ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 90 ผู้นำชุมชนแสนตื่นเต้น

        เมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้าที่ดูไม่กลัวเกรงสิ่งใด เจียงอวี้หมิงก็แย้มสรวล ช่างเป็นเด็กที่มีจิตใจมุ่งมั่นต่อสู้จริงๆ กล้าคิดกล้าทำ มิน่าเล่า คนเขาถึงบอกว่าลูกวัวแรกเกิดย่อมไม่กลัวเสือ [1]!

        “ฉันน่าจะลงมือให้เร็วกว่านี้เสียหน่อย ว่าจะชวนเธอมาทำงานกับฉันที่นี่น่ะ” เจียงอวี้หมิงเอ่ยพูดด้วยความเสียดาย ในมือเขามีลูกน้องไม่น้อย ทว่าคนที่เก่งแบบนี้ ไม่มีเลยจริงๆ 

        หานชีเยวี่ยพูดด้วยท่าทางขลาดเขิน “ผู้อำนวยการเจียง ชมเกินไปแล้วค่ะ ฉันก็แค่เด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่ง ไม่ได้มีดีขนาดนั้นหรอกค่ะ”

        “ตอนนี้เธอก็เป็นเจ้าหน้าที่ของสหคามแล้ว ยังจะถ่อมตัวอีก สาวน้อย เธอทำได้ไม่เลวเลย ประเดี๋ยวกลับไป ฉันจะไปบอกกูหน่ายของเธอให้ เธอจะต้องดีใจแน่ๆ!”

        เจียงอวี้หมิงรู้ดีว่า แม่ของเขานั้นชอบเด็กสาวที่พูดจาตรงไปตรงมาและมีสายตากว้างไกลคนนี้จริงๆ

        “เกรงว่าวันนี้ฉันคงไม่มีเวลาแล้วค่ะ ฉันมากับผู้นำชุมชน คงต้องกลับไปพร้อมกัน รบกวนคุณช่วยบอกกู้หนายหนายให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันจะเข้าเมืองมาเยี่ยมท่านใหม่”

        เจียงอวี้หมิงพยักหน้า หลังจากนั้นก็เริ่มคุยเรื่องงานกับหานชีเยวี่ยอีกครั้ง หานชีเยวี่ยกลับรู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ความสัมพันธ์ของเธอกับตระกูลเจียงได้ก้าวไปอีกขั้นแล้ว ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้เกาะขาของผู้มีอิทธิพลใหญ่เข้าให้แล้ว!

        “ชีเยวี่ย ถึงแม้ว่าจะจัดงานแลกเปลี่ยนได้จริง แต่อย่าหวังเรื่องของดีของแท้เลยนะ” เจียงอวี้หมิงขีดเส้นให้หานชีเยวี่ย เตือนเพื่อไม่ให้หญิงสาวตรงหน้าคาดหวังสูงเกินไป แล้วสุดท้ายจะต้องผิดหวัง

        “ทุกคนต่างก็เป็นชาวบ้านเหมือนกัน สิ่งที่ต้องการไม่สูงหรอกค่ะ แค่ของมีตำหนิแต่ใช้ได้ก็พอแล้ว”

        ได้ยินคำขอของหานชีเยวี่ย เจียงอวี้หมิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้น “ในโรงงานมีสินค้ามีตำหนิอยู่บ้าง ปล่อยไว้ก็เปล่าประโยชน์ คงจะนำออกมาได้”

        คำพูดของเจียงอวี้หมิงทำให้หานชีเยวี่ยรู้สึกตื่นเต้นอย่างไร้ข้อกังขา แค่ของมีตำหนิก็พอแล้ว หานชีเยวี่ยไม่ได้หวังของดีของแท้อยู่แล้ว “ผู้อำนวยการเจียง ขอบคุณมากนะคะ!”

หานชีเยวี่ยกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ในใจของเธอรู้ดีว่าในยุคที่ขาดแคลนวัสดุแบบนี้ แม้แต่สินค้ามีตำหนิก็ไม่ต้องกลัวขายไม่ออก ซึ่งส่วนใหญ่คนงานในโรงงานก็นำไปใช้เอง การที่เจียงอวี้หมิงยอมรับปากช่วยเธอนั้นถือเป็นความกรุณายิ่ง เธอได้รับผลประโยชน์มากมายขนาดนี้ก็ไม่อาจจะนิ่งนอนใจได้ กลับไปคงต้องหาทางตอบแทนบุญคุณนี้ในภายหลังให้ได้แล้ว

        “ฉันเองก็ถือเป็นลุงคนหนึ่งของเธอ ไม่ช่วยเธอแล้วจะไปช่วยใครล่ะ?” เจียงอวี้หมิงเห็นสีหน้าจริงใจของเด็กสาว เขาก็แย้มยิ้มออกมา ถ้าหานชีเยวี่ยเข้ามาหาเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง เจียงอวี้หมิงย่อมไม่ยอมช่วยแน่นอน แต่เรื่องนี้เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย ช่วยยกระดับภาพลักษณ์ของโรงงานเขาด้วย

        ถึงแม้โดยรวมแล้ว จะเป็นการลงทุนเพื่อสร้างชื่อเสียง และชื่อเสียงนั้นก็ไม่ได้เยอะอะไรมากมายนัก แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแต่ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการโรงงานจะเห็นด้วยหรือไม่  ดูเหมือนว่า คงต้องไปรายงานกับผู้อำนวยการโรงงานให้ดีๆ เสียแล้ว

        “เรื่องนี้ยังสามารถเชิญนักข่าวมาเขียนข่าวด้วยก็ได้นะคะ จะเป็นผลดีต่อการขยายชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของโรงงานเราค่ะ!”

        ในขณะที่เจียงอวี้หมิงกำลังครุ่นคิดว่าจะรายงานเรื่องนี้กับผู้อำนวยการโรงงานอย่างไรจึงจะบรรลุถึงเป้าหมาย หานชีเยวี่ยก็เอ่ยเตือนขึ้นมา ในยุคเศรษฐกิจแบบวางแผน การโฆษณายังไม่เป็นที่นิยมเท่าไหร่นัก ทว่าหานชีเยวี่ยที่เคยเห็นโฆษณาเต็มบ้านเต็มเมืองในชาติที่แล้ว หล่อนย่อมรู้ดีว่าการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีนั้นสำคัญต่อองค์กรแค่ไหน  อย่าว่าแต่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่ค่อยทำให้บริษัทเสียหายอย่างเรื่องนี้เลย ในยุคต่อมา บริษัทหลายแห่งยอมจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อชื่อเสียงด้วยซ้ำ

        ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่ยุคอนาคต แต่ถ้าได้ลงหนังสือพิมพ์ล่ะก็ ย่อมจะทำให้ผู้นำระดับสูงได้เห็น ซึ่งสำหรับผู้นำในโรงงานแล้ว นี่ต่างหากคือสิ่งที่พวกเขาให้ความสำคัญมากที่สุด เพราะอย่างไรเสีย มีใครที่ไม่อยากสร้างความประทับใจต่อหน้าผู้นำ เพื่อที่จะได้ก้าวหน้าในอนาคตบ้างเล่า?

        เจียงอวี้หมิงคิดไม่ถึงว่าจะสามารถทำแบบนี้ได้ด้วย ถ้าทำตามที่หานชีเยวี่ยบอก เพียงแค่เน้นจุดนี้ ผู้อำนวยการโรงงานก็น่าจะเห็นด้วยแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะมองหานชีเยวี่ยด้วยความชื่นชม ช่างเป็นเด็กที่มีความคิดดีจริงๆ ก่อนหน้านี้เขายังเคยกังวลว่าเด็กคนนี้จะหลงผิดไปกับตลาดมืด เติบโตมาอนาคตเสียหายจะทำอย่างไร? แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาคิดมากไปเอง เด็กคนนี้มีอนาคตไกลแน่ๆ

        “เดี๋ยวฉันจะกลับไปรายงานกับผู้อำนวยการโรงงาน หลังจากนั้นก็จะติดต่อโรงงานอื่นๆ อีก เรื่องนี้รับรองว่าจะทำให้สำเร็จให้ได้”

        ผู้อำนวยการโรงงานเป็นคนรักษาหน้าตา เรื่องนี้ต้องตกลงแน่ๆ ส่วนโรงงานอื่นๆ เชื่อว่าคงไม่มีใครอยากพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้แน่นอน เมื่อคุยเรื่องงานกันสำเร็จไปไม่น้อยแล้ว หานชีเยวี่ยก็ยิ้มพร้อมกล่าวขอบคุณเจียงอวี้หมิง “ผู้อำนวยการเจียง ขอบคุณมากเลยนะคะ ขอบอกตามตรงไม่ปิดบัง ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่าเรื่องนี้อาจจะไม่สำเร็จ แต่ตอนนี้คุณทำให้ฉันวางใจขึ้นมากเลยค่ะ”

        หานชีเยวี่ยพูดจาเอ่ยอย่างถ่อมตัว แต่เจียงอวี้หมิงรู้ดีว่า แท้จริงแล้วหานชีเยวี่ยเป็นคนชี้นำเขามาตลอด “ชีเยวี่ย เธอพูดแบบนี้ ลุงก็เกรงใจแย่สิ”

        หานชีเยวี่ย “...” เอ๋ ทำไมถึงได้กลายเป็นลุงไปอีกแล้วล่ะ?

        “คืนนี้ฉันจะกลับไปเขียนแผนงานธุรกิจ แล้วพรุ่งนี้จะเอามาให้คุณดูนะคะ จะได้นำไปรายงานกับผู้นำได้สะดวกค่ะ” หานชีเยวี่ยบ่นในใจ แต่ปากก็ยังพูดจาอย่างสุภาพอยู่ดี

        ผู้อำนวยการเจียงก็ตั้งใจจะรายงานแบบนี้อยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าหานชีเยวี่ยยังมีแผนสำรอง และนั่นยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกวางใจ เด็กคนนี้ทำงานรอบคอบน่าเชื่อถือจริงๆ ฝั่งนี้คุยกันเกือบเสร็จเรียบร้อยแล้ว อีกฝั่งผู้นำชุมชนก็จัดการธุระของตัวเองเสร็จแล้วเช่นกัน ตอนที่ผู้นำชุมชนเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ดูตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว หานชีเยวี่ยอยากจะแซวสักสองสามคำ แต่ก็กลั้นเอาไว้ หลังจากพูดคุยกันอย่างสุภาพอีกเล็กน้อย ผู้นำชุมชนก็เร่งให้หานชีเยวี่ยกลับ ชายชรารู้สึกตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว แม้แต่เสียงพูดก็ยังสั่นเล็กน้อย

        หานชีเยวี่ยคิดว่าไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงเมืองสักครั้ง เธออยากจะกินอะไรอร่อยๆ สักหน่อย แต่ชาวนาชราที่ไม่เคยเห็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต เขามีท่าทีหวาดกลัวว่าคนอื่นจะรู้ จึงเร่งให้หานชีเยวี่ยรีบกลับชุมชน

        หานชีเยวี่ยดูเวลา แล้วก็ให้ผู้นำชุมชนขับรถเกวียนไปที่ร้านอาหารของรัฐบาล ซื้อซาลาเปาแป้งขาวไส้เนื้อสักสองสามลูก ตอนที่รถเกวียนหยุด ผู้นำชุมชนก็นั่งประหม่าอยู่บนรถเกวียน ไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน

        “ผู้นำชุมชน ทำตัวให้เป็นธรรมชาติเถอะค่ะ แบบนี้ไม่เท่ากับบอกคนอื่นว่าคุณมีพิรุธเหรอคะ?” หานชีเยวี่ยทนดูไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยปากเตือนผู้นำชุมชน

        ผู้นำชุมชนเองก็รู้ดีว่าหานชีเยวี่ยพูดถูก แต่เขารู้สึกตื่นเต้นเหลือเกินนี่นา เหมือนมีกวางน้อยวิ่งอยู่ในอกอย่างไรอย่างนั้น ตั้งแต่ปีนั้นที่เขาแต่งงาน เขาก็ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน

        หานชีเยวี่ยส่ายหัวอย่างจนใจ เธอรีบเดินไปที่ร้านอาหารของรัฐบาล โชคดีที่วันนี้ร้านอาหารมีซาลาเปาไส้เนื้อขาย ดูท่าทางน่ากินเป็นอย่างยิ่ง หานชีเยวี่ยไม่ลังเลที่จะซื้อมาทั้งหมดหกชิ้น ผู้นำชุมชนมองซาลาเปาไส้เนื้อในมือของหานชีเยวี่ย ในใจรู้สึกปวดใจยิ่ง “ชีเยวี่ย นี่ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมาทำไม ซื้อซาลาเปาแป้งขาวธรรมดาสองชิ้นก็พอกินแล้ว ทำไมต้องใช้เงินเปลืองแบบนี้ด้วย?”

        “ถ้าอย่างนั้น ผู้นำชุมชนก็ออกค่าใช้จ่ายให้ฉันแทนเป็นอย่างไรคะ?” หานชีเยวี่ยพูดหยอกพร้อมรอยยิ้มคิกคัก

        ผู้นำชุมชนรีบหุบปากไม่พูดอะไรทันที ล้อเล่นหรือ จะให้ออกเงินแทนได้อย่างไร? เขามีหน้าที่เป็นคนหาเงิน ไม่ได้เป็นคนใช้เงิน อำนาจทางการเงินในบ้านอยู่ที่ภรรยา ถ้าให้ภรรยารู้ว่าเขาเอาเงินที่เก็บไว้แต่งงานให้ลูกชายมาใช้แบบนี้ มีหวังโดนเล่นงานจนถึงตายแน่ๆ

        หานชีเยวี่ยเห็นท่าทางของชายชราก็ทนไม่ไหว หัวเราะออกมาจนได้ เพราะคำพูดหยอกล้อของหานชีเยวี่ย ทำให้ผู้นำชุมชนรู้สึกผ่อนคลายกลับมาเป็นปกติขึ้นเยอะ อย่างน้อยคนแปลกหน้าก็ดูไม่ออกแล้วว่าเขาเป็นอะไร

        ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่นานก็ถึงประตูเมือง

        เชิงอรรถ

        [1] 初生牛犊不怕虎 ลูกวัวแรกเกิดย่อมไม่กลัวเสือ หมายถึง ลูกวัวเพิ่งคลอดลูกไม่กลัวเสือเพราะไม่รู้ว่าเสือมีดุร้ายแค่ไหน อุปมาถึง คนหนุ่มสาวที่มีความมุ่งมั่นไร้ความกังวลใจจึงกล้าทำกล้าแสดงออก ; แต่ความกล้าหาญไม่เกรงกลัวนี้อาจนำภัยมาสู่ตนไม่รู้ตัว