ตอนที่ 2 แอบพ่อเข้าไร่…ดันเจอ!!!
เช้าวันต่อมา
“พ่อค่ะ อาหารเตรียมเสร็จแล้วลินวางไว้ตรงนี่นะ” มิลินะโบอกพ่อที่กำลังใสเสื้อคลุมลายสก๊อตเตรียมเข้าไร่
“โอเค ขอบคุณมากลูก”
“ไม่ให้หนูไปจริงหรอ” เธอลองอ้อนอีกครั้ง
“ที่นั่นมันไม่เหมาะกับลูกหรอ”
“งืมมมม”
“เด็กดี อยู่บ้านนะ”
“ค่ะพ่อ”
“เก่งมาก”
“งั้นรีบกลับมานะคะ”
“อืม”
ลูกสาวคนเล็กยกมือขึ้นโบกมือให้พ่อของตัวเองที่กำลังเดินขึ้นรถกระบะไปไร่ หลังจากที่รถของพ่อขับออกไปเธอก็หลังเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่ายเหมือนทุกครั้ง…
แต่….
ไม่ใช่ครั้งนี้
เธอหมุนตัวกลับเข้าบ้านก็จริง แต่เธอไม่ได้เดินขึ้นบ้านหรอนะ เพราะเธอเดินกลับไปหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาใส่แทน ก่อนจะเดินเปิดโกดังหลังบ้านหยิบจักรยานคันโปรดที่พ่อซื้อให้ออกมา…
“แอบไปดูดีกว่า” ด้วยความอยากรู้ เธอเลยเลือกที่จะทำผิดคำสั่งที่พ่อบอก เพราะล่าสุดที่เธอได้เข้าไร่ก็น่าจะ 7 ปีก่อนได้ แถม7ปีต่อมาพ่อก็ขยับขยายที่ทางซะเยอะเลยขอไปแอบดูหน่อยแล้วกัน
“อืมมมม ไร่ข้างๆ ใช่ไหมนะ” เธอทวนตัวเองหลังจากปั่นจักรยานมาถึงสี่แยก และพ่อบอกว่าซื้อที่ไร่ข้างๆ ก็คงเป็ข้างนี่ละมั้ง เธอคิดเองเอ่อเอง ก่อนถีบจักรยานคันโปรดตรงไปตามทางที่คิดว่าใช่และมันก็ใช่ตามคาด
“นั้นไง” เธอเห็นรถกระบะคันสีแดงของพ่อจอดอยู่หน้าโรงเกษตรแน่นอนว่าพ่อเธอต้องอยู่ตรงนี้แน่
เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็รีบเอาจักรยานไปแอบหลังต้นไม้ ก่อนจะเดินไปที่รถกระบะของพ่อ พร้อมกับชะโงกหน้าออกมาและลอบมองเข้าไปในโรงเกษตร
“พ่อ…” เธอพูดเสียงเบา เมื่อเห็นพ่อกำลังยืนคุยกับคนงานกว่า 20 คนทั้งชายและหญิงที่ดูไม่เหมือนคนไทยเท่าไหร่ ดูจากการทาแป้งที่ใบหน้าด้วยแป้งสีออกเหลืองๆ พ่อยืนคู่กับน้าเมฆ ซึ่งเป็คู่ขาเขา แต่ก็อีกแหละ เธอเคยเจอนับครั้งได้เพราะพ่อไม่ให้ผู้ชายคนไหนมาบ้านเธอเลย
และในระหว่างที่เธอกำลังแอบดูอยู่นั้น…
“ใครนะ”
“!!!!” เสียงจากด้านหลังทำเธอขนลุกซู่ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หันหน้ากลับไปและพบกับ
“แฮๆ สวัสดีค่ะป้าจิต”
“คุณหนูมิลินหรอ” ป้าคิดขมวดเพราะเด็กสาวตรงหน้า หน้าคล้ายลูกสาวคนเล็กของนายหัว แต่ก็ไม่ได้เจอนานแล้ว นานซะจำไม่ได้เลยว่าเจอกันครั้งล่าสุดเมื่อไหร่
เพราะความหวงลูกสาวของนายหัวนั่นแหละ
“ช…ใช่ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นเพราะกลัวพ่อรู้เป็ที่สุด
“นายหัวให้มาช่วยงานหรอคะ”
“ไม่ค่ะ ลินแอบมา ป้าจิตอย่าบอกพ่อนะ” เธอรีบบอกไปตามความจริง
“ตายแล้วคุณหนู รู้ไหมมันเื่ใหญ่”
“นะป้าอย่าบอกพ่อนะ ป้าไม่บอกก็ไม่มีใครรู้ เนี่ยลินกำลังจะกลับแล้ว”
“ถ้านายหัวรู้ป้าโดนไล่ออกแน่”
“ไม่รู้หรอก หนูไปนะป้า ขอโทษด้วยค่ะ”
เพราะโดนจับได้เธอเลยต้องรีบออกมาจากตรงนั้น พร้อมกับรีบปั่นจักรยานกลับไปที่บ้าน แต่ในระหว่างทางสวนที่เธอไม่ค่อยได้เห็นมันก็ยั่วให้เธอได้มองเหลือเกิน จนรู้ตัวอีกทีเธอก็ขับจักรยานมาจอดใกล้บริเวณน้ำตกแล้ว
และเมื่อมองลงไปเธอก็เห็นพวกคนงานของพ่อนับสิบกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน เธอมองภาพนั้นด้วยความหลงใหล เพราะมันทั้งอิสระและดูสนุกผิดไปจากชีวิตจืดชืดของเธอเลย
จนเวลาล่วงเลยไป เธอก็ยังจับต้องอยู่ตรงนั้นก่อนที่…
“นั้นใครอะ!”
“!!!!”
737
