ตอนที่ 14
โชคดีที่บ้านของครอบครัวเธออยู่ท้ายหมู่บ้านใกล้กับตีนเขา จึงไม่ต้องขี่เกวียนเข้าไปในหมู่บ้าน เพียงอ้อมไปอีกทางก็ไม่มีใครรู้ว่าครอบครัวเธอซื้ออะไรมามากมายจนต้องใช้เกวียนบรรทุกมาส่ง
“ท่านแม่ ท่านพ่อกลับมาแล้วขอรับ”บ่ายคล้อยไปแล้วกว่าสามพ่อลูกที่เข้าไปในเมืองจะกลับถึงบ้านทำเอาคนที่บ้านต่างเป็ห่วงนักหนา ว่าไปนาน ทำไมยังไม่กลับ จนกระทั้งเห็นเกวียนวัวเดินมาแต่ไกลก็ไม่ได้สนใจ จนกระทั่งมาใกล้ เห็นหยางหลงโบกไม้โบกมือหย่อยๆอยู่บนเกวียนถึงได้มั่นใจ
“พี่ใหญ่ พวกเรากลับมาแล้ว”หยางหลงโบกไม้โบกมือะโไปมาอยู่บนเกวียน
“ท่านพี่ พวกท่านกลับมาสักที”หลันฮวาดินออกมารับสามีและลูกๆ พลางถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย
“ท่านพ่อ นี่ของเราทั้งหมดหรือเ้าคะ”เสี่ยวหลินมองของกองพเนินอยู่บนเกวียนตาโต ก่อนวิ่งรอบเกวียนอย่างตื่นเต้น เมื่อได้รับการพยักหน้ายืนยันจากบิดา
“หลันเออร์ ช่วยกันขนของลงก่อน เดี๋ยวพี่จะเล่าให้เ้าฟังทีหลัง”หลังจากนั้นหกคนต่างช่วยกันยกข้าวของมากมายไปกองไว้ยังห้องโถงเล็กๆจนมันแทบแน่นขนัด หลังจากจ่ายเงินค่าเกวียนเรียบร้อยแล้ว คนทั้งหมดในครอบครัวต่างมาล้อมวงดูของที่ซื้อเข้ามา
“ท่านพี่ทำไมซื้อของมามากมาย”หลันฮวาหน้าซีดเมื่อเห็นของที่กองอยู่ ต้องใช้เงินไม่น้อยแน่ๆ แต่นางรู้ครอบครัวนางไม่มีเงิน
“ท่านพ่อไม่ได้ซื้อขอรับ เป็น้องเล็กที่ซื้อ”หยางหลงตอบมารดาเพราะตลอดเวลา เขาเห็นผู้เป็บิดาแค่มีหน้าที่จ่ายเงิน ส่วนน้องสาวเขานี่สิเป็ผู้ซื้อตัวจริงหยางหลงคิดจึงตอบไปตามที่เห็น
“พี่รอง!”จิวจิวมองพี่รองของเธออย่างใก่อนจะหันควับไปมองมารดา ที่จ้องมองเธอตาโต
“ท่านแม่ คือจริงแล้ว จิวเออร์ ก็ซื้อแต่ของจำเป็นะเ้าคะ”จิวจิวเอ่ยเสียงอ่อยเมื่อมารดามองมาตาดุ
“ใช่ท่านแม่ ข้าก็เห็นว่ามันจำเป็จริง”หยางหลงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของน้องสาว ที่ตอนนี้เ้าตัวแทบอยากหาอะไรมาอุดปากพี่รองคนนี้ของเธอจริงๆ
“อย่าดุลูกเลย หลันเออร์ พี่จะเล่าให้เ้าฟังเห็ดหลินจือที่จิวเออร์เก็บมาได้ ขายได้ตั้งดอกละ ห้าร้อยตำลึงเชียวนะ”หานตงรีบออกรับแทนบุตรสาวเมื่อเห็นภรรยามองตาดุใส่ลูกสาว ก่อนจะเล่าเื่การขายเห็ดหลินจือให้ฟัง
“ห้าร้อยตำลึง!”สามเสียงประสานกันขึ้นทันที เมื่อได้ฟังผู้นำครอบครัวกล่าวจบ
“ใช่”สามพ่อลูกที่เหลือพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพียง
“เช่นนั้นก็ 2500ตำลึงใช่หรือไม่ขอรับท่านพ่อ”ต้าหลงเอ่ยถามบิดา ดวงตายังฉายแววตื่นเต้น
“ใช่”หานตง
“ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเ้าคะท่านพี่”หลันฮวาถามสามีเสียงสั่นนางไม่คิดไม่ฝันสักนิด ว่าจู่ๆโชคก็หล่นลงมาที่ครอบครัวของนาง มันช่างมหาศาลเหลือเกิน
“ใช่เป็เื่จริง ไม่ใช่ความฝัน ตอนนี้ครอบครัวเรามีเงิน 2500 ตำลึง อ๋อ ขาดไปนิดหน่อย ใช้ซื้อของจำเป็พวกนี้มาเ้าก็ไม่ต้องดุจิวเออร์ นางซื้อของใช้ภายในบ้านจริงๆ และที่สำคัญหากไม่เพราะจิวเออร์เก็บมันมาได้เราก็คงไม่โชคดีแบบนี้”หานตงบอกกล่าวทุกคนในครอบครัว พร้อมนำเงินที่เหลือออกมาส่งให้ภรรยาซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยกับคำพูดของเขา พร้อมกับมองไปยังน้องเล็กอย่างปลาบปลื้ม
“ เอ่อ ไม่ต้องมองข้าขนาดนั้นก็ได้เ้าค่ะข้าเขินนะเ้าคะ”ร่างเล็กๆม้วนตัวไปมา ทำท่าเขินอายราวสาวน้อย เมื่อทุกคนส่งสายตาชื่นชมมาให้ก่อนจะเกิดเสียงหัวเราะประสานกันดังลั่นในบ้านหลังน้อยๆ
สุดท้ายของที่ซื้อมาทุกอย่างก็ถูกจัดเก็บเข้าที่เสื้อผ้าใหม่ๆถูกแจกจ่าย ไปคนละสองชุด พร้อมกับผ้าพับที่เหลือ ไว้ให้มารดาเอาไว้ใช้ต่อไปที่นอนหนานุ่มถูกปูลงทดแทนผ้าบางๆ ผ้านวมใหม่ ถูกเพิ่งแดดไว้ คืนนี้เธอคงได้นอนที่นอนนุ่นๆอุ่นๆสักทีจิวจิวยืนยิ้มกริ่มอย่างชอบใจ
“น้องเล็ก เ้าเอาหัวหมูกับพวกของเหม็นๆพวกนั้นมาทำไมท่านแม่จะให้พี่ใหญ่เอาไปทิ้งแล้วนะ”ต้าหลงเดินมาถามน้องสาว เมื่อน้องรองบอกว่าของพวกนี้น้องสาวเขาขอมา
“ไม่ได้นะเ้าค่ะพี่ใหญ่ ห้ามเอาของข้าไปทิ้งทำไมถึงชอบทำเสียของกันจริงๆเลย”เธอไม่เข้าใจเลยว่าสมัยโบราณนี้ยังไงชอบทำให้เสียของอยู่เรื่อยไป เด็กน้อยเดินส่ายหน้า และวิ่งตึงๆเข้าไปยังครัวเพื่อจัดการสิ่งที่เธอนำกลับมาอย่างเร่งรีบ
“...”ต้าหลง
“พี่ใหญ่ท่านมาช่วยข้าด้วยเ้าค่ะ”เสียงะโออกมาจากห้องครัวทำให้ต้าหลงสะดุ้ง น้องสาวเขาช่างคล่องแคล้วเหลือเกิน แถมยังสดใสขึ้นเยอะหลังจากที่หายป่วย
“ได้ๆ พี่ใหญ่จะช่วยเ้า”ต้าหลังเดินกลับเข้าไปที่ครัวก่อนจะลงมือช่วยน้องสาว ที่ยืนจ้องตากับหัวหมูที่ใหญ่กว่าหัวนางอีก
“พี่ใหญ่วันนี้จิวเออร์จะทำหัวหมูตุ๋นกับเครื่องในตุ๋น พี่ใหญ่ช่วยจัดการทำความสะอาดหัวหมูให้ข้าด้วยนะเ้าค่ะ”ต้าหลงก็นำหัวหมูขนาดใหญ่นี้ไปจัดการตามคำบอกของน้องสาว
“พี่รอง มาพอดีเลยเ้าค่ะ ใส้นี้ให้เป็หน้าที่พี่รองทำแบบนี้นะเ้าคะ”จิวจิวกวักมือเรียก เมื่อเห็นพี่ชายรองของเธอโผล่หน้าเข้ามาในครัวและแรงงานนี้เธอก็ไม่ปล่อยให้พลาด จัดการลากเ้าตัวคนที่ทำหน้ายู่เข้ามาล้างใส้ให้เธอ
“น้องเล็กข้าจะก่อไฟให้เ้าเอง”เสี่ยวหลินโผล่ออกมาเมื่อเห็นน้องสาวเดินเข้าไปยังเตาก่อนจะรีบคว้าท่อนไม้ เข้ามาทำหน้าที่แทน เธอจึงได้แต่ถอนใจ หันไปจัดการกับเครื่องปรุงที่ต้องใช้ซึ่งเธอก็ซื้อมาอย่างครบครัว มื้อนี้ ครอบครัวนี้จะได้กินเนื้อจนปากมันเชียวล่ะ
“หอมมาก ทำอะไรกินลูกๆ”หานตงและหลันฮวาที่กลับเข้ามาหลังออกไปดูที่ที่แผ้วถางเสร็จแล้วเมื่อผ่านเข้ามายังลานบ้าน กลิ่นหอมกระจาย จนทั้งคู่ต้องเข้ามาเมียงมอง
“ท่านพ่อ ท่านแม่ จิวเออร์นางทำหัวหมูตุ๋นกับเครื่องในตุ๋นเ้าค่ะ น่ากินมากเลย กลิ่นห๊อมหอมเ้าค่ะ”เสี่ยวหลินรีบวิ่งมาหาพ่อกับแม่ใบหน้าเล็กยิ้มกว้าง หานตงยิ้ม วางมือใหญ่บนหัวบุตรสาวอย่างอ่อนโยน
“ใช่ขอรับหอมจนข้าหิวไปหมดแล้ว”หยางหลงยืนลูบท้องอยู่ข้างพี่ใหญ่ที่กำลังควบคุมไฟตามคำสั่งน้องสาวอยู่
“จิวเออร์ เ้าทำอาหารตุ๋นเป็ด้วยรึแม่ไม่เคยสอนเ้าเลยนะ”เอาแล้วไง ว่าแล้วงานจะเข้า เอาไงดีล่ะทีนี้
“เอ่อ ท่านแม่ ข้าก็ทำไม่เป็เ้าค่ะแต่ข้าเคยเห็นท่านย่าทำเนื้อหมูตุ๋น ข้าก็เลยคิดว่าเนื้อหมูยังตุ๋นได้ ทำไหมใส้กับหัวหมูถึงจะตุ๋นไม่ได้ขอเลยเอามาทดลอง ใส่นั้นนี่นิดหน่อย ยังไม่รู้เลยว่าจะอร่อยรึเปล่าเ้าค่ะ”พูดแล้วเ้าตัวก็แอบถอนหายใจ
“หรือลูกเราจะมีพร์ด้านทำอาหารถึงได้ทำอะไรโดยไม่ต้องมีคนสอนได้”หานตงขมวดคิ้ว ก่อนยิ้มเมื่อหาคำตอบให้ตัวเองได้
“ต้องใช่แน่ๆขอรับ ข้าว่ามันต้องอร่อย”หยางหลงพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของบิดา
“ว้าย ท่านพี่หนูเ้าค่ะ”หลันฮวาใ เมื่อมองเห็นเ้าหนูตัวอ้วนกลมะโมาจากไหนก็ไม่รู้ไปเกาะอยู่ที่ไหล่ของบุตรสาวคนเล็ก
“ท่านแม่ไม่ต้องใเ้าค่ะ มันคือหยวนเป่าสัตว์เลี้ยงของลูกเอง”จิวจิวมองมารดาที่ะโไปแอบหลังบิดา พร้อมกับชี้มือมาที่เธอ
“เรียกข้าว่าท่านหยวนเป่า”เ้าตัวน้อยส่งเสียงเข้าไปในจิตเธอด้วยความไม่พอใจแขนสั้นๆคู่หน้ายกขึ้นกอดอกจ้องมาที่จิวจิวด้วยความไม่พอใจ แต่เธอเลือกทำเป็เมินมัน
“แต่มันคือหนูนะลูก มันสกปรก”หลันฮวายังไม่หายใ
“เ้านะสิสกปรก บังอาจมาว่าท่านหยวนเป่า”หยวนเป่าะโหยองแหย็งแก้มพองขึ้นด้วยความโกรธที่ถูกหาว่ามันสกปรก จริงๆมันเป็หนูรักสะอาดจะตาย
“แต่มันไม่เหมือนหนูแถวนี่เลยนะพี่ว่า”หานตงจ้องมองเ้าตัวอ้วนพร้อมกับขมวดคิ้ว เขาไม่เคยเห็นหนูประเภทนี้มาก่อน มันช่างแปลกประหลาดจริงๆ
“ใช่เ้าค่ะท่านพ่อ หยวนเป่ามันน่ารักมากเลยเ้าค่ะ”เสี่ยวหลินพยักหน้าเห็นด้วยกับบิดา
“แต่ว่า มัน...”หลันฮวายังไม่ยอมวางใจ
“ท่านแม่ให้ข้าเลี้ยงมันเถอะนะเ้าคะ”จิวจิวทำเสียงออดอ้อนมองมารดาตาละห้อย กลัวว่ามารดาจะไล่มันไป
“ใช่ท่านแม่ มันเลี้ยงง่ายมาก หากินเองไม่เปลืองด้วยขอรับ ั้แ่มันมาครั้งแรก ก็ไม่เห็นมันอีกเลย นี่มันคงเพิ่งจะกลับมาจากหากินแน่ๆตัวถึงได้กลมแบบนี้”หยางหลงรีบช่วยน้องสาวพูด
“ใช่เ้าค่ะ ให้น้องเล็กเลี้ยงมันเถอะข้าก็จะช่วย หาหญ้ามาให้มันกินด้วยเ้าค่ะ”เสี่ยวหลินรีบช่วยน้องสาวอีกแรง นางเองก็ชอบเ้าหนูนี้อยู่ไม่น้อย
“บ้านเ้าสิกินหญ้า ข้าไม่เคยกินหญ้าเสียหน่อย”หยวนเป่าะโไปมาด้วยความโกรธแต่ทุกคนกับมองว่ามันกำลังเรียกร้องความสนใจ ซึ่งช่างน่ารักนัก
“เอาล่ะ เอาล่ะ ให้เ้าสี่เลี้ยงมันได้แต่ต้องดูแลมันให้ดี เข้าใจไหม แยกย้ายไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้มากินข้าวกัน”ในที่สุดหานตงก็ใจอ่อนยินยอมให้บุตรสาวเลี้ยงดูมัน จิวจิวยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบไปตักน้ำที่โอ่งที่เธอผสมน้ำจิติญญาเอาไว้ให้คนในครอบครัวดื่มส่งให้บิดามารดาเพื่อเอาใจ
73
