ตอนที่17 แลกด้วยชีวิตก็ยอม
“ท่านผู้เฒ่า ข้าต้องขอโทษที่ล่วงเกินท่านขอรับต้าหลงได้ดึงดาบสังหารมารออก ทำให้ผู้เฒ่าเซอตานได้รู้ทันที ว่าคนนี้คือราชันหมาป่า !”
นี่ ! นี่ ท่านคือราชันหมาป่า ผู้นำแห่งเผ่าปีศาจหรือนี่
“ท่านจะทำอะไรข้า”
“ข้าขอล่วงเกินท่านแล้ว”สิ้นแสงดาบสังหารหาร ผู้เฒ่าเซอตานก็ได้หายวับไป
หลิวเฟย ไม่คิดว่า ราชันหมาป่าจะช่วยตนถึงเพียงนี้ยอมเป็คนที่ไม่มีสัจจะเพื่อตน จิตใจหญิงสาวรู้สึกอ่อนยวบขึ้นมาทัน
ไห่เฉียง ตะลึงในสิ่งที่ราชันหมาป่าได้ทำลงไปเพราะั้แ่ที่ได้รู้จักกันมา ไม่มีครั้งใดที่ราชันหมาป่าคิดไม่ซื่อเหมือนครั้งนี้ ไห่เฉียงได้หันไปมองหน้าหญิงสาว
“ไม่มีเวลาแล้ว พวกเรารีบไปกัน”
“เ้าจะต้องเร่งไปเอาดอกบัวสีเพลิงมาให้ได้ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาขัดขวางทางของเ้า ข้าจะทำทุกอย่างให้เ้าได้มีชีวิตอยู่ต่อไป”
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะแอบหลั่งน้ำตาอยู่ในใจด้วยความสงสารและเหมือนกำลังจะมีอะไรบางอย่างที่จะไหลออกมาจากตาโดยที่ไม่รู้ตัว
“นี่ถ้าเ้า ไม่เคยคิดที่จะฆ่าข้า ข้าคงรัก ท่านมากเหลือเกินต้าหลง”หญิงสาวได้แต่คิดในใจ ด้วยหัวใจที่แสนเ็ปยิ่งนัก
ทั้งสามได้เข้ามายังอุโมงค์ต้องห้ามเดินไปจนสุดทางก็จะไปยังแม่น้ำถูฝางได้โดยทันทีแต่มันจะต้องมีสิ่งลี้ลับอะไรอีกเป็แน่
“ข้ารู้ว่าในนี้มีพลังิญญาลึกลับพวกเ้าจงระวังตัวไว้ให้ดี”ต้าหลงรับรู้ถึงสิ่งเร่นลับที่ได้ซ่อนตัวอยู่ในอุโมงค์แห่งนี้ พวกเราเข้าไปกันเถอะ… ต้าหลงได้เดินเป็ผู้นำทางเข้าไป ที่นี่มืดยิ่งนักพวกเ้าจงระวัง อย่าเดินพลัดหลงกัน
เมื่อทั้งสามได้เดินเข้ามาภายในอุโมงค์ที่มืดสนิท กลับเห็นว่าต่างคนต่างหายกันไป คนละทิศ คนละทางโดยที่ไม่รู้ตัว ต้าหลงได้หันไปข้างหลัง ซึ่งไม่เจอหลิวเฟยและไห่เฉียงแล้วแปลกยิ่งนักพวกเขาเดินตามหลังข้าแท้ๆ
ทำไมข้าถึงได้มาอยู่ที่นี่คนเดียวนะ พวกเขาทั้งสองหายไปไหนกันหมดไห่เฉียง มองซ้าย มองขวา ก็ไม่เจอใครเช่นกัน พวกเขาหายไปไหนกันหมดนะ
สถานที่แห่งนี้น่ากลัวยิ่งนัก ข้าคิดว่าไม่น่าจะผ่านไปได้ง่ายๆเป็แน่ต้าหลงสังเกตรอบๆ ด้าน ที่รู้สึกถึงพลังิญญาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในถ้ำนี้
งั้นข้าเดินไปข้างหน้าก่อนแล้วกัน หญิงสาวได้เร่งเดินไปข้างหน้า มือทั้งสองก็ได้จับกำแพงถ้ำไปเรื่อย ๆ เพราะไม่สามารถมองเห็นแสงสว่างข้างหน้าได้เลย
กลับไปเถิด !
เสียงที่โผล่ออกมาภายในถ้ำ ได้บอกให้ ต้าหลงออกไปจากถ้ำแห่งนี้ !
“เ้าเป็ใครกัน” ราชันหมาป่าได้เอ่ยถามดังขึ้นมา
“ ข้าคือผู้ดูแลถ้ำแห่งนี้ ”
“เหตุใดข้าต้องออกไปจากถ้ำแห่งนี้ ”
“ข้าไม่อยากให้ใครมาตายในถ้ำแห่งนี้เพราะไม่มีหนทางที่จะออกไป”
ต้าหลงนิ่งเงียบกับสิ่งที่หญิงปริศนาตรงหน้าได้บอก
“ เ้าคือปีศาจมายาใช้หรือไม่?”
“คนที่เ้ารักได้หันหลังกลับออกไปแล้วนะเ้าไม่กลับไปหรอกหรือ”
“ไม่ว่าเ้าจะพูดอะไรสิ่งที่เ้าพูดไม่สามารถมาขัดขวางความ้าของข้าได้เด็ดขาด ”พูดเสร็จ ราชันหมาป่าก็ได้เดินหน้าก้าวข้ามไปอย่างไม่สนใจสิ่งที่ปีศาจมายาได้หลอกล่อ แม้แต่นิดเดียว
กลับไปเถิด! ไห่เฉียง
ข้าไม่อยากให้ใครต้องมาตายในถ้ำแห่งนี้ ไห่เฉียงได้ยินเสียงหญิงสาวปริศนา
“เ้าเป็ใคร”
“ข้าคือผู้ดูแลที่นี่ เ้าเป็คนที่น่าสงสารยิ่งนักข้าไม่อยากให้เ้าพลาดเหมือนเมื่อหลายปีที่ผ่านมาเ้าจำได้หรือไม่ที่แม่ของเ้าได้นำเ้าไปไว้ในป่าเมฆาแล้วไม่ได้กลับมารับเ้าออกไปเ้าอยากเป็เช่นนั้นอยู่อีกหรือ”
ไห่เฉียง เมื่อได้ยินดังนั้น กลับนึกย้อนไปทำให้รู้สึกไม่อยากจะเข้าไปติดกับดักแบบนั้นอีกแล้ว
“สหายของเ้าได้ออกจากถ้ำแห่งนี้ไปหมดแล้วนะตอนนี้เหลือเพียงเ้าคนเดียว เ้ายัง้าที่จะเข้าไปอีกหรือไม่งั้นเ้าก็จะเป็เหมือนข้าตอนนี้ ที่ไม่สามารถออกไปไหน ได้อีกแล้ว”
ไห่เฉียงเริ่มมีความกังวลและลังเล เมื่อนึกย้อนไปถึงเื่ราวในอดีตที่เคยเจอ ชายหนุ่ม เริ่มก้าวถอยออกมา และวิ่งออกไป ยังทางที่ได้เดินเข้ามา
ข้าก็เดินทางได้หลายชั่วยามแล้วเหตุใดถึงยังไม่เจอแสงสว่างปลายอุโมงค์อีกนะ
“นั่น! ข้าถึงแล้วใช่หรือไม่” ข้าเห็นแสงสว่างสีขาว หลิวเฟยได้รีบเดินไปตามทางที่มีแสงสว่างด้านหน้า
“เ้าเป็ใครกัน” หลิวเฟยได้เห็นหญิงสาวปริศนาตรงหน้า
“ข้าไม่อยากเห็นใครต้องตายในถ้ำแห่งนี้มีแต่คนที่หันหลังกลับไปเท่านั้นถึงจะรอดชีวิตไปได้ พวกเขาออกกันไปหมดแล้ว”
“ห๊า! เ้าว่าอะไรนะออกกันไปหมดแล้วอย่างนั้นหรือ ”
“ถ้าเ้าไม่ออกไป เ้าจะต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดกาลเหมือนข้า”
หลิวเฟยได้หันกลับไปมองทางที่เดินมา มันมืดสนิทแต่เมื่อตะกี้ก่อนที่ข้าจะเข้ามา ป้ายจารึกบอกให้พวกเราเดินไปให้สุดทางมิใช่หรือ
“เ้าต้องรีบออกไปได้แล้ว ไม่งั้น จะ...
“ไม่ ! เ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นหลิวเฟยไม่ฟังหญิงปริศนาตรงหน้าแม้แต่น้อยนิด ไม่เป็ไร ข้าขอบใจที่หวังดีกับข้า แต่ข้าจะเดินต่อไป จนสุดทาง”
“เ้ามีอะไรที่เป็ห่วงข้าอีกหรือไม่ บอกข้ามาได้เลยข้าจะเก็บไปคิด”
“อ้อ!..แล้วดอกบัวสีเพลิงอยู่ที่แห่งใดของแม่น้ำถูฝางหรือ” หลิวเฟยพูดไปจนปีศาจมายารู้สึกสับสนว่าควรทำอย่างไรต่อดี…
“งั้น!ถ้าเ้าไม่มีอะไรจะเตือนข้าแล้ว ข้าขอตัวละกัน”
ว่าแล้วหลิวเฟยก็ได้เดินไปตามทางข้างหน้าโดยที่ไม่ได้สนใจหญิงปริศนาผู้นั้นอีกเลย
หญิงสาวเดินไปบ่นไป จนสุดทาง แสงสว่างโผล่มาตรงหน้าหญิงสาว
นี่มัน…
“ข้าออกมาได้แล้วหรือนี่ ด้านหน้าหญิงสาวตอนนี้คือแม่น้ำที่กว้างใหญ่ไพศาล สุดลูกหู ลูกตา มีสระบัวสีสันสวยงามละลานตาไปหมด ข้าโผล่มาตรงนี้ได้อย่างไรกันทำไม่มีแต่บัวหลากสีสันเต็มไปหมดแบบนี้ หรือนี่คือ แม่น้ำถูฝางอย่างนั้นหรือ? “แล้วทำไมสองคนนั้นถึงยังไม่ออกมาอีกนะ?”
ทำไม! ทำไม! ข้าถึงกลับออกมาที่เดิมแล้วหลิวเฟยและราชันหมาป่าละ? ไห่เฉียงได้ถามผู้เฒ่าเซอตาน
“พวกเขาทั้งสองคนคงผ่านด่านกันไปแล้วกระมั้งเพราะข้ายังไม่เห็นใครออกมาทางนี้นอกจากเ้า ก็แปลว่าเ้าเป็ส่วนเกินไงละผู้เฒ่าเซอตาน ได้บอกไห่เฉียง
“ผ่านด่านงั้นหรือ”
“ใช่…ต่อไปนี้ทั้งสองจะต้องทดสอบด่านต่อไปว่าพวกเขาทั้งสองมีใจที่แท้จริงให้กันมากแค่ไหน ในยามที่ต้องเจออุปสรรค ตัวเ้าเจอบททดสอบแค่ด่านแรกเ้ายังไม่มีความเชื่อใจในคนรักของเ้าเลย ถึงได้ออกมาอยู่ตรงนี้ไง อะโถ่! ว่าแล้ว ไห่เฉียงรู้สึกหงุดหงิดตัวเองยิ่งนัก
หลิวเฟย ได้กลับมาตรงประตู่ที่ตนโผล่ออกมา ทำไม ยังไม่มีใครโผล่มาอีกไม่ใช่ว่าพวกเ้าสองคนทิ้งข้านะ พลัน ! ร่างสูงใหญ่ ได้ก้าวออกมาจากประตูทางออกอุโมงค์
“ทำไมต้องเป็เ้านะ เ้าหมาป่าบ้า”หญิงสาวได้ทำหน้าตาบูดเบี้ยว ที่คนตรงหน้ากลับเป็ ต้าหลง ราชันหมาป่า !
หลิวเฟย “ เป็เ้าหรอกหรือนี่ ”ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างดีใจ
“ถ้าไม่เป็ข้าแล้วจะเป็ใครกัน” ต้าหลงได้มองไปรอบๆบึงอันกว้างใหญ่แห่งนี้ นี่คงเป็แม่น้ำถูฝางสินะทั้งสองคนได้ต่างจ้องมองไปยังเบื้องหน้า อันกว้างใหญ่แห่งนี้ ที่เต็มไปด้วยดอกบัวแล้วเราจะหาดอกบัวสีเพลิงได้อย่างไรกัน มันอยู่ที่ไหนกันข้ามองแล้วไม่เห็นจะมีดอกบัวสีเพลิงเลย
เราได้ผ่านด่านแรกมาแล้ว ด่านต่อไปเ้าต้องระวังตัวไว้เพราะเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาอีก ทั้งสองได้ออกเดินทางไปยังบึงด้านหน้าด้วยเรือพายจนมาถึงใจกลางบึงใหญ่ เห็นแสงสีแดงโผล่มาจากกลางแม่น้ำ
ข้ารู้สึกว่าแม่น้ำมันดูเงียบผิดปกติไปนะหลิวเฟยเริ่มรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรแปลกๆ ที่แอบแฝงอยู่ด้านล่างแห่งนี้เป็แน่ทั้งสองต่างระวังตัวกัน และได้พายเรือเข้าใกล้เข้าไปเรื่อย ๆเรือที่ได้นั่งมานั้นมันรู้สึกเหมือนจะโครงเครงไปมาเหมือนว่ามีตัวอะไรมาทำลาย เรือจากด้านล่าง
“ หลิวเฟย เ้าจับให้ดี ๆ นะ เรือกลับเดินหน้าอย่างเร็วจนน่าแปลกใจ เพราะทั้งสองยังไม่ได้พายเรือออกไปแม้แต่น้อย หลิวเฟย เ้าระวัง!”
สิ้นเสียงราชันหมาป่า ทั้งสองได้ตกลงไปในบึงน้ำใหญ่ด้านล่างพันธการไปด้วยบัวเหล่าน้อยใหญ่ เต็มไปหมดจนไม่สามารถมองเห็นแสงสว่างที่ส่องลงมาได้ถึงข้างล่าง
ต้าหลง! ต้าหลง! “มันเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงขาของข้าต้าหลงได้ ดำดิ่งลงไปยังใต้บึงใหญ่ เห็นร่างเงาทมิฬ คืบคลานผ่านไปมา หรือว่ามันคือปีศาจงูขาว”
ร่างใหญ่ปรากฏกายออกมาเป็งูตัวใหญ่สีขาว สายตาสีแดงเหมือนเืเขี้ยวที่แหลมยาว ตวัดปลายหางไปมา ใต้ผืนน้ำ ได้ดึงหลิวเฟย ลงไปยังบ่อบาดาลชายหนุ่มได้ว่ายน้ำตามลงไป
“ นั้นคืออะไรกัน สีแดงทอประกาย หรือนี่คือ “ดอกบัวสีเพลิง “ ต้าหลงได้ใช่กระบี่สังหารมารจัดการเ้าปีศาจงูที่ตอนนี้กำลังพันธนาการหลิวเฟยไว้ จนหญิงสาวหมดสติเราต้องเร่งมือแล้วไม่งั้นหลิวเฟยแย่แน่” ปีศาจงูขาวได้ว่ายน้ำเข้ามาเพื่อที่รัดราชันหมาป่าให้แหลก
ฉึบ !ราชันหมาป่าได้ใช้ดาบสังหารมารตัดเข้าไปกลางลำตัวของปีศาจงู ทำให้มันต้องดิ้นทุรนทุราย เืสาดกระเด็นเต็มผืนน้ำและจมหายไปในที่สุด เมื่อเห็นดังนั้นต้าหลงจึงได้เร่งเข้าไปอุ้มช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นไปบนฝั่งเขย่าตัวของหญิงสาวเพื่อให้ได้สติ
“หลิวเฟย เ้าเป็อย่างไรบ้าง”
หญิงสาวกลับนิ่งเงียบ…
ปากที่อบอุ่นของราชันหมาป่าตอนนี้ได้ส่งไปยังหญิงสาวตรงหน้าทำให้หญิงสาวรับรู้ได้ว่ามีอากาศกำลังไหลเวียนเข้าไปในร่างกายของตน
“แค่กๆ หลิวเฟยสำลักน้ำออกมา เ้าเป็อย่างไรบ้าง?
หญิงสาวได้ลืมตาตื่นมา พบคนตรงหน้าเป็ต้าหลงก็สะดุ้งใ พลันลุกตัวขึ้นมานั่งแค่ก ๆ
สายตาหญิงสาวได้เหลือบมองไปเห็นสิ่งที่ราชันหมาป่ากำลังถืออยู่ในมือ นี่คือ “ ดอกบัวสีเพลิง ” ข้านำมันมาให้เ้าได้แล้ว
หลิวเฟย ได้มองหน้าต้าหลง โดยลืมความแค้นที่ตนเคยมีและได้เริ่มพูดคุยกับชายหนุ่มตรงหน้าขึ้น
ั้แ่เราพบกันครั้งแรก ที่หมู่บ้านหงส์เหรินจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านอะไรมามากมายยิ่งนัก ตลอดเส้นทางที่เราได้ร่วมเดินกันมา ถึงแม้ว่า เ้าอาจจะเคยทำร้ายข้า ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ว่าจะกี่เหตุการณ์ที่ผ่านมาและถึงแม้เ้าจะใช้ดาบทิ่มแทงมาที่หัวใจข้าเพื่อที่จะได้ไข่มุกดำเพลิงไป แต่เ้าก็ได้ช่วยข้า นำดอกบัวสีเพลิงมาเพื่อทำลายมนต์ดำในตัวข้า นับแต่นี้ไปความแค้นของเราสองคนถือว่าได้หายกันไปแล้ว และดูเหมือนว่าข้าก็ไม่ได้กลัวเ้าเหมือนแต่ก่อนแล้ว ข้าก็ควรที่จะปล่อยวางได้แล้วเช่นกันข้าก็ขออวยพรให้เ้าได้เป็ผู้นำของเผ่าปีศาจ ไม่ยึดติดกับอดีตที่ผ่านมาอีกแล้ว
หลิวเฟย… แล้วเ้ายังสามารถให้หัวใจกับข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่ ?
ดวงตาคู่งามได้สะท้อนความเ็ปออกมา
“ข้าเคยให้เ้าไปแล้ว” เอาละ พวกเราต้องกลับเผ่าจิ้งจอกกันได้แล้วหญิงสาวก็ลุกเดินไป ต้าหลงรู้สึกเสียใจและอยากก็โอบกอดหญิงสาวเหลือเกิน แต่ไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วเพราะตนได้ทำลายความรักและความไว้ใจที่หญิงสาวเคยมีให้จนหมดสิ้น
143
