เช้าวันต่อมา ซูอวี่ตื่นขึ้นมาพร้อมความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม
วันนี้นางจะไปจวนเซียวอ๋อง
คืนป้ายหยก
จบข่าวลือ
กลับมาใช้ชีวิตสงบสุข
สามขั้นตอนง่าย ๆ
สั้น กระชับ ชัดเจน
ไม่มีสระน้ำ ไม่มีเด็กตกน้ำ ไม่มีลูกธนู ไม่มีมือสังหาร และไม่มีเหตุผลใดที่เซียวอ๋องจะยัดของสำคัญชิ้นใหม่ใส่มือนางอีก
ซูอวี่ยืนกำหมัดอยู่หน้ากระจกทองเหลือง สูดลมหายใจเข้าลึก
“ซูอวี่ เ้าทำได้”
ชิงเหอที่ยืนอยู่ข้างหลังพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน
“คุณหนูทำได้แน่นอนเ้าค่ะ”
ซูอวี่หันไปมองสาวใช้ของตนด้วยสายตาจริงจัง
“จำไว้ วันนี้เรามีเป้าหมายเดียว”
“คืนป้ายหยกเ้าค่ะ”
“ถูกต้อง”
“ไม่รับน้ำชา”
“ดี”
“ไม่อยู่กินขนม”
“ยอดเยี่ยม”
“ไม่สบตาท่านอ๋องนานเกินไป”
ซูอวี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าแรงกว่าเดิม
“ข้อนี้สำคัญที่สุด”
เพราะเซียวอ๋องเป็บุรุษอันตราย
อันตรายทั้งในแง่การเมือง อนาคต และหน้าตา
โดยเฉพาะหน้าตา
เื่นี้ประมาทไม่ได้เด็ดขาด
หนึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าของจวนแม่ทัพก็มาจอดอยู่หน้าประตูจวนเซียวอ๋อง
ซูอวี่เงยหน้ามองป้ายไม้สีดำขนาดใหญ่เหนือประตู
อักษร “จวนเซียวอ๋อง” เขียนด้วยลายมือแข็งแรงและทรงพลัง เส้นพู่กันคมราวคมกระบี่ เพียงมองก็ให้ความรู้สึกเย็นเยียบอย่างบอกไม่ถูก
จวนอ๋องกว้างขวางและเงียบสงบกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก
ไม่มีความหรูหราโอ่อ่าเกินจำเป็ ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีบ่าวรับใช้เดินวุ่นวายอวดฐานะ
ทุกอย่างเป็ระเบียบ เรียบง่าย และเงียบจนคล้ายสถานที่แห่งนี้ไม่ต้อนรับความผิดพลาดใด ๆ
สมกับเป็ที่อยู่ของตัวร้ายอันดับหนึ่ง
ซูอวี่ก้าวลงจากรถม้าด้วยสีหน้าราวกับกำลังจะเข้าสนามรบ
ชิงเหอรีบเดินตามลงมา กระซิบปลอบใจเบา ๆ
“คุณหนู อย่ากังวลไปเลยเ้าค่ะ”
“ข้าไม่ได้กังวล”
ซูอวี่ตอบเสียงสั่นเล็กน้อย
“ข้าแค่รู้สึกว่าตัวเองอาจไม่มีชีวิตรอดกลับไป”
ชิงเหอเงียบไปทันที
คำปลอบใจทั้งหมดเหมือนถูกกลืนหายไปกับบรรยากาศหน้าจวนอ๋อง
ซูอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนก้าวไปยังทหารยามหน้าประตู นางหยิบป้ายหยกออกมาอย่างระมัดระวัง ราวกับถือวัตถุต้องห้าม
“ข้ามาพบท่านอ๋อง”
ทหารยามเห็นป้ายหยก สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เขาค้อมศีรษะอย่างนอบน้อมกว่าที่คาด
“คุณหนูซู เชิญขอรับ”
ซูอวี่กะพริบตาปริบ ๆ
เดี๋ยวก่อน
เหตุใดจึงไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า
ไม่ต้องถามชื่อ ไม่ต้องให้รอ ไม่ต้องเข้าไปรายงานก่อนหรือ
ป้ายหยกนี้ใช้งานง่ายเกินไปแล้ว
ง่ายจนทำให้นางยิ่งอยากคืนมันมากกว่าเดิม
ไม่นาน นางก็ถูกพาเข้าไปในจวน
ทางเดินปูด้วยหินสีเทา สองข้างปลูกไผ่เขียวเรียงเป็แนว เสียงลมพัดผ่านใบไผ่ดังซู่ซ่าเบา ๆ ให้ความรู้สึกสงบเย็น แต่ในสายตาซูอวี่ มันเหมือนทางเดินเข้าสู่ด่านบอสใหญ่ในเกมอย่างไรอย่างนั้น
ทุกย่างก้าวทำให้หัวใจนางเต้นแรงขึ้น
ในที่สุด นางก็ถูกพามายังศาลาริมสระบัวกลางจวน
น้ำในสระนิ่งใส ดอกบัวสีขาวบานประปราย ใต้ต้นหลิวริมศาลา ชายหนุ่มในชุดสีเข้มนั่งอ่านฎีกาอยู่เงียบ ๆ
เขาไม่ได้สวมชุดทางการเต็มยศเหมือนเมื่อวาน แต่เพียงชุดคลุมสีดำเรียบง่าย กลับยิ่งขับให้รูปร่างสูงโปร่งและบรรยากาศเ็ารอบกายชัดเจนขึ้น
เพียงเงยหน้าขึ้นมอง บรรยากาศรอบตัวก็ดูคล้ายเงียบสงบลงอย่างประหลาด
เซียวอ๋องสบตานางพอดี
“เ้ามาแล้ว”
น้ำเสียงนั้นราบเรียบ
แต่ฟังดูเหมือนเขารู้อยู่แล้วว่านางจะมา
ซูอวี่รู้สึกขนลุกเล็กน้อย
คนฉลาดเกินไปนี่ช่างน่ากลัวจริง ๆ
นางรีบเดินเข้าไป หยิบป้ายหยกออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะทันที
ไม่รอให้เขาเชิญนั่ง
ไม่มองขนมบนโต๊ะ
ไม่แตะน้ำชา
ภารกิจต้องมาก่อน
“ข้ามาคืนสิ่งนี้เพคะ”
เซียวอ๋องก้มมองป้ายหยก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้ง
“เหตุใด”
ซูอวี่ตอบทันที
“เพราะข่าวลือเพคะ”
“ข่าวลือใด”
ซูอวี่อ้าปากค้าง
เขาไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่
ข่าวลือดังไปถึงหน้าประตูจวนแม่ทัพแล้ว จะไม่ถึงจวนอ๋องได้อย่างไร
นางลดเสียงลงเล็กน้อย
“ก็ข่าวที่ว่าท่าน…สนใจข้า”
คำท้ายประโยคเบาจนแทบถูกลมพัดหาย
เซียวอ๋องนิ่งไปครู่หนึ่ง
แววตาไม่เปลี่ยน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับคล้ายผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“แล้วเ้าคิดอย่างไร”
ซูอวี่ตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด
“ข้าไม่เชื่อแน่นอนเพคะ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เหตุใด”
“เพราะข้ากับท่านเพิ่งพบกันเพียงครั้งเดียว”
“อืม”
“และท่านก็ไม่ได้ชอบให้สตรีเข้าใกล้”
“ผู้ใดบอกเ้า”
ซูอวี่ชะงัก
จบแล้ว
นางจะบอกได้อย่างไรว่าข้อมูลนี้มาจากนิยายต้นฉบับที่นางอ่านมาสามรอบ
“ผู้คน…ลือกันเพคะ”
เซียวอ๋องวางฎีกาลงช้า ๆ
“ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้น”
ซูอวี่เริ่มรู้สึกว่าพื้นใต้เท้ากำลังหายไปทีละนิด
ไม่เหมือนในนิยาย
ไม่มีอะไรเหมือนเลย
ในต้นฉบับ เขาควรเกลียดความวุ่นวาย เกลียดข่าวลือ และยิ่งเกลียดสตรีที่เข้าใกล้
แต่คนตรงหน้านอกจากไม่ปฏิเสธข่าวลือ ยังทำท่าเหมือนสนใจว่านางคิดอย่างไรกับมันอีก
อันตราย
สถานการณ์นี้อันตรายกว่าถูกมือสังหารไล่ล่าเสียอีก
ซูอวี่รีบชี้ไปที่ป้ายหยกบนโต๊ะ
“อย่างไรเสีย ของสำคัญเช่นนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้เพคะ”
“ผู้ใดบอกว่าเป็ของสำคัญ”
“ทุกคนบอกเพคะ”
เซียวอ๋องเหลือบมองป้ายหยกแวบหนึ่ง
“ก็สำคัญอยู่บ้าง”
ซูอวี่พยักหน้ารัวเร็ว
“ใช่ไหมเพคะ เพราะฉะนั้น—”
“แต่ข้ามอบให้เ้าแล้ว”
“…”
“ของที่ข้ามอบให้ผู้อื่น ไม่มีเหตุผลต้องเอาคืน”
ซูอวี่ถึงกับพูดไม่ออก
เหตุใดตัวร้ายผู้นี้จึงดื้อรั้นนัก
นางพยายามรักษาน้ำเสียงให้สุภาพ
“แต่หากข้ารับไว้ ข่าวลือจะยิ่งบานปลาย”
“ข่าวลือไม่ใช่ของในมือเ้า ต่อให้คืนป้าย มันก็ไม่หายไปในทันที”
“แต่อย่างน้อยก็แสดงความบริสุทธิ์ใจได้เพคะ”
“เ้าบริสุทธิ์ใจเื่ใด”
“เื่ที่ข้ากับท่านไม่ได้…”
ซูอวี่หยุดคำทันที
พูดต่อก็เหมือนยิ่งขุดหลุมฝังตัวเอง
เซียวอ๋องมองนางนิ่ง ๆ
“ไม่ได้อะไร”
“ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องเกินสมควรเพคะ”
“เมื่อคืนเ้ากอดป้ายหยกของข้าทั้งคืนมิใช่หรือ”
ซูอวี่เบิกตากว้าง
“ท่านรู้ได้อย่างไร!”
ทันทีที่พูดออกไป นางก็อยากกัดลิ้นตัวเอง
เซียวอ๋องนิ่งไปครู่หนึ่ง
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“เดา”
“…”
ซูอวี่รู้สึกเหมือนถูกจิ้งจอกหิมะหลอกให้เดินเข้ากับดักด้วยตัวเอง
คนผู้นี้อันตรายจริง ๆ
อันตรายอย่างยิ่ง!
ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่ได้ผล ก็ต้องใช้แผนสอง
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ดันป้ายหยกกลับไปตรงหน้าเขาอย่างเด็ดเดี่ยว
“หากท่านไม่รับคืน ข้าจะวางไว้ตรงนี้เพคะ”
เซียวอ๋องพยักหน้าอย่างง่ายดาย
“ตามใจเ้า”
ซูอวี่ชะงัก
ง่ายขนาดนี้เลยหรือ
นางลุกขึ้นยืนทันที
“เช่นนั้นข้าขอตัว”
พูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากศาลาอย่างรวดเร็ว
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
สำเร็จ!
แผนคืนป้ายหยกสำเร็จแล้ว!
นางทำได้!
แม้ข่าวลืออาจไม่หายไปทันที แต่อย่างน้อยของต้องสาปก็ไม่ได้อยู่ในมืออีกแล้ว
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูศาลา เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดิน
องครักษ์ผู้หนึ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าเซียวอ๋อง
“ท่านอ๋องขอรับ พบเบาะแสมือสังหารเมื่อวานแล้ว”
ซูอวี่ชะงักเท้าโดยอัตโนมัติ
ไม่เกี่ยวกับข้า
นางบอกตัวเอง
ไม่ควรฟัง
ไม่ควรสนใจ
เดินต่อไป
เดินสิ
แต่ขากลับไม่ยอมขยับ
เซียวอ๋องถามเสียงเรียบ
“พบที่ใด”
“คนร้ายหลบหนีไปทางเรือนพักด้านตะวันตกของจวนเสนาบดีขอรับ”
เรือนพักด้านตะวันตก…
ซูอวี่หน้าซีดเผือดทันที
นั่นคือสถานที่ที่นางถูกพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังขึ้นจากสระน้ำ!
ในนิยายไม่มีเหตุการณ์นี้
ไม่มีเลย
ในต้นฉบับ คุณหนูสามไม่ได้ช่วยเด็กตกน้ำ ไม่ได้ถูกเซียวอ๋องช่วย ไม่ได้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เรือนพักด้านตะวันตก และไม่มีเหตุให้มือสังหารหลบหนีไปทางนั้น
หากคนร้ายไปที่นั่นจริง…
เขาอาจเห็นนาง
หรือแย่กว่านั้น
เขาอาจทิ้งหลักฐานบางอย่างไว้ใกล้ตัวนาง
ซูอวี่รู้สึกเย็นวาบั้แ่ปลายเท้าขึ้นถึงกลางหลัง
เซียวอ๋องหันมามองนางช้า ๆ
สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
“ดูเหมือนเ้าเองก็รู้เื่นี้”
ซูอวี่รีบส่ายหน้าจนปิ่นปักผมแทบหลุด
“ไม่รู้เพคะ!”
“เช่นนั้น เหตุใดเ้าถึงทำหน้าเหมือนกำลังจะเป็ลม”
“ข้า…”
ซูอวี่พยายามคิดหาข้อแก้ตัวอย่างรวดเร็ว
ป่วย?
ไม่ได้ ใช้บ่อยเกินไป
ใ?
เขาไม่เชื่อแน่
กลัว?
ยิ่งไม่ได้
สุดท้าย นางหลุดปากออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง
“ข้าหิวเพคะ”
องครักษ์ถึงกับหลุดไอออกมาเบา ๆ
ชิงเหอที่ยืนอยู่ด้านหลังแทบอยากปิดหน้า
เซียวอ๋องนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย
อีกแล้ว
เขายิ้มอีกแล้ว!
ซูอวี่อยากร้องไห้
ทุกครั้งที่เขายิ้ม นางรู้สึกเหมือนอายุขัยของตัวเองลดลงหนึ่งปี
“หิวหรือ”
เซียวอ๋องหันไปสั่งคนรับใช้เสียงเรียบ
“ยกของว่างมา”
ซูอวี่เบิกตา
“ไม่ต้องเพคะ!”
“เ้าบอกว่าหิว”
“ข้าหายหิวแล้วเพคะ”
“อาการหายเร็วดี”
ซูอวี่ “…”
เถียงไม่ออกอีกแล้ว
เซียวอ๋องหยิบป้ายหยกบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเดินเข้ามาหานางช้า ๆ
ซูอวี่ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
หนึ่งก้าว
สองก้าว
จนแผ่นหลังเกือบชนเสาศาลา
เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ยื่นป้ายหยกกลับมาให้นาง
“ถือไว้”
ซูอวี่มองป้ายหยกเหมือนมองเผือกร้อน
“ข้าคืนแล้วเพคะ”
“ข้ารับไว้ชั่วครู่ แล้วมอบคืนให้เ้าอีกครั้ง”
“…”
นี่นับเป็การคืนหรือ
หรือเป็การส่งต่อแบบวนกลับ?
เซียวอ๋องกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เรือนพักด้านตะวันตกเกี่ยวข้องกับเ้า หากข่าวแพร่ออกไป เ้าจะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับคดีนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
ซูอวี่ใจหล่นวูบ
เขาพูดถูก
ในเมื่อมือสังหารหนีไปยังสถานที่ที่นางอยู่หลังเกิดเหตุ หากมีคนคิดเล่นงาน ย่อมโยนความผิดมาให้นางได้ง่ายมาก
“ป้ายนี้จะทำให้คนของข้าคุ้มกันเ้าได้สะดวก”
เขามองนางนิ่ง
“หรือเ้า้าให้ข่าวลือเปลี่ยนจาก ‘เซียวอ๋องสนใจเ้า’ เป็ ‘คุณหนูสามสกุลซูเกี่ยวข้องกับมือสังหาร’”
ซูอวี่เงียบกริบ
เลือกยากมาก
ข่าวลือแรกทำให้นางอับอายและเสี่ยงถูกจับคู่กับตัวร้าย
ข่าวลือหลังอาจทำให้นางถูกสอบสวน ถูกลงโทษ หรือถูกฆ่าปิดปาก
เทียบกันแล้ว…
ข่าวลือแรกดูน่ารักขึ้นมาทันที
นางค่อย ๆ ยื่นมือไปรับป้ายหยกกลับมาอย่างเศร้าสร้อย
เซียวอ๋องมองท่าทางเหมือนถูกบังคับกินยาขมของนาง แววตาคล้ายมีรอยขบขันจาง ๆ
“ฉลาดขึ้นแล้ว”
ซูอวี่กัดฟันยิ้ม
“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ชมเพคะ”
แม้นางไม่รู้สึกเหมือนถูกชมเลยสักนิด
ของว่างถูกยกเข้ามาพอดี
บนโต๊ะมีขนมดอกกุ้ย ชาอุ่น และผลไม้ตัดเป็ชิ้นเล็ก ๆ
ซูอวี่มองของว่างอย่างเจ็บใจ
เมื่อครู่นางพูดว่าหิวเพียงเพื่อเอาตัวรอด
แต่ตอนนี้ท้องกลับร้องเบา ๆ อย่างไม่ไว้หน้า
เซียวอ๋องได้ยินอย่างชัดเจน
เขาเลิกคิ้ว
“หายหิวแล้วมิใช่หรือ”
ซูอวี่หลับตา
วันนี้นางพ่ายแพ้หมดรูป
ทั้งต่อป้ายหยก
ต่อปมสืบสวน
และต่อท้องของตัวเอง
นางหยิบขนมขึ้นมากัดหนึ่งคำอย่างจำใจ
“กินเพื่อไม่ให้เสียมารยาทเพคะ”
เซียวอ๋องมองนางนิ่ง ๆ
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอีกครั้ง
ซูอวี่เคี้ยวขนมพลางคิดอย่างสิ้นหวัง
นี่ไม่ใช่ตัวร้ายในนิยายที่นางรู้จักเลยสักนิด
และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ…
นางเริ่มไม่รู้แล้วว่าอนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น
ขณะเดียวกัน องครักษ์ที่คุกเข่าอยู่ยังคงรอคำสั่ง
เซียวอ๋องหันกลับไป สีหน้าเย็นลงในพริบตา
“ตรวจเรือนพักด้านตะวันตกให้ละเอียด”
“ขอรับ”
“โดยเฉพาะคนที่เข้าออกหลังคุณหนูซูเปลี่ยนเสื้อผ้า”
ซูอวี่มือที่ถือขนมชะงัก
เขารู้แม้กระทั่งเวลานางเปลี่ยนเสื้อผ้า?
เซียวอ๋องเหลือบมองนาง
“อย่าคิดมาก คนของข้าเพียงเฝ้าดูมือสังหาร”
“ข้าไม่ได้คิดมากเพคะ”
ซูอวี่ตอบทันที
แต่ในใจกลับร้องเสียงดัง
คิดมากสิ!
คิดมากที่สุด!
เซียวอ๋องมองนางครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาลงเล็กน้อย
“ซูอวี่”
นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
“เพคะ?”
“ั้แ่วันนี้ หากมีคนแปลกหน้าติดต่อเ้า หรือเ้าพบสิ่งผิดปกติ ให้มาบอกข้า”
ซูอวี่กำป้ายหยกแน่น
นี่ไม่ใช่คำขอ
และไม่ใช่คำสั่งเต็มรูปแบบ
แต่เป็สิ่งที่อยู่กึ่งกลางระหว่างการคุ้มครองกับการดึงนางเข้าสู่กระดานหมาก
นางอยากปฏิเสธ
อยากบอกว่า ข้าเป็เพียงตัวประกอบ ขอท่านไปหานางเอกเถิด
แต่เมื่อคิดถึงเรือนพักด้านตะวันตก มือสังหาร และหลักฐานที่อาจถูกโยนมาใส่นางได้ทุกเมื่อ
ซูอวี่ก็พูดไม่ออก
สุดท้าย นางทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“เพคะ”
แผนคืนป้ายหยกของนาง
ล้มเหลวไม่เป็ท่า
แถมยังแลกมาด้วยขนมหนึ่งจาน ข่าวลือหนึ่งเมือง และความเกี่ยวข้องกับคดีลอบสังหารที่ลึกกว่าเดิม
ซูอวี่ก้มมองป้ายหยกในมือ
พลางถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง
ดูเหมือนว่า…
นางจะหนีจากเส้นเื่หลักไม่พ้นแล้วจริง ๆ
2K
