หลังการปฐมนิเทศสิ้นสุดลง เหล่าผู้วิเศษน้อยใหญ่ก็ทยอยกันเดินออกมาจากห้องแห่งการเริ่มต้นสู่เส้นทางแห่งปัญญา
“เลือกเรียนวิชาอะไรดีน้าาาาา…จะเลือกเรียนวิชาอะไรดี เฮ้ออออออออ” เสียงพึมพำพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเด็กหนุ่มผมบลอนด์เงินแสดงถึงความสับสนในการตัดสินใจครั้งสำคัญ ในขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องปฐมนิเทศ
“ไม่เห็นต้องรีบตัดสินใจเลย ถ้ายังคิดไม่ออกว่าจะลงเรียนวิชาอะไร ศาสตราจารย์คาเมรอนก็บอกไว้แล้วว่ายังมีเวลาอีกจนถึงตอนเที่ยงคืนวันพรุ่งนี้เลยนะ” เ้าชายผู้เป็สหายกล่าวแนะ
“นายช่วยอ่านใจฉันทีได้ไหม ว่าจากก้นบึ้งของหัวใจฉันปรารถนาจะลงเรียนวิชาอะไร” หนุ่มน้อยผมเงินส่งสายตาเป็ประกายเว้าวอนมิตรผู้มีความสามารถพิเศษ
“หืม!! ถ้าใจนายเองยังไม่รู้ตัวเอง ฉันก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ” เ้าชายหนุ่มทำหน้าเหวอพร้อมปฏิเสธ
“นั่นน่ะสินะ เฮ้ออออออออออ” หนุ่มน้อยผู้ถูกปฏิเสธการอ้อนวอนถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความผิดหวัง
“เอาน่า นอร์ดเดน เดี๋ยวนายก็เลือกได้เองนั่นแหละ หรือถ้าท้ายที่สุดแล้วยังเลือกไม่ได้จริงๆ จะเลือกเรียนวิชาตามฉันก็ได้นะ” เ้าชายผู้โอบอ้อมกล่าวด้วยถ้อยคำรักษาน้ำใจพร้อมเสนอทางเลือกสุดท้ายให้
“ขอบคุณมากนะ นายนี่ช่างเป็คนดีจริงๆ ^o^” เด็กชายร่างเล็กพูดพร้อมยิ้มหวานให้
“ไม่เป็ไรๆ เราเป็เพื่อนกันนี่ >o<” เ้าชายร่างสูงยิ้มรับพร้อมยกมือซ้ายลูบท้ายทอยตัวเองด้วยความเขินอายหลังจากที่ได้รับคำชม
“พูดถึงเื่เพื่อน เดี๋ยวฉันขอติดต่อวันเดอร์ เพื่อนสนิทของฉันที่มาด้วยกันก่อนนะ” แล้วเด็กหนุ่มผมเงินก็รีบติดต่อไปยังเพื่อนเกลอที่มาด้วยกันทันทีที่นึกขึ้นได้
นอร์ดเดนติดต่อวันเดอร์ผ่านระบบปฏิบัติการอัจฉริยะ SEE
“SEE!! ติดต่อวันเดอร์ด้วย”
“…ฉันวันเดอร์ เกรย์ รับสาย…ว่าไง นอร์ดเดน”
“…ฉันนอร์ดเดน ทรีโอนี่ กำลังพูด…วันเดอร์ นายอยู่ไหน ฉันเดินออกมาจากห้องปฐมนิเทศแล้วนะ”
“ฉันมารอนายอยู่ที่ Central Dorm (เซ็นทรัล ดอร์ม) ส่วนกลางของหอพักแล้วล่ะ”
“เซ็นทรัล ดอร์ม หรอ”
“ใช่ นายให้ SEE นำทางมาได้เลย เริ่มต้นเดินจากโถงปราสาทกลางไปยังหอคอยตะวันออกเฉียงเหนือจะมีสะพานทางเชื่อมไปยังเซ็นทรัล ดอร์ม ทางเดินอลังการมากกกกกกก นายคงจะตื่นเต้นไม่น้อยเลยล่ะ”
“อ่าาาาา ฉันจะรีบตามไปนะ”
หลังจากที่นอร์ดเดนคุยกับวันเดอร์จบแล้วก็หันมาชวนเ้าชายผู้เป็กันเอง
“ไปกันเถอะ อา…เอ่อ ไปหอพักกันเถอะ”
“ถ้าจะเรียกชื่อฉันล่ะก็เรียกออกมาได้เลย ยิ่งเรียกชื่อกันบ่อยเท่าไร เราก็จะได้ยิ่งสนิทกันมากขึ้นยังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ ”
“อ่า…อาเลน ไปกันเถอะ SEE!! นำทางเราสองคนไปยังเซ็นทรัล ดอร์ม แห่งเอดินเบิร์กกิฟเฟ่นที”
ดวงไฟคริสตัลสว่างสดใสจาก SEE ระบบปฏิบัติการอัจฉริยะที่ติดตั้งมากับสร้อยคริสตัลดาวตก ศาสตราเวทย์ของนอร์ดเดน ลอยนำทางเ้าชายผู้สร้างมิตรไมตรีและหนุ่มน้อยผู้สานมิตรภาพไปยังเซ็นทรัล ดอร์ม ส่วนกลางของหอพักซึ่งเป็พื้นที่เชื่อมต่อระหว่างหอพักชายและหอพักหญิง
“Hannaaa Hanlaaa Hawayyy Ahaaa Yayiyaaa Yayiyaaa Alaaa a a a” เสียงสูงวังเวงบางอย่างล่องลอยมากระทบเข้ากับโสตประสาทของนอร์ดเดน ระหว่างที่กำลังเดินไปบนสะพานทางเชื่อม
“นั่นเสียงอะไรน่ะ นายได้ยินไหม อาเลน”
“เสียง? เสียงอะไรหรอ”
“ก็เสียงสูงๆ วังเวงๆ ที่เหมือนผู้หญิงฮัมเพลงออกมาว่า Hannaaa Hanlaaa Hawayyy Ahaaa Yayiyaaa Yayiyaaa Alaaa a a a นั่นไงล่ะ”
“ไม่ได้ยินนะ แต่ฉันเคยได้ฟังตำนานลึกลับเกี่ยวกับเสียงประหลาดอยู่เหมือนกัน มันเป็เื่เล่าสยองขวัญที่เล่าสืบต่อกันมาจากนักเรียนเอดินเบิร์กกิฟเฟ่นหลายต่อหลายรุ่น เื่มีอยู่ว่าเดิมทีเอดินเบิร์กกิฟเฟ่นนี้เคยเป็ปราสาทที่ประทับของราชวงศ์ผู้วิเศษเหมือนกับพระราชวังเซนต์คาไลน์ แล้วตรงสะพานเชื่อมที่พวกเรากำลังเดินอยู่นี้ก็เป็ทางเดินที่ใช้ลงทัณฑ์นักโทษต้องปะา นักโทษจะถูกเวทมนตร์บังคับร่างกายให้เดินไปจนสุดปลายทางของสะพานและะโลงสู่ทะเลสาบเบื้องล่าง แล้วเลดี้แห่งทะเลสาบก็จะรับิญญาไปพิพากษา ิญญาที่มีความอาฆาตสูงไม่ยอมจำนนต่อเลดี้แห่งทะเลสาบจะกลับมาสิงสู่ที่สะพานแห่งนี้ แล้วร้องเพลงหลอกล่อผู้คนเพื่อเอาไปเป็ตัวตายตัวแทนการพิพากษา”
“เอิ่ม…อาเลน เล่าซะจัดเต็มเชียว จริงๆ ไว้ค่อยเล่าตอนที่ถึงเซ็นทรัล ดอร์ม แล้วน่าจะดีกว่านะ T^T”
“ไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า ก็แค่เื่เล่าสยองขวัญหลอกเด็กเท่านั้นแหละน่า”
“ละละละแล้ว งะงะงะเงาที่อยู่ข้างหน้านั่นมันอะไร”
เงาของบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวออกมาจากแสงสว่างจ้าที่ปลายสะพาน นอร์ดเดนยืนตัวสั่นด้วยความกลัวต่างจากเ้าชายผู้กล้าที่กำลังตั้งท่าเตรียมศาสตราเวทย์พร้อมต่อกรกับสิ่งที่ไม่คาดคิด
“ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่ทั้งคนปลอดภัยหายห่วง เชื่อมือฉันได้เลย” เ้าชายผู้ยึดมั่นในสัจจะและมิตรภาพให้คำสัญญากับหนุ่มร่างเล็กผู้บอบบาง แล้วเหยียดแขนออกไปสุดตัวพร้อมกับกางนิ้วมือที่สวมอัคคีธำมรงค์ทั้งสองข้างออกมาเพื่อร่ายคาถาป้องกัน
“ด้วยอำนาจจิติญญาแห่งไฟสายเืแห่ง Flame Witch (แม่มดเพลิง) จงคุ้มกันข้าและสหายด้วยเกราะเพลิงอันศักดิ์สิทธิ์” เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมาจากแหวนทับทิมสีแดงกลายสภาพทางกายภาพเป็ทรงกลมคล้ายดวงอาทิตย์ขนาดเล็กลอยขึ้นเหนือศีรษะแล้วปล่อยรัศมีเพลิงหมุนวนรอบตัว
“พลังนี้ไม่ได้ทำหน้าที่แค่ปกป้องเราให้ปลอดภัยเท่านั้นนะ ถ้าหากว่าศัตรูเข้ามาใกล้ล่ะก็…รัศมีเพลิงนี้จะโจมตีในทันทีเลยล่ะ” เ้าชายรูปหล่อกล่าวพร้อมกับยักคิ้วให้หนุ่มร่างเล็ก
หนุ่มร่างเล็กไม่ได้พูดอะไรตอบ มีเพียงความรู้สึกและพลังบางอย่างที่ไม่เข้าใจกำลังพุ่งพล่านอัดแน่นอยู่ภายในกาย
“ได้รับการปกป้องมันก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไมผมถึงได้รู้สึกแปลกๆ เช่นนี้นะ ทำไมภายในร่างกายมันจึงได้สั่นไหวเช่นนี้ ทั้งๆ ที่ความกลัวในตอนนี้ก็ได้หายไปแล้ว เหมือนมีพลังบางอย่างในตัวของผมมันกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ความรู้สึกที่พุ่งพล่านนี้ ความรู้สึกนี้มัน…คืออะไรกันนะ” เสียงจากความปรารถนาใคร่รู้ของหนุ่มน้อยผู้บอบบางดังขึ้นในใจ
1K
![[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717754265_67667408.webp)
