหลวนางคงจะถูกหมั้นหมายกับชายในตระกูล หรืออาจถูกใช้เป็เบี้ยในการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับชายที่นางไม่เคยพบมาก่อน
หญิงในตระกูลที่ไม่อาจฝึกฝนได้ไม่อาจมีอิสระฉู่ซินเหยารับรู้ถึงผลลัพธ์นี้มานานแล้ว
“แล้วท่านมีหรือไม่เล่าเ้าคะ?” เสี่ยวถงยังคงมองฉู่ซินเหยาด้วยสายตาที่ไร้เดียงสา
“เป็หญิงสาวควรสงวนตัว เลิกถามเถอะ พี่ไม่ตอบเ้าหรอก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เสี่ยวถงก็ผิดหวังเล็กน้อยและถอนหายใจ "เฮ้อ!ถ้าท่านได้แต่งงานกับพี่อวิ๋นแล้วมีลูกมาให้ข้าเล่นด้วยก็คงจะดีข้าเป็เด็กหญิงคนเดียวในลานตะวันออก เบื่อจะตายอยู่แล้วเ้าค่ะ”
“เ้า...เ้าเด็กซุกซน เ้าพูดอะไรน่ะ?!” ฉู่ซินเหยาหน้าแดงหลังจากได้ยินคำพูดของเสี่ยวถง
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉู่ซินเหยาเสี่ยวถงจึงพูดว่า "พี่เหยาคงไม่อยากทำเช่นนั้น น่าเสียดายจริงๆ"
“แต่ข้าเคยได้ยินพี่อวิ๋นพูดว่าตอนที่เขาฝึกอยู่ในป่าสนธยาเขาพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะ…”
ก่อนที่เสี่ยวถงจะพูดจบใบหน้าของฉู่ซินเหยาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางถามอย่างเร่งรีบ "ผู้หญิงคนไหน? พวกเขาทำอะไรด้วยกัน? พูดสิ"
หลังจากคิดอยู่นานเสี่ยวถงก็พูดอย่างไม่มั่นใจ "ข้าจำไม่ได้จริงๆ เ้าค่ะพี่อวิ๋นพูดถึงเพียงครั้งเดียวเอง"
“เ้าฉลาดขนาดนั้นต้องจำได้แน่ ลองนึกดูอีกทีสิ”
ฉู่ซินเหยาไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไปนางลุกมานั่งยองๆ ต่อหน้าเสี่ยวถง แล้วถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
เหตุใดอวิ๋นเอ๋อร์จึงไม่พูดเื่นี้กับนาง?
ผู้หญิง? ผู้หญิงคนไหน?
เขาไปทำอะไรที่ป่าสนธยาทั้งวัน? นัดพบ?
ทันใดนั้นดวงตาของเสี่ยวถงก็สว่างขึ้นและนางก็ยกยิ้ม"อ๊ะ! ข้าจำได้แล้ว! ดูเหมือนว่าพี่อวิ๋นจะบอกว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นกอดกันแล้วก็ยิงธนูด้วยกัน..."
“คงจะดีไม่น้อยถ้าพี่อวิ๋นแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นได้… หืม? พี่หญิง เป็อะไรหรือ? เหตุใดถึงเหม่อไปเล่า?”
พระจันทร์สุกสกาวพร่างพราวอยู่บนท้องฟ้ากลางคืนเย็นย่ำมืดค่ำดังน้ำหมึก
บนลานฝึกยุทธ์ฉู่อวิ๋นระดมพลังปราณฮุ่นหยวนในร่างกายของเขาเพื่อเปิดเส้มลมปราณอัศจรรย์เส้นสุดท้าย
"วับ!"
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังลึกลับมาจากในร่างกายเส้นลมปราณทั้งหกสิบสี่เส้นเปลี่ยนไปเป็เส้นเืิญญาเรียบร้อยแล้วแสงอันศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าส่องไสว พลังปราณไหลเวียนไม่ขัดข้อง
การทะลวงสู่ระดับห้าของขอบเขตควบแน่นพลังปราณสำเร็จ!
ฉู่อวิ๋นลืมตาขึ้นะโและหยิบกระบี่เศวตรรุ้งออกมา ก้าวเท้าตามกระบวนท่าของดาราจรัสแสงยกกระบี่ขึ้นตั้งท่าแล้วฟันในแนวตั้ง ฟาดในแนวนอน ดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏตัวส่องแสงกะพริบแข่งกันบนท้องฟ้า ปราณกระบี่คล้าย้าใต้หล้า!
เมื่อกระบี่หยุด คนก็ยืนขึ้น
สายตามองไปยังกระบี่เศวตรรุ้งในมือฉู่อวิ๋นยกยิ้มและพูดกับตัวเองว่า "แข็งแกร่งมาก!ตอนนี้พลังของข้าคาดว่าจะสูงถึงสามพันห้าร้อยจินแล้ว! ในไม่ช้าก็จะไปถึงมาตรฐานของนักรบระดับเจ็ดของขอบเขตควบแน่นพลังปราณ!"
ระดับเจ็ดของขอบเขตควบแน่นพลังปราณคือที่ที่ฉู่เฟยอยู่
แต่ฉู่อวิ๋นเข้าใจว่าความแข็งแกร่งของฉู่เฟยอยู่ที่จิติญญายุทธ์ระดับหกของนางนางแอ่นเพลิงมรกต
จะเอาชนะฉู่เฟยยังคงเป็เื่ยากอยู่
ตอนนี้เป้าหมายหลักคือการเข้าสู่สามอันดับแรกในการประลองเซี่ยหยาง!
“ข้าฝึกมาจนถึงตอนนี้แล้วเหตุใดจึงยังเปิดพร์ิญญายุทธ์ไม่ได้อีกหรือเพราะิญญายุทธ์กระบี่บาป์เป็ิญญายุทธ์พิการจริง แต่มีความสัมพันธ์กับพลังิญญาสูง?” ฉู่อวิ๋นหงุดหงิดเล็กน้อย หากไม่มีพร์ทางิญญายุทธ์ความสำเร็จของเขาก็คงจะถูกจำกัด
แต่ตอนนี้ฉู่อวิ๋นไม่ได้คิดมากและเตรียมตัวอาบน้ำล้างสิ่งสกปรกกลิ่นอับที่ไหลออกมาจากการเปิดของเส้นลมปราณอัศจรรย์ออก
ในห้อง ฉู่อวิ๋นถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกแล้วะโลงไปในถังไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น
“ฟู่ว...สบายจังเลย...”
น้ำอุ่นในถังไม้ผสมน้ำยาสร้างรากฐานไว้ไอยาที่พุ่งออกมาค่อยๆ ลอยสูง ทำให้ร่างกายของฉู่อวิ๋นอบอุ่นขึ้นรูขุมขนขยายเปิดกว้าง สบายตัวเป็อย่างมาก
ฉู่อวิ๋นเอื้อมมือออกไปเกาหลังและพบว่ามีสิ่งสกปรกมากมายที่ยากจะขจัดออกเขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำ "เฮ้อ ถ้ามีคนมาช่วยขัดหลังให้ก็คงจะดี... "
ราวกับเป็การตอบสนองต่อคำพูดของฉู่อวิ๋นจู่ๆ มือเล็กๆ คู่หนึ่งก็ััลงบนแผ่นหลังของเขา
"ใคร?!"
ฉู่อวิ๋นตัวสั่นและหันไปมองอย่างรวดเร็วแล้วก็พบว่าเ้าของมือเล็กๆ นั่นคือฉู่ซินเหยา
“เอ่อ...พี่ซินเหยา ท่านเข้ามาทำไมหรือ?”
เดิมทีฉู่อวิ๋นที่อยู่ในระดับห้าของขอบเขตควบแน่นพลังปราณเพียงแค่คิดก็สามารถััได้ว่ามีใครเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง
แต่ทว่าเขาไม่คิดที่จะระวังฉู่ซินเหยาเลยเขาคุ้นเคยกับลมหายใจของนาง จึงไม่ได้ระวังตัว
เมื่อมองดูความงามอันน่าทึ่งและดวงตาคู่สดใสที่อยู่ตรงหน้าฉู่อวิ๋นก็รู้สึกไม่เป็ธรรมชาติอยู่บ้าง เขากำลังอาบน้ำอยู่นะ
ฉู่ซินเหยายิ้มและพูดเบาๆ"อะไรกัน? เ้ากลายเป็ตุ๊กตาดินเผาเช่นนี้แค่พี่มาช่วยอาบน้ำเ้าก็หน้าแดงแล้ว"
ฉู่อวิ๋นยกยิ้มแ่ๆ"อะแฮ่ม...พี่หญิง ข้าอาบเองได้ ไม่ต้องลำบากท่านหรอก"
ฉู่ซินเหยายกมือเรียวขึ้นหันร่างของฉู่อวิ๋นไปอีกด้านหนึ่งโดยยังคงยืนกรานว่า "ให้พี่ช่วยเ้าเถอะสกปรกถึงเพียงนี้ พรุ่งนี้ก็จะเริ่มการประลองเซี่ยหยางแล้วนะ"
ฉู่อวิ๋นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าและเริ่มรักษาจิตใจอันฟุ้งซ่านด้วยการหยุดความคิดภายในหัว
ฉู่ซินเหยาขัดหลังของฉู่อวิ๋นเบาๆและจู่ๆ ก็พูดว่า "พี่ได้ยินจากเสี่ยวถง เ้า... เ้าเจอกับหญิงสาวในป่าสนธยาทำไมเ้าไม่บอกพี่ล่ะ?"
เมื่อได้ยินใบหน้าของฉู่อวิ๋นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาลังเลที่จะตอบ"เอ่อ...มันไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร เราอย่าพูดถึงมันดีกว่า"
“จริงหรือ?” น้ำเสียงของฉู่ซินเหยาค่อนข้างไม่พอใจ“แต่พี่ก็ได้ยินมาว่าเ้าสนิทกับนางมาก พวกเ้าทำอะไรกันในป่าหรือ…?”
เมื่อพูดถึงเื่นี้เสียงของฉู่ซินเหยาก็แ่จนแทบไม่ได้ยิน ใบหน้าของนางแดงก่ำและร้อนผ่าว
“นี่! เอ่อ...พี่หญิง ท่านเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ไม่...ไม่ใช่เช่นนั้นสักหน่อย”
ต่อมาฉู่อวิ๋นก็เล่าเื่การฆ่าหมีลายโลหิตกับมู่หรงซินให้ฉู่ซินเหยาฟังอย่างละเอียด
“เ้า! เ้านี่มัน... เชอะ!” ฉู่ซินเหยาบีบหน้าของฉู่อวิ๋นไฟที่ไม่รู้จักพลุ่งพล่านในใจนาง
เขาถึงกับไปกอดผู้หญิงคนอื่นมาแล้วจริงๆ!
ในห้องทั้งสองต่างหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่พูดไม่จาเหลือเพียงเสียงน้ำไหลเท่านั้น
ความรู้สึกนี้ คล้ายจะไม่ค่อยดีนัก!
ฉู่อวิ๋นทำเพียงตามองจมูกจมูกมองหัวใจ แสร้งทำเป็ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในตอนที่ฉู่อวิ๋นทนไม่ไหวเขาก็ได้ยินฉู่ซินเหยากระซิบ "อวิ๋นเอ๋อร์ เพราะพ่อบุญธรรมหายตัวไปพี่จึงรู้สึกอยู่เสมอว่าเื่นี้ไม่ใช่เื่ง่าย"
"หลังจากนั้น ตระกูลย่อยก็เกิดเื่เช่นนี้ขึ้นอีกและพรุ่งนี้ยังเป็การประลองเซี่ยหยาง..."
“พี่...พี่เป็ห่วงเ้ามากจริงๆ”
“แต่ไม่ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เ้าจะเป็อวิ๋นเอ๋อร์ของพี่ตลอดไปและจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง…”
"พี่หญิง…"
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ฉู่อวิ๋นก็ะเืใจยิ่งนัก ไม่ว่าเขาจะโง่เขลาแค่ไหนก็ไม่มีทางไม่รู้ว่านี่คือคำพูดจากใจของฉู่ซินเหยา
299
