“คราวนี้เด็กสองคนนั้นทำอะไรให้คุณไม่พอใจอีกล่ะ คุณถึงได้ลงโทษพวกเขารุนแรงขนาดนั้น” เกาหยางถามภรรยา เมื่อเห็นว่าลูกสาวนั่งกุมมือพี่ชายอยู่ข้างเตียง
“ก็ลูกชายคุณน่ะสิคะ หรงหรงแค่ให้เขาช่วยปีนขึ้นไปเก็บภาพวาดที่ปลิวไปติดบนต้นไม้ให้แค่นี้เขาก็ไม่พอใจ แล้วยังลูกสาวคุณอีก ฉันให้ช่วยงานบ้านแค่นิดๆ หน่อยๆ ก็มาอ้างว่าไม่สบาย ฮึ...” เกาหย่าซินพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ
“แต่คุณก็ลงโทษพวกเขารุนแรงเกินไป ที่ผมไม่พูดก็เพราะยังเกรงใจคุณอยู่ แต่คุณก็อย่าให้มันเกินไปนัก ยังไงพวกเขาก็เป็ลูกของผม” ถึงแม้เกาหยางดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจลูกทั้งสองคนที่เกิดจากภรรยาคนเก่าสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่เห็นด้วยที่เกาหย่าซินจะทำโทษเด็กๆ รุนแรงอย่างนั้น เพราะถึงอย่างไร เกาจิ้งหยวนกับเกาจิ้งฮวาก็ยังเป็ลูกของเขา และในอนาคตกิจการของเขาก็ต้องมอบให้ลูกๆ ดูแลต่อ
“ดูคุณจะปกป้องลูกเมียเก่าของคุณมากไปหน่อยนะคะ ทำไมคะ หรือว่าคุณยังคิดถึงเมียเก่าคนดีคนนั้นของคุณอยู่อีก”
“คุณจะพูดถึงเื่เก่าให้มันได้อะไรขึ้นมา”
เมื่อเห็นว่าสามีเริ่มไม่พอใจ เกาหย่าซินก็เดินเข้าไปกอดสามีและพูดอย่างออดอ้อนปนน้อยใจ “ฉันขอโทษนะคะ ฉันก็แค่รู้สึกหึงมากไปหน่อยเท่านั้นเอง ก็คุณทำเหมือนกับว่าคุณยังคิดถึงภรรยาเก่าของคุณอยู่เลยนี่คะ อีกอย่างฉันก็แค่...เอ่อ...ฉันจะพูดยังไงดีล่ะคะ”
“คุณอยากจะพูดอะไร”
“คุณต้องสัญญากับฉันก่อนนะคะว่าคุณจะไม่โกรธ ” เมื่อเห็นสามีไม่ตอบรับแต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีปฏิเสธ เกาหย่าซินก็เริ่มพูดต่อ “ฉันแค่เห็นว่ายิ่งโตขึ้นเสี่ยวหยวนกับหวาหวาดูไม่ค่อยเหมือนคุณสักเท่าไหร่ ไม่ว่าจะหน้าตาหรือนิสัยใจคอ อีกทั้งภรรยาเก่าของคุณก็มีข่าวเสียๆ หายๆ อย่างนั้นด้วย เอ่อ...ถ้าเกิดว่าเสี่ยวหยวนกับหวาหวาไม่ใช่ลูก...”
“พวกเขาเป็ลูกของผม!” เกาหยางพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนไปอย่างไม่พอใจ
เกาหย่าซินมองตามหลังสามีก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปาก ‘ท่าทางของคุณตอนนี้ก็เท่ากับเชื่อคำพูดของฉันไปครึ่งหนึ่งแล้วล่ะค่ะเกาหยาง ไม่เป็ไรค่ะฉันรอได้ ฉันจะรอวันที่คุณจะเป็คนไล่ลูกๆ ของนังเยว่จินออกจากบ้านไปด้วยตัวคุณเอง เหมือนตอนที่คุณไล่แม่ของมันออกไปยังไงล่ะคะ’
‘เกาจิ้งหยวน’เด็กหนุ่มอายุสิบห้าปี กำลังนอนฟังบทสนทนาของชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งคาดว่าคงจะเป็พ่อกับแม่เลี้ยงของเขาในชาตินี้ ความทรงจำของร่างเดิมไหลเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็วทำให้เขารู้ว่า พ่อของเขาชื่อเกาหยาง และแม่แท้ๆ ของเขาชื่อกัวเยว่จิน ส่วนผู้หญิงคนที่กำลังพูดอยู่กับพ่อของเขาคือแม่เลี้ยงชื่อซ่งหย่าซิน หลังจากพ่อกับแม่เลี้ยงของเขาแต่งงานกัน ซ่งหย่าซินก็เปลี่ยนมาใช้ชื่อเกาหย่าซินตามสกุลของสามี นอกจากนี้เกาจิ้งหยวนยังมีน้องสาวฝาแฝดอยู่อีกหนึ่งคนชื่อ ‘เกาจิ้งฮวา’ ใครๆ ต่างก็เรียกเธอว่าหวาหวา
ทั้งเกาจิ้งหยวนและเกาจิ้งฮวาจัดว่าเป็เด็กชายหญิงที่หน้าตาน่ารักคู่หนึ่ง แต่เพราะไม่ได้รับการดูแลที่ดี ทำให้เด็กทั้งสองมีสภาพร่างกายที่ผ่ายผอมจนมองไม่เห็นความน่ารักของใบหน้าที่แท้จริง อีกทั้งพวกเขายังมีบุคลิกที่เคร่งขรึมกว่าเด็กในวัยเดียวกัน ชีวิตความเป็อยู่ของคู่แฝดช่างแตกต่างจากน้องสาวอีกคนที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันนี้เป็อย่างมาก
หลังจากแต่งงานเกาหยางและเกาหย่าซินก็มีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนคือ ‘เกาหรง’ ซึ่งเธอเกิดหลังเกาจิ้งหยวนและเกาจิ้งฮวาอยู่ 2 ปี เรียกได้ว่าท้องของเกาหย่าซินทำงานได้อย่างรวดเร็วหลังจากที่นางเพิ่งแต่งเข้าบ้านเกามาได้เพียงแค่เวลาไม่ถึงปี แต่น่าเสียดายที่จนป่านนี้เธอก็ยังไม่มีลูกชายเป็ของตัวเอง
เกาจิ้งหยวนและเกาจิ้งฮวาไม่ได้รับความสนใจจากพ่อของตัวเองสักเท่าไหร่ เพราะเมื่อใดที่เกาหยางมองหน้าลูกชายกับลูกสาวของตัวเอง เขาก็มักจะนึกถึงภรรยาเก่าอย่างกัวเยว่จินอยู่ตลอด เพราะก่อนที่กัวเยว่จินจะเสียชีวิต เกาหยางได้ฟ้องหย่ากัวเยว่จินเพราะเขาจับได้ว่ากัวเยว่จินแอบไปมีสัมพันธ์กับชายอื่น โดยในเงื่อนไขของหนังสือหย่า เกาหยางจะเป็คนเลี้ยงดูลูกแฝดทั้งสองแต่เพียงผู้เดียว โดยที่กัวเยว่จินไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาพบลูกได้ ด้วยความเสียใจที่ตัวเองต้องพรากจากลูก กัวเยว่จินจึงคิดสั้นและจากโลกใบนี้ไปท่ามกลางความเสียใจของคนบ้านกัว แม้แต่เกาหยางก็ยังใกับข่าวที่ได้รู้ เพราะก่อนหน้าที่กัวเยว่จินจะเสียชีวิต เธอได้โทรศัพท์มาหาเขา ‘อาหยาง ได้โปรดเลี้ยงดูลูกๆ ของเราให้ดีด้วยนะคะ และฉันไม่เคยทำเื่ที่ผิดต่อคุณ’
ภายในห้องนอนที่เรียบหรู คนข้างกายของเขานอนหลับไปนานแล้ว แต่เขายังนอนลืมตามองเพดานในความมืดอยู่อย่างนั้น คำพูดของเกาหย่าซินยังดังอยู่ในหัวของเขา และภาพที่เขาเห็นกัวเยว่จินนอนกอดอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งในโรงแรมก็ยังติดอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างยากจะลืมไม่แพ้กัน ‘เยว่จิน ทำไมตอนนั้นคุณถึงหักหลังผม คุณรู้ไหมว่าผมเสียใจแค่ไหน ความรักที่ผมมอบให้คุณมันยังไม่พออีกหรือ ผมยอมทะเลาะกับคุณพ่อเพื่อยกเลิกงานหมั้นที่ครอบครัวกำหนดไว้แล้วมาแต่งงานกับคุณ ผมหวังว่าเราจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขจนแก่เฒ่าไปด้วยกัน แล้วคุณดูสิ่งที่คุณตอบแทนความรักของผมสิ คุณไปนอนกอดกับผู้ชายอื่นลับหลังผมนานเท่าไหร่แล้ว ไหนจะเด็กแฝดสองคนนี้อีก เยว่จิน...พวกเขาเป็ลูกของผมจริงๆ ใช่ไหม’
เกาหย่าซินที่แกล้งหลับอยู่ข้างๆ สามีก็เริ่มคิดอยู่ในใจอย่างมีความสุขที่เธอเห็นว่าสามีเริ่มเกิดความระแวงกับลูกชายหญิงฝาแฝดของเขาแล้ว ‘เยว่จิน อย่าโกรธฉันเลยนะ ต้องโทษที่เธอไม่รู้จักเจียมตัว เธอเป็แค่ผู้หญิงจนๆ คนหนึ่ง จะมีดีก็แค่หน้าตากับการเรียนที่ฉันสู้เธอไม่ได้ แต่เธอกล้าดียังไงถึงมาแย่งคู่หมั้นของฉัน ฉันกับอาหยางหมั้นกันมาั้แ่ยังเด็ก ตลอดมาฉันไม่เคยมองใครนอกจากเขา และเขาก็ไม่เคยมีท่าทีที่จะปฏิเสธฉัน แต่แล้วยังไง พอเขาได้เจอเธอ เขาก็ตกหลุมรักเธอทันที เขาถึงกับกล้ามาถอนหมั้นฉันโดยไม่สนใจความรู้สึกของฉันเลย ตัวเธอเองก็รู้ดีว่าฉันรักอาหยางมากขนาดไหน ั้แ่วันนั้นเธอก็ไม่ใช่เพื่อนของฉันอีกแล้ว และฉันขอสาบานเลยว่าลูกๆ ของเธอก็จะไม่ได้มีชีวิตที่ดีไปกว่าเธอแน่นอน และทรัพย์สมบัติทั้งหมดของอาหยางจะต้องเป็ของลูกฉันเท่านั้น’
1K
