เจนที่ตอนนี้กำลังวิ่งมาทางอดัมได้ล้มลงก่อนจะมาถึงชายหนุ่มตามมาด้วยแจ๊คและสมุนที่กำลังบินอยู่เหนือหัวหญิงสาว
“หมดเวลาหนีแล้วนังทรยศ!!วันนี้ข้าจะทำไห้แกไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ..งานวิจัยทั้งชีวิตของข้ามันพังไปหมดแล้ววว!! แถมแกยังขโมยตัวอย่างการทดลองอันแสนล้ำค่าของข้ามาอีก.. วันนี้แกต้องตาย!!”
“มันสมกับที่แกทำกับครอบครัวข้าแล้วแจ๊ค ไอ้สารเลว!!”
“ข้าไปทำอะไรไห้แกกันว่ะนังงูพิษ!!”
“แกอาจจะลืมมันไปแล้ว แต่เมื่อ5ปีก่อนแกเคยฆ่าพ่อแม่ข้า.. และแกก็ฆ่าน้องสาวข้า ข้า.. เจน ซาเล็มไม่อาจลืมเื่ในวันนั้น”
“ซาเล็ม.. เคี๊ยกกกฮ่าๆๆๆๆๆยังมีพวกมันหลงเหลืออยู่อีกหรือเนี่ยฮ่าๆๆๆๆๆๆๆที่เ้าเข้ามาในกองทัพเมื่อสองปีก่อนเพราะเ้าจะมาล้างแค้นไห้ไอ้พวกสวะนั่นรึฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”
แจ๊คนั้นเหมือนจะเสียสติไปแล้วเจนมองชายผมขาวด้วยสายตาแค้นเคืองจนดูน่ากลัว
“ฆ่าหมอนั่นซะ..”
ผีสาวที่ยืนเงียบมาตลอดตอนนี้ได้เอ่ยปากขึ้นมาอย่างร้อนรนอดัมหันไปมองด้านนอกก่อนจะหันกลับมามองผีสาวที่ดูกดดันผิดปกติ....
“ข้าว่าข้าพอจะเดาเหตุการณ์ต่อไปได้น่ะ..”
อดัมหันไปหาผีสาวที่หันมองเขาด้วยความไม่พอใจแจ๊คที่ตอนนี้หยุดหัวเราะนั้นได้เปลี่ยนสายตาเป็เหี้ยมเกรียมพร้อมมองไปที่เจน
“เจน..ข้าจะบอกเื่ที่เ้าเข้าใจผิดมาตลอดไห้ฟังไม่ว่าเ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม!!เ้าคงจำน้องสาวของเ้าที่นอนเป็ศพบนเตียงทดลองของข้าได้ซินะ นังนั่นแหละเจน..ที่มันรวมหัวกับข้าเมื่อ5ปีก่อนมันสังหารพ่อแม่เ้าเองกับมือเพื่อแลกกับพลังจากชาว์และพ่อกับแม่เ้าก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้าเท่าไหร่เลยพวกมันเลี้ยงพวกเ้าทั้งสองไว้เพื่อเป็หนูทดลองเท่านั้นแหละ..ยัยเด็กแมรี่ในตอนนั้นยังฉลาดพอที่จะเอาตัวรอด แต่ดูเ้าตอนนี้สิ..แก้แค้นไห้พวกมันรึ!! ช่างโง่เขลาสิ้นดี!!”
“หุบปากซะไอ้สารเลว!!”
เจนที่กำลังฟังอยู่นั้นไม่อาจจะยอมรับสิ่งที่แจ๊คพูดออกมาได้อดัมหันไปมองทางผีสาวที่กำลังยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกล.....
“ไม่แก้ตัวหน่อยเหรอ..แมรี่ ซาเล็ม”
แมรี่หันมามองอดัมด้วยสายตาเฉยชาต่างจากใบหน้ายิ้มแย้มที่เคยมีเมื่อไม่นานมานี้
“มันก็เป็ความจริงทุกอย่างล่ะนะ..ข้าไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ข้าเคยทำแม้แต่น้อยเ้ารู้จักพวกลัทธิเฮลซิ่งที่จะกินทายาทตัวเองเมื่ออายุครบ20ปีรึปล่าว.. นั่นแหละพ่อกับแม่ข้า พี่สาวข้าในตอนนั้นมีอายุไกล้จะ20พอดีตอนนั้นนางอ่อนโยนเกินไปชาว์จึงมองมาที่ข้าและมอบข้อแลกเปลี่ยนไห้ลอบสังหารพ่อกับแม่ที่เป็คนของลัทธิฝั่งนรกซึ่งตอนนั้นข้าได้รู้จักกับแจ๊คมาระยะนึงแล้วเราก็เลยทำงานนี้ด้วยกัน....ข้าแค่กำลังปกป้องครอบครัวของเราที่มีแค่เจนกับข้าจากพวกวิปริตสารเลวนั่น!!”
ฟุ๊บ!!
ตู้มมม!!
เจนที่ดูเหมือนจะคลั่งไปแล้วนั้นได้เค้นพลังทั้งหมดออกมาและพุ่งไปบนฟ้าทันทีกลุ่มกองกำลังแมงมุมดำได้เข้ามาขวางเอาไว้แต่ดูเหมือนความพิโรธของั์นั้นได้ถูกดึงพลังมาถึงขีดสุด
กระบองเหล็กฟาดเหล่าแมงมุมดำจนกระเด็นออกไปนับสิบคนในคราวเดียวคนที่โดนกระบองฟาดเข้าจังๆนั้นร่างกายบิดเบี้ยวจนไม่อาจจะจำเค้าโครงเดิมได้ด้วยซ้ำ
แจ๊คที่ยืนมองด้วยใบหน้าอัมหิตนั้นยืดมือข้างหนึ่งออกไปข้างหน้าก่อนจะปล่อยคลื่นเสียงที่เคยถล่มอาคารจนแหลกเป็ชิ้นๆไปทางเจน
ตู้มมม!!
คลื่นเสียงปะทะเข้าอย่างจังจนเจนกระเด็นลงมากระแทกพื้นดินอีกครั้งเจนที่กำลังเสียสติพร้อมในตาที่แดงก่ำจนเหมือนปีศาจนั้นลุกขึ้นมาในทันทีและพุ่งไปหาแจ๊คอีกครั้ง
“ช่วยนาง.. นางจะตายหากฝืนต่อไป!!”
“อย่าทำเหมือนมันเป็เื่ของข้า..”
“ข้าขอร้อง..”
“........ข้าจะลองทำเื่โง่ๆแบบที่มนุษย์ทำสักครั้งก็แล้วกัน”
........บทเรียนแรกในการเป็มนุษย์_ทำเื่โง่ๆโดยไม่ต้องมีเหตุผล หึ!!.....
อดัมก้าวออกไปยืนตรงหน้าต่างที่มองเห็นฉากด้านนอกได้ชัดเจนชายหนุ่มยืดมือทั้งสองข้างขึ้นภายใต้แผ่นหลังที่แข็งแกร่งและร่างกายที่สูงไหญ่นั้นบอกถึงความเป็ชายชาตรี
ในตาที่ตอนนี้ฉายแววสังหารนั้นดั่งหมาป่าที่พร้อมสำหรับการล่าเหยื่อเืที่กำลังเดือดพล่านและอดรีนาลีนที่ไหลหลั่งนั้นไห้ความรู้สึกตื่นเต้นจนอดัมเผยยิ้มสยองออกมา
“ข้าว่ามันต้องสนุกแน่ๆ”
แมรี่ตอนนี้ยืนมองท่าทางอดัมที่เหมือนจะมองการต่อสู้ด้านหน้าเป็กีฬาเอ็กซ์ตรีมอย่างน่าขนลุก.....เครื่องจักรสังหารที่มีความรู้สึกงั้นหรือดูเหมือนโลกจะสร้างสัตว์ประหลาดที่ไม่ควรเกิดขึ้นมาซะแล้ว..
ฟุ้ป..
อดัมพุ่งออกไปยังจุดที่เกิดการปะทะพร้อมจับชายชุดดำคนหนึ่งไว้ทันทีโดยไม่รอไห้ชายคนนั้นได้ตั้งตัวสองมือของอดัมบิดคอของชายชุดดำจนหมุนกลับหลังจนดูเหมือนว่ากระดูกต้นคอนั้นบัดนี้ได้ขาดออกจากกัน
แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบคอที่ถูกบิดจนหักนั้นบัดนี้โดนดึงออกจากร่างอย่างโเี้ก่อนจะหล่นลงบนพื้นพร้อมฝ่าเท้าที่กระทืบซ้ำอย่างรุนแรงจนหัวแบะสมองและเืกระจุยกระจาย
ตัดภาพมาทที่ใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มเชื้อเชิญสู่ความตาอันแสนน่าจดจำนั้นทำทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างหันมามองเป็ตาเดียวกันพร้อมอาการเสียวสันหลังและเหงื่อที่เปียกชุ่มในฝ่ามือ..บางครั้งความกลัวก็เป็อาวุธที่ดี..
เจนได้หันมามองชายหนุ่มแวบนึงด้วยความแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะกลับเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ตอนนี้แจ๊คนั้นจำชายหนุ่มได้ทันทีพร้อมออกคำสั่งไห้กองกำลังแมงมุมดำเข้าโจมตีชายหนุ่ม
กลุ่มชายชุดดำนั้นลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีชายหนุ่มพร้อมๆกันแน่นอนว่าถึงแม้จะกลัวการมีสภาพศพเหมือนเพื่อนร่วมงานที่พึ่งจากไปนั้นแต่ทุกคนก็เป็นักรบ
“ฆ่ามันนน!!”
“ว๊ากกกกก!!”
กลุ่มคนติดอาวุธที่บินมาอย่างคับคั่งเหมือนเมฆดำที่นำห่าฝนะุมาทางชายหนุ่มอดัมค่อยๆเดินออกไปทางกลุ่มแมงมุมดำก่อนจะะโขึ้นลงสองสามครั้ง
“ไม่สิ.. มันต้องลอยไม่ใช่ะโ”
ทันใดนั้นอดัมก็ค่อยๆลอยเหนือพื้นดินอย่างช้าๆ..ถึงจะไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไรแต่มันก็ไม่เลวต้องขอบคุณเ้าแล้วบัคกี้.....
ดูเหมือนยีนส์พิเศษของบัคกี้จะใช้การได้ดีอดัมใช้ความสมารถต้านแรงโน้มถ่วงที่ทำไห้เคลื่อนที่ในอากาศได้อย่างอิสระและพุ่งเข้าหากลุ่มแมงมุมดำลูกเตะเสริมกระดูกเหล็กถูกฟาดเข้าใส่ชายชุดดำคนหนึ่งจนลอยหายไปในซากตึก
สำหรับความรุนแรงนั้นสำหรับเหล่านักรบที่มีพลังชีวิตไม่ถึง20นั้นคงเป็แค่ฝันที่จะรอดชีวิตหมัดอีกหลายหมัดรัวใส่อย่างไม่ยั้งจนส่งพวกที่เหลือลอยหายไปสภาพหลังรับการโจมตีนั้นเหมือนโดนค้อนเหล็กฟาดจนบางคนถึงขั้นลำตัวทะลุ....แค่นี้คงเพียงพอแล้วสำหรับการวอร์มร่างกาย.....
อดัมหยุดมือลงเพราะเบื้องหน้าเขานั้นหลงเหลือเพียงกลุ่มแมงมุมดำไม่กี่คนที่ยืนตัวสั่นไม่กล้าขยับส่วนที่เหลือนั้นล้วนกลายเป็ก้อนเนื้ออยู่ที่ใดสักแห่งในบริเวณรอบๆ
ตู้ม.. ๆ.. ๆ
คลื่นเสียงถูกปล่อยออกมาเป็ระยะจากบนฟ้าเจนที่ตอนนี้กำลังหลบอย่างทุลักทุเลพร้อมกับที่คอยฟาดเศษอิฐเพื่อโจมตีกลับ
สำหรับความห่างของพลังชีวิตนั้นเจนยังเป็รองอยู่มากและการใช้คลื่นเสียงคอยโจมตีจากบนฟ้านั้นทำไห้ช่องว่างความเสียเปรียบนั้นกว้างขึ้นสำหรับคนที่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด
หญิงสาวที่กำลังวิ่งพล่านด้วยความบ้าคลั่งนั้นหยุดที่จะโจมตีต่อและหลบการโจมตีสุดท้ายของแจ๊คก่อนที่จะพุ่งะโขึ้นไปบนฟ้าอย่างสุดแรงกระบองยักในมือนั้นได้ฟาดไปทางแจ๊คอย่างรุนแรงแต่น่าเสียดายที่รองเท้าลอยฟ้าได้ส่งแจ๊คดีดตัวหลบไปได้
การโจมตีที่หญิงสาวใช้พลังอย่างเต็มที่นั้นไม่อาจจะทำอะไรแจ๊คได้แม้แต่น้อยสภาพของเจนนั้นร่อแร่ลงทุกทีต่างจากแจ๊คที่ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนแจ๊คที่พึ่งจะยิ้มไห้กับเจนที่ไกล้หมดแรงนั้นได้ใช้โอกาสนี้ปิดฉากทุกอย่างด้วยการโจมตีสุดท้ายฝ่ามือที่ขาวโพลนพร้อมเล็บที่เป็สีดำนั้นได้ปล่อยคลื่นเสียงอันรุนแรงหวังจะส่งเจนกลับลงสู่พื้นดิน
ตึ๊ง!!
ตู้มมมม..
ทันใดนั้นลูกเตะที่ไม่คาดฝันก็ฟาดลงบนใบหน้าของแจ๊คจนลอยหายเข้าไปในตึกหนึ่งใบหน้าอันเ็าและรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าเจนที่กำลังจะหมดสติ
อดัมเข้าไปรับเจนไว้ในอ้อมแขน..
“เ้า.. ทำไม.. ”
ไม่ทันที่จะหมดคำพูดเจนก็หมดสติไปอดัมที่กำลังลอยอยู่นั้นได้อุ้มเจนลงมาที่ดาดฟ้าของตึกที่อยู่ไม่ไกลและทิ้งนางไว้แมรี่ที่กำลังดูเหตุการณ์อยู่นั้นได้โผล่มาดูเจน
“เห้อ..นึกว่าจะตายซะแล้วดูเหมือนจะแค่หมดสติไปจาการที่ฝืนใช้พลังมากเกินไป”
อดัมพุ่งไปทางที่แจ๊คลอยหายไปอีกครั้งดูเหมือนว่าค่าพลังชีวิตของแจ๊คจะสูงกว่าของชายหนุ่มแต่นั่นก็ไม่สามารถตัดสินการต่อสู้ได้เพราะค่าพลังชีวิตนั้นเป็แค่ตัววัดความแข็งแกร่งทางกายและระดับของยีนส์แต่ในการต่อสู้นั้นยังมีหลายปัจจัยทั้งเทคนิคและรูปแบบการต่อสู้
แจ๊คที่ใบหน้าเปื้อนเืนั้นได้บินออกมาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดเต็มที่ดูเหมือนหมอนี่จะไม่ได้มีความสามารถในการสู้สักเท่าไหร่แต่ก็ประมาทไม่ได้เช่นกัน
“ดูเหมือนจะมีไอ้สวะอีกตัวที่มันอยากจะลองดี..พวกแกมันชอบรนหาที่ตายกันจริงๆ!!”
2K
