senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

         “น้องไอยู พี่มีอะไรจะคุยด้วยหน่อย”

ไบร์ทเดินมาหาไอยูหลังจากจบคลาส

         “ค่ะ เดี๋ยวมานะ”

ไอยูตอบไบรท์และหันไปบอกมีอาร์

ก่อนจะลุกตามไบร์ทไป

         “พี่....”

ไบร์ทลังเล

         “คะ?”

ไอยูตั้งใจฟัง

         “คือว่า...พี่มีเรื่องจะมาสารภาพ”

ไบร์ทอ้ำอึ้ง

         “ที่พี่เริ่มจีบไอยู.....

เพราะมีเหตุผลบางอย่าง

แต่ตอนนี้พี่ชอบไอยูจริงๆ นะ”

ไบร์ทพูดอย่างกำกวม

         “.........”

ไอยูยืนฟังเงียบๆ

         “พี่ขอโทษนะ”

ไบร์ทก้มหน้าขอโทษ

         “เรื่องที่จะพูดมีแค่นี้เหรอคะ?”

ไอยูถามด้วยสีหน้านิ่งเฉย

ที่แทบจะมองความรู้สึกไม่ออก

         “ไอยู”

ไบร์ทเงยหน้าขึ้นมามองไอยู

ด้วยสีหน้าแปลกใจ

หรือเธอจะรู้เรื่องอยู่ก่อนแล้ว?

ไบร์ทคิด

         “ที่ผ่านมามันมีอะไรจริงบ้างไหมคะ?”

ไอยูถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

         “.........”

ไบร์ทพูดอะไรไม่ออก

         “ตั้งแต่วันแรกเลยสินะคะ”

ไอยูมองหน้าไบร์ทแล้วยิ้มบางๆ

         “ไอยู”

ไบร์ทเอื้อมมือไปกุมมือทั้งสองของไอยูเอาไว้

         “พี่ขอโทษ”

ไบร์ทพูดด้วยแววตาที่รู้สึกผิด

         “เรา...ควรจบกันแค่นี้ดีกว่านะคะ”

ไอยูพูดพลางแกะมือของไบร์ทออก

         “ไม่นะ....”

ไบร์ทคว้ามือไอยูอีกครั้ง

         “เราจบกันด้วยดีเถอะค่ะ”

ไอยูบอก

         “ไม่เอา!!อย่าทำแบบนี้เลยนะ”

ไบร์ทอ้อนวอน

         “พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว”

ไบร์ทพูดเบาๆ

พร้อมกับก้มหน้าซบที่ไหล่ของไอยู

อย่างเสียใจ

         “ขอโทษนะ”

เขายังคงคร่ำครวญด้วยจิตใจที่บอบช้ำ

         “พี่ขอโทษ”

เขาอ้อนวอนด้วยเสียงที่สั่นเครือ

         “...........”

มันฟังดูเจ็บปวด

จนไอยูพลางน้ำตาคลอไปด้วย

หัวใจของไอยูมันหนักอึ้งไปหมด

ทั้งๆ ที่เธอก็เริ่มรู้สึกดีกับเขาแล้ว

เธอต้องฝืนกล้ำกลืนน้ำตา

ที่กำลังจะเอ่อล้นออกมา

ให้กลับเข้าไปอย่างยากลำบาก

         “มันช้าไปแล้วค่ะ”

ไอยูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

บรรยากาศเย็นยะเยือกลงทันที

จนชายหนุ่มตัวสั่นเล็กๆ 

และหายใจไม่สะดวก

         “...........”

เขารู้สึกเจ็บปวดจวนเจียนจะแหลกสลาย

เหมือนที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต

         “...........”

ไบร์ทค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

ด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยหยดน้ำใสๆ

ที่พร้อมจะเอ่อล้นออกมาได้ทุกเมื่อ

         “พี่ผิดไปแล้ว”

เขายังคงวิงวอนด้วยความหวังอันริบหรี่

ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นระริก

ไปสัมผัสกับใบหน้าของหญิงสาว

         “...........”

ไอยูเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

โดยที่ไม่พูดอะไรออกมา

ความคิดที่สับสนวุ่นวายของเธอ

ทำให้เธอก็เจ็บปวดไม่ต่างกับชายตรงหน้าเลย

รักครั้งแรกของเธอ

มันเริ่มขึ้นด้วยบางสิ่งที่ไม่ใช่ความรัก

และจบลงอย่างรวดเร็ว

         “ขอตัวนะคะ”

ไอยูบอกก่อนจะหันหลังเดินออกมา

หยดน้ำใสๆ รินไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

เธอรีบเดินก้มหน้าแล้วเข้าห้องน้ำแถวนั้นทันที

น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็พรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก

เธอทรุดตัวลงนั่งและร้องไห้ออกมา

ความเจ็บปวดในใจ

มันแน่นอกจนทำให้เธอหายใจไม่ออก

การเชื่อใจใครสักคนแล้วถูกหักหลัง

มันเจ็บมากกว่าที่เธอคิดเอาไว้

และร้องไห้ออกมาอยู่พักใหญ่

         “ฮึบ!!....โอเค!!”

ไอยูเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นมา

เธอหายใจเข้าลึกๆ

ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ

เธอล้างหน้าแล้วมองกระจก

ดวงตาของเธอแดงก่ำ

แต่นัยน์ตาสีม่วงยังคงเปล่งประกาย

         “เดี๋ยวนะ”

ไอยูยื่นหน้าไปมองกระจกใกล้ๆ

         “แล้วคอนเทคแลนหายไปตอนไหน?”

ไอยูเข้าไปมองหาแต่ก็หาไม่เจอ

                 “มันจะหายไปได้ยังไง”

ไอยูขมวดคิ้ว

         “อ๊ะ!! อยู่นี่เอง”