ตอนที่ 17 บ่าวชั่วร้ายขวางทาง เปิดประตูใหญ่
“บ่าวสุนัข ตาสุนัขเ้าบอดแล้วหรือ คุณหนูของพวกข้าเป็คุณหนูหกสกุลเว่ยของนายท่านหฺวาหยางโหวนะ ยังไม่ให้คนมาเปิดประตูใหญ่ต้อนรับคุณหนูของพวกข้าอีก” จินหลิงเท้าสะเอว คำรามอย่างโกรธเกรี้ยว
นางเป็สาวใช้จากจวนเยี่ยนกั๋วกงย่อมไม่ตื่นตระหนกเมื่อได้พบบ่าวจวนหฺวาหยางโหว ไม่สู้เปิดเผยฐานะของเว่ยเย่ว์อู่ไปเลย
“เ้าว่าใช่ก็ใช่หรือ คุณหนูหกของพวกเราไม่มีทางมีรูปโฉมเช่นนี้ เป็สตรีจากที่ไหนอีก ถึงกับกล้าปลอมตัวเป็คุณหนูหกของจวนเรา” บ่าวรับใช้กวาดตามองเว่ยเย่ว์อู่ เบะปากเล็กน้อยพร้อมเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณหนูท่านนี้ เงินทองมั่งมีย่อมเป็เื่สำคัญ แต่ท่านก็ต้องมีชาติกำเนิดรองรับด้วย!”
ความหมายนี้ชี้ชัดว่า ผู้ที่ปลอมตัวเป็คุณหนูหกสกุลเว่ยมีไม่น้อยเลยและนางก็เป็ตัวปลอมคนหนึ่งที่โลภมากในฐานะของเว่ยเย่ว์อู่ ้าได้รับชีวิตมั่งมี
นี่คิดจะขวางทางนาง ไม่ให้นางเข้าจวนแล้วหรือ
เว่ยเย่ว์อู่ยิ้มเย็นในใจ บนใบหน้ากลับไม่แสดงออก เอ่ยเรียบๆ “เ้านายของพวกเ้าจะเปิดประตูใหญ่ให้ข้าเข้าไป หรือไล่ข้าไปที่ศาลาว่าการ ตีกลองฟ้องเว่ยเยี่ยนกับโม่หฺวาถิงร่วมมือออกอุบายปลิดชีพคุณหนูสายตรงดีล่ะ”
วาจาของนางนุ่มนวลอ่อนโยนเป็อย่างมาก ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวแม้เพียงนิด และก็เพราะนางอายุยังน้อย ในความอ่อนวัยยังเจือไปด้วยความขัดเขินอยู่หลายส่วน
“เ้าพูดซี้ซั้วอะไร นางหนูไม่รักดีจากที่ไหนกัน ถึงกล้าพูดจาไม่มีหลักไม่มีแหล่งอยู่ตรงนี้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ยังไม่ไล่นางออกไปอีก” บ่าวรับใช้เห็นเว่ยเย่ว์อู่แม้จะกล่าวได้หนักแน่นดุดัน แต่ใบหน้ากลับขัดเขิน ดูอย่างไรก็เหมือนคนขี้ขลาด โวยวายเสียงดังขึ้นมาทันที
พลันมีบ่าวรับใช้พุ่งออกมาจากหลังประตูเพิ่มขึ้นอีกหลายคน ราวกับภูตผีดุร้ายไม่ปาน แต่ละคนล้วนถือไม้ตะบองในมือ
เห็นคนมากมายเพียงนี้พุ่งออกมา ความขัดเขินบนใบหน้าของเว่ยเย่ว์อู่ก็หายไป ฉายแววเยือกเย็นขึ้นหลายส่วน หันไปเอ่ยต่อจินหลิงที่ยังยืนโกรธเกรี้ยวอยู่หน้าประตู “ในเมื่อจวนหฺวาหยางโหวไม่ให้พวกเราเข้าไป เช่นนั้นพวกเราไปศาลาว่าการ มีคนของซื่อจื่อแห่งเยี่ยนกั๋วกงอยู่ ผู้ใดก็คงไม่กล้าเสียมารยาทกับข้า!”
“เ้าค่ะ คุณหนู บ่าวทราบแล้ว บ่าวจะติดตามคุณหนูไปศาลาว่าการเดี๋ยวนี้ ฟ้องเื่ที่คุณหนูรองเว่ยคบชู้กับจิ้งหย่วนโหว และเพื่อทำลายการแต่งงานของคุณหนู ถึงกับดักปล้นฆ่าระหว่าง แผนหนึ่งไม่สำเร็จยังคิดแผนสองอีก เมื่อครู่รถม้าของจวนหฺวาหยางโหวยังชนรถม้าของคุณหนูตกแม่น้ำไปอีก”
จินหลิงได้ฟังวาจาของเว่ยเย่ว์อู่ พลันพยักหน้าด้วยโทสะ หลังจากเอ่ยเสียงดังจบไปหนึ่งประโยคก็แค่นเสียงออกมาหนึ่งเสียง ไม่เอ่ยอะไรต่อกลับทำท่าจะจากไปเช่นนั้นแล้ว…
บ่าวรับใช้เ่าั้หันมองหน้ากัน ไม่รู้ควรจะทำอะไรต่อในชั่วขณะ นี่ไม่เหมือนที่พวกเขาคิดไว้แม้แต่น้อย อีกทั้งวาจาของจินหลิงน่าหวั่นเกรงเกินไป หลายคนเริ่มลุกลี้ลุกลน กระซิบกระซาบขึ้นมา
บนหน้าผากของบ่าวที่นำหน้าเริ่มมีเหงื่อผุดผาด คุณหนูรองเคยสั่งการไว้ ขอแค่ตนไม่ให้คุณหนูหกเข้าจวนก็จะตกรางวัลอย่างหนัก หากทุบตีคุณหนูหกกับสาวใช้ของนางได้ ยิ่งจะให้ผู้ดูแลเลื่อนขั้นตนเอง แต่ตนไม่เพียงทำตามสั่งของคุณหนูรองไม่สำเร็จ ยังให้สาวใช้ของคุณหนูหกโวยวายเช่นนี้ หากเื่เช่นนี้ลือออกไปคงได้เกิดเื่ใหญ่เข้าจริงๆ
ทางฮูหยินรองกับคุณหนูรองย่อมไม่ปล่อยตนไปอย่างแน่นอน
“คุณ…คุณหนูหก ท่านรอสักครู่ ข้าจะไปสอบถามก่อน…” บ่าวรับใช้จำต้องไม่อ่อนข้อ วิ่งลงมาเอ่ยต่อเว่ยเย่ว์อู่ ครั้นเห็นรอบตัวมีผู้ที่เข้ามามุงดูมากขึ้น เขาก็ไม่กล้าแข็งข้อกับเว่ยเย่ว์อู่ เกรงว่าจินหลิงจะกล่าวสิ่งใดให้ผู้คนตกตะลึงออกมาอีก อีกทั้งคุณหนูหกผู้นี้ดูแล้วหัวแข็งนัก ไม่กล่าวสิ่งใดก็จะเข้าศาลาว่าการอย่างเดียว
เื่แดงขึ้นมา เขารับผิดชอบไม่ไหวหรอก
เว่ยเย่ว์อู่ไม่สนใจเขา จับมือของจินหลิงเตรียมจะเหยียบเพลาม้าก้าวขึ้นรถไป
“คุณหนูหก บ่าวตาต่ำไร้แวว หวังว่าคุณหนูหกจะอภัยบ่าวด้วย เชิญคุณหนูหกเข้าจวนบัดเดี๋ยวนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ากับฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายล้วนรอคุณหนูหกอยู่นานแล้ว” เห็นว่านางตั้งมั่นจะไป บ่าวรับใช้ลนลานขึ้นมาจริงๆ รีบร้อนวิ่งมา หมายจะจับบังเหียนไว้ ทว่ากลับชักมือกลับไม่ได้พลางส่งเสียงร้องโอดครวญภายใต้สายตาเชือดเฉือนของคนขับรถม้า
เวลานี้ตัวเขายิ่งร้อนใจหนัก สังหรณ์ใจไม่ดี คุณหนูรองหยิ่งผยองไร้เหตุผลมาแต่ไหนแต่ไร ในจวนล้วนทราบดี แต่คุณหนูหกที่ยังไม่ได้เข้าประตูผู้นี้กลับคุยยากกว่าคุณหนูรองเสียอีก จะไม่ให้เขาอยากร่ำไห้ไร้น้ำตาได้อย่างไร เดิมทีตนแค่อยากเอาใจคุณหนูรองเท่านั้นจริงๆ!
“เปิดประตูใหญ่ต้อนรับคุณหนูของพวกข้าเข้าไป” จินหลิงหันศีรษะกลับไป เอ่ยข้อตกลงเสียงดังภายใต้คำบอกใบ้ของเว่ยเย่ว์อู่
“นี่…นี่ ประตูใหญ่นี่หากไม่ใช่เื่สำคัญ เปิดไม่ได้ขอรับ ต้องลำบากคุณหนูหกเข้าพบฮูหยินผู้เฒ่าจากประตูข้างก่อนแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่ารอคุณหนูหกแต่เช้าแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้อธิบายอย่างน่าเวทนา
คุณหนูหกรับมือยาก คุณหนูรองก็ไม่กล้าขัดใจ อีกอย่างเ้านายเบื้องบนก็ไม่มีใครสั่งว่าต้องเปิดประตูใหญ่ต้อนรับคุณหนูหกเข้าจวน
“จินหลิง พวกเราไปกันเถอะ!” เว่ยเย่ว์อู่เอ่ยเสียงเยียบเย็น พร้อมหันไปกำชับกับคนขับรถม้าที่ยืนอยู่อีกทาง “ส่งพวกข้าไปศาลาว่าการจิงจ้าวอิ่งที่ดูแลเื่ความสงบในเมืองหลวง!”
ตอนนี้นางไม่มีความกังวลอะไร คนที่กังวลคือหลี่ซื่อกับเว่ยเยี่ยนต่างหาก หากเื่ใหญ่ถึงขั้นนั้นจริงๆ คนที่เสียหายย่อมเป็เว่ยเยี่ยน
ส่วนประตูใหญ่นี่ เมื่อครู่ยามที่บ่าวรับใช้เ่าั้พุ่งออกมา นางเหลือบเห็นสีชาดสายหนึ่ง สีเช่นนี้ไม่ใช่อาภรณ์ที่บ่าวรับใช้ในจวนใส่ได้ แต่เป็สาวใช้ในเรือนส่วนในและหญิงรับใช้สูงวัยที่สวมใส่…
“เ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว พวกเราจะไปศาลาว่าการกันเดี๋ยวนี้” จินหลิงเอ่ยตอบเสียงดัง ยื่นมือพยุงเว่ยเย่ว์อู่ขึ้นเพลารถม้าไป ส่วนตนเองก็จับเพลาม้า ทำท่าจะะโตามขึ้นไปด้วย
“คุณหนูหก ท่านรอสักครู่ บ่าวมาช้าแล้ว จะเชิญท่านเข้าจวนเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ” หญิงรับใช้สูงวัยผู้หนึ่งพุ่งออกมาจากประตูข้าง ทางหนึ่งหยิบผ้าซับเหงื่อตามหน้าผาก ทำท่ารีบร้อนวิ่งออกมาทันการพอดิบพอดี หลังออกมาก็หันไปถลึงตาและเอ่ยคาดโทษบ่าวรับใช้อีกทางอย่างดุดัน “คำสั่งจากฮูหยินรอง เปิดประตูใหญ่เชิญคุณหนูหกเข้าไป”
5K
