บรึม บรึม ไฟปะทุ จากกระท่อมหลังหนึ่ง เสียงดังสนั่นมากดังไปไกลเกินกว่าร้อยเมตร จนผู้พัน เรโนสังเกตุได้
" มันเกิดอะไรขึ้น " ในขณะที่ผู้พันเรโนขยับตัวเพื่อจะไปดูจุดเกิดเหตุนั้น มินามิ เคนสุเกะ ก็ชักดาบออกมา ฟันเข้าใส่ผู้พันเรโนจากด้านหลัง ดีที่ผู้พัน เรโน มีประสบการณ์สูง เขาใช้ค้อนส่วนตัว รับ ดาบคาตานะนั้น
" คุณหัวหน้าหมู่บ้านนี่มันอะไรกัน " ผู้พัน เรโน ทำหน้าสงสัยค้างอยู่บนใบหน้า แต่ฝ่ายนู้นโจมตีมาแบบนี้ คงต้องจับกุมตัวไว้ก่อนแล้วค่อยถามแล้วสินะ
อยู่ๆ ก็มีฝูงก็อบลินออกมาโจมตีพวกทหาร บริเวณโดยรอบกลายเป็นสนามรบไปในทันที
" ก็อบลิน!!!"
ในขณะที่ผู้พัน เรโนสงสัยอยู่ หัวหน้าหมู่บ้านก็รำดาบคาตานะเข้ามา ฟันโจมตี ผู้พันเรโน ถอยหลบ จากการโจมตีนั้น แล้วใช้ค้อนส่วนตัว ทุบเข้าใส่ตัวดาบคาตานะ
" เก่งเหมือนกันนี่ คุณผู้พัน "
" มีบีช เทมเมอร์อยู่ในหมู่พวกแกสินะ "
" อืม ฉลาดดีนี่คุณผู้พัน "
" พวกเรา รุมมัน "
สิ้นเสียงของ มินามิ เคนสุเกะ ชาวบ้านก็ฮือกันเข้ามาโจมตีผู้พัน เรโน เขาหลบการโจมตีของชาวบ้านเหล่านั้นได้แบบไม่ยากเย็น แล้ว หวดค้อนเข้าใส่กลุ่มคนพวกนั้น จนล้มลง
" อย่าเอาลูกน้องมาเกะกะ เลย มาสู้กันเลยจะดีกว่านะ คุณหัวหน้าหมู่บ้าน "
อีกด้านหนึ่ง
ฮาคุโตะ กำลังอุ้มโนริ วิ่งมาทางบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
" อ่า..... คุณสามี คุณผ่านด่านทดสอบแล้ว " แล้วโนริก็หยิบกระดาษ แผ่นหนึ่งให้กับผม มันเป็นแผนที่ดันเจี้ยน ของ อิฟริท ที่ผมเพิ่งสู้มา
" ตอนนี้ อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย โนริ "
" ไม่ คุณสามี ชั้นต้องพูดก่อนจะไม่มีโอกาสพูดแล้ว "
ผมวางโนริลงแล้ว กุมมือเธอไว้ เธอพยายามที่จะพูดถึงแม้ว่าจะพูดกระตุกกระตักก็ตาม
" อ่า คุณสามี ชั้นกำลังจะต้องไปก่อนแล้ว ชั้นมีเรื่องที่จะเล่าให้คุณฟัง "
ผมตั้งใจฟังเรื่องที่โนริพูด เพราะเธอใกล้จะตายแล้ว เรื่องมีอยู่ว่า
ตระกูลของโนริเป็นผู้พิทักษ์ ธนู โดรเนียมากว่าพันปีแล้ว พวกเธอปกป้องมันจากคนภายนอก จึงหลอกคนภายนอกมาฆ่า รวมถึงจับมาทำพันธ์ุ เพื่อให้ได้ผู้พิทักษ์รุ่นต่อไป ในขณะเดียวกัน ก็มองหาผู้ผ่านการทดสอบไปด้วย แต่เมื่อเวลาผ่านไป นิสัยฆ่าคนภายนอกเอามากิน ก็แทรกซึม สู่ วิถีชีวิตชาวบ้าน จนคนในหมู่บ้านนี้ ทำการฆาตกรรมคนภายนอกเป็นว่าเล่น ทั้งที่บุกรุก หรือไม่บุกรุก สถานที่เก็บธนู โดรเนีย
" คุณสามี จงไปเอาสมบัติในนั้น และปกป้องธนู โดรเนียต่อจากชั้นด้วย " โนริ กลั้นใจพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสิ้นลม
" ม่ายยยยยยย โนริ เธอต้องไม่ตาย"
ผมพยายามปั้มหัวใจเธอ และผายปอดแบบ เม้า ทู เม้า เท่าที่ผมจะทำได้
" ฮึบ 1....2.....3...... "
" ไม่นะ เธอต้อง ไม่ตาย ม่ายยยยยย ฉันยังมีอะไรอีกตั้งเยอะแยะที่จะถามเธอ"
ผมกอดร่างที่ไร้วิญญาณของโนริ ผมให้สัญญาว่าจะเอาอัฐิ ของเธอไปเก็บไว้ที่ดันเจี้ยน จะไม่ให้ใครมารบกวนเธออีก ตอนนี้ คงจะต้องเอาร่างเธอ ไปฝังไว้แบบนี้ก่อน
ในขณะที่ผมกำลัง โศรกเศร้าอยู่นั้นเอง พี่มิรินก็เข้ามาปลอบผม
" คนก็ตายไปแล้ว ทำใจเถอะน้องฮาคุโตะ " แล้วพี่มิรินก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาผม
" เธอ โนรินะ เป็นเพื่อนผู้หญิงคนแรกของผม ผมจะจำเธอไว้ในใจตลอดการ เธอจะมีชีวิตในตัวผม "
พี่มิริน พยักหน้า ก่อนจะรับศพโนริ ออกไปจากมือผม
" ทำใจนะ ฮาคุโตะ " พี่คาโอริพูดทั้งๆที่แบกคิมิสุเกะไว้ข้างหลังเธอ
แล้วเราก็ เผาศพ โนริตรงนั้นด้วยเวทย์มนต์เพลิง พี่มิริน เอาขวดเก็บไอเท็ม มาเก็บอัฐิของโนริ แล้วส่งให้ผม
ตอนนี้ ผมทำใจได้แล้ว ผมปาดน้ำตาที่หน้าเป็นการสั่งลาครั้งสุดท้าย
" เราไปกันเถอะพี่มิริน "
ทว่า.......
" แก แก ฆ่าโนริเรอะ ชั้นอุตส่าห์แอบรักโนริมาตั้งนาน " ชาวบ้านคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น พร้อมฝูงก็อบลินนับร้อย เขาคงเป็นบีชเทมเมอร์ ที่ควบคุมก็อบลินฝูงนี้อยู่
กลุ่มก็อบลินแตกรัง บุกเข้าประชิดผม ผมร่ายเวทย์มนต์ หลายต่อหลายบัฟพร้อมกระโดดหลบแล้วปล่อยเวทย์เพลิงเข้าใส่ก็อบลินกลุ่มนี้ แต่แล้วผมก็ต้องตกใจที่ก็อบลินฝูงนี้ใช้อาร์ต แบบมนุษย์ได้
" แกสอนทักษะยุทธให้ก็อบลินรึ " ผมตะโกนเข้าใส่ชาวบ้านคนนั้น
" ใช่แล้ว แถมมันยังทำแบบนี้ได้ด้วยนะ " ชาวบ้านคนนั้นเป่าขลุ่ยออกมา กลุ่มก็อบลิน ได้ร่ายเวทย์มนต์เพลิงออกมา และยิงโจมตีผม
แต่พี่มิริน ร่ายเวทย์ สลายเวทย์มนต์นั้นทัน
" เราต้องจัดการคนควบคุมฝูงก็อบลิน " พี่คาโอริตะโกน แต่เธอไม่สามารถร่วมสู้ได้ เพราะแบกคิมิสุเกะอยู่
ผมกับพี่มิริน เลยผลัดกันรับ ผลัดกันรุก ชาวบ้านคนนั้น
" ฮะ ฮะ ฮะ พวกแกไม่รอดหรอก เอาแผ่นกระดาษของโนริมาให้ชั้น ซะสิ ชั้นจะไว้ชีวิต "
ผมเลยโยนกระดาษออกไป พร้อมปล่อยเวทย์มนต์เพลิงใส่ ชาวบ้านคนนั้นรีบใช้ตัวมาบังกระดาษนั้นไว้
" แก บังอาจเอากระดาษปลอมมาหลอกชั้น เหรอ " เขากำ กระดาษปลอมที่ผมโยนออกไป แล้วขยำด้วยความโกรธ
ผมปล่อยกระดาษ ออกไป อีก 10 ใบ แล้วใช้เวทย์มนต์เพลิง ยิงออกไป
" จะไม่เอาตัวมาบังเหรอ อาจจะมีอันจริงก็ได้นะ "
" แก ไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม " ชาวบ้านคนนั้นเอาตัวมาบังกระดาษทั้งสิบใบ ทำให้ผมมีโอกาส ยิงเวทย์ เฟลมสเปียไปหักขลุ่ยของเขาได้ ทำให้ฝูงก็อบลินไม่ปฏิบัติตามคำสั่งเขาแล้ว
" นี่แกหลอกข้านี่นา กระดาษทั้ง10 ใบ เป็นกระดาษเปล่า " เขาขยำกระดาษ ก่อนจะมองไปที่ก็อบลินที่หลุดจากการบังคับ ที่เข้ามารุมเขา
" ไม่นะไม่ พวกแก เป็นก็อบลินของชั้นนะ ม่ายยยยยยย" เขาถูกก็อบลินรุมจนตาย หลังจากนั้นก็อบลินก็กระจายตัวกันหนีออกไป
" ทำได้ดีมากเจ้าหนู "
เสียงที่ดังมาจากอีกฝากหนึ่งของกำแพง เขาคือผู้พัน เรโนนั่นเอง เขาจับกุม มินามิ เคนสุเกะได้แล้ว และตอนนี้ทหารได้เข้าควบคุมสถานการณ์ ในหมู่บ้านได้เรียบร้อย
" กลับไปชั้นจะ รายงาน ความดีความชอบให้ ผู้บัญชาการอาร์คเอง เจ้าหนูฮาคุโตะ"
และเรื่องวุ่นวายของหมูบ้านมินามิ ก็จบลงด้วยประการฉะนี้
พวกชาวบ้านทุกคนโดนจับกุม และพวกคนงานขุดถนนที่ยังไม่ตายก็ได้รับการปลดปล่อยถึงแม้จะพิการก็ตาม รวมทั้งพวกทหารที่โดน กิน แขนกินขา แล้วเอาไปทำพันธ์ุ
1K
