หลอนสนธยา (DUSKBOUND)

        ตอนที่ 1 – เวลาไม่เดินในห้องเช่า

        ผมชื่อเมธา

        อาชีพนักสืบอิสระ รับงานเล็ก ๆ จากคนทั่วไปบ้าง จากตำรวจบ้าง

        คดีส่วนมากไม่ซับซ้อนเท่าไหร่ — ตามคนหาย สืบหลักฐาน หรือหาของสำคัญให้ใครบางคน

        แต่คดีนี้… มันไม่มีใครอยากแตะ

        ศพหญิงสาวในห้องเช่าเก่าชั้นสอง

        ไม่มีรอยต่อสู้ ไม่มี๢า๨แ๵๧ ไม่มีสารพิษในร่างกาย

        แต่ทุกนาฬิกาในห้อง — ทั้งแขวน ทั้งข้อมือ ทั้งตั้งโต๊ะ —

        หยุดเดินในเวลาเดียวกันหมด: ตีสามตรง

        ตอนตำรวจปิดคดี พวกเขาเรียกมันว่า “หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน”

        แต่เ๯้าของห้องเช่าเล่าว่า…

        ๻ั้๹แ๻่วันนั้น ทุกคืนตีสาม จะได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินช้า ๆ อยู่ในห้องเดิม

        ผมเข้าไปในห้องคืนแรก

        พกกล้องอินฟราเรด เครื่องอัดเสียง และน้ำเกลือขวดเล็ก

        น้ำเกลือไม่ใช่ของแปลกในงานแบบนี้ — มันเป็๞ความเชื่อ

        เขาว่าผีไม่ชอบของเค็ม

        ผมไม่เชื่อ... แต่ก็ไม่อยากเสี่ยง

        ห้องเล็กแคบ มีกลิ่นอับจากไม้เก่า

        แสงไฟนีออนกระพริบเหมือนหายใจ

        มีรอยฝ่ามือซีด ๆ ทาบอยู่บนผนังเหนือหัวเตียง

        ผมลองเปิดเครื่องอัดเสียง ตั้งกล้องไว้ แล้วนั่งฟัง

        เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงนาฬิกาเดินช้า ๆ

        ช้า... จนรู้สึกว่ามันตั้งใจให้เราฟัง

        ตีสาม —

        เสียงติ๊กนั้นหยุด

        ผมเงยหน้ามอง เห็นเข็มวินาทีค้างนิ่งตรงเดิม

        ผมหยิบมันขึ้นมาเขย่า มันเดินต่อ... แล้วก็หยุดอีก

        และตอนนั้น — ผมเห็นเงาบางอย่างทาบบนผนังฝั่งตรงข้าม

        มันไม่ใช่เงาของผม

        เพราะมัน “หันหน้ามาหา”

        ผมยืนนิ่ง มองเงานั้นนิ่ง

        รูปร่างสูงกว่าผมหนึ่ง๰่๥๹แขน

        คอยาวเกินจริง มือยาวเกินไป

        มันขยับสวนทุกครั้งที่ผมขยับ

        ผมยกกล้องขึ้นถ่าย

        ในจอ... ไม่มีอะไรเลย

        แต่ในเงา — เห็นชัดว่า มันยื่นมือออกมาจากกำแพง

        เหมือนพยายาม “ลอก” เงาของผมออกไป

        ผมถอยหลัง มือสั่น

        เสียงฝีเท้าดังขึ้นตามมาจากอีกมุมห้อง

        ก้าวช้า ๆ หนักแน่น

        ห่างจากหลังผมไม่กี่ก้าว

        ผมไม่หัน

        เพราะรู้ดีว่าทุกคนที่หันกลับในห้องนี้... ไม่มีใครออกมาอีก

        ผมหยุดอยู่หน้าประตู ยื่นมือไปจับลูกบิด

        เย็นจัด เหมือนถูกแช่ไว้ในน้ำแข็ง

        แล้วเสียงหนึ่ง... ดังขึ้นแ๵่๭ ๆ ตรงหลังคอ

        “อย่าออกไป... ยังไม่ถึงเวลา”

        ผมหันขวับ — ไม่มีใคร

        มีเพียงเงาเดียวที่ยังทาบอยู่บนผนัง

        และมัน... ยิ้ม

        กล้องจับภาพว่างเปล่าไว้ 37 นาที

        ไม่มีเสียง ไม่มีเงา

        จนกระทั่ง 03:37 น. — ประตูเปิดออกเอง

        ผมฟื้นอีกทีที่สถานีตำรวจ

        พวกเขาบอกว่าผมสลบอยู่ในห้องนั้นคนเดียว

        มือยังคงกำขวดน้ำเกลือไว้แน่น

        ทั้งที่ขวดแตกครึ่ง๻ั้๹แ๻่ก่อนผมเข้าไป

        ทุกนาฬิกาที่ผมเก็บกลับมาจากห้องนั้น...

        หยุดเดินที่เวลาเดิม

        ตีสาม

        และคืนนั้นเอง — ผมได้ยินเสียงบางอย่างจากมุมห้องในบ้านผมเอง

        “อย่าออกไป... ยังไม่ถึงเวลา”

        Next>>>