TheLibrary of lost souls
บทที่2:ความจริงที่ถูกลบเลือน
เสียงลมหายใจของผมยังคงหนักหน่วงร่างกายแข็งทื่อขณะจ้องมองไปยังสมุดบันทึกที่ถูกค้นพบเมื่อครู่ นิ้วของผมยังแตะอยู่บนหน้ากระดาษที่ซีดจางซึ่งเต็มไปด้วยข้อความเกี่ยวกับพี่ชายของผมลูคัส เอเวอร์ฮาร์ท(Lucas Everhart)ที่ผมจำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
"ทำไมฉันถึงจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้เลย?"
เสียงของตัวเองดังอยู่ในหัวความรู้สึกแปลกๆ จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่การลืมธรรมดาแต่มันราวกับว่าความทรงจำเกี่ยวกับพี่ชายถูกดึงออกไป
ผมหายใจเข้าลึกค่อยๆ หลับตาและพยายามเรียกความทรงจำกลับมา แต่ในหัวของผมกลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของใครบางคนที่ควรจะเป็พี่ชายของผม
นี่มันเื่อะไรกันแน่?
ผมพยายามหาคำตอบมากขึ้นรื้อทุกอย่างในห้อง ค้นหาเอกสารเก่า บันทึกหรืออะไรสักอย่างที่จะช่วยให้ผมเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
หลังจากค้นหาอยู่นานผมหยุดชะงักเมื่อเจอกระดาษแผ่นหนึ่งซุกอยู่ในหนังสือเก่าที่ผมจำไม่ได้ว่ามีอยู่ในห้องมันเป็กระดาษขาดๆ ที่มีตัวอักษรจางๆ เขียนไว้
"ห้องสมุด...ความจริงทั้งหมดอยู่ที่นั่น"
หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นผมจำไม่ได้เลยว่าผมเคยไปห้องสมุดไหนเป็พิเศษ แต่ทำไมถึงมีข้อความนี้อยู่ที่นี่?ห้องสมุดอะไร? ที่ไหน?
ทันใดนั้นลมเย็นพัดวูบผ่านต้นคอของผม ทั้งที่หน้าต่างในห้องปิดสนิท
ผมเงยหน้าขึ้นทันที สายตากวาดไปทั่วห้องแต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกแปลกๆ ไม่หายไปมันเหมือนกับว่า...มีใครบางคนกำลังเฝ้ามองผมอยู่
กลางดึกวันนั้น ผมนอนไม่หลับความคิดวนเวียนไปมาในหัว มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ผมรู้ว่าผมไม่ควรคิดมากไปเอง แต่มันเป็ไปไม่ได้เลยที่ข้อมูลเกี่ยวกับพี่ชายจะหายไปทั้งหมดโดยไม่มีสาเหตุ
ผมพลิกตัวไปมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียงหัวใจยังคงเต้นแรงจากความคิดที่ไม่สามารถอธิบายได้
บรรยากาศในห้องเงียบกว่าปกติผมเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง 02:47 น.
ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...
เสียงเข็มนาฬิกาดังผิดจังหวะไปเล็กน้อยผมหรี่ตาลง ขณะที่ความรู้สึกบางอย่างบอกให้ผมขยับตัวช้าๆ
ทันใดนั้น ไฟในห้องกะพริบวูบหนึ่งก่อนจะดับลง
ผมหยุดนิ่ง ตึงเครียดสายตาจ้องมองไปในความมืดรอบตัว หัวใจเต้นแรงจนผมได้ยินเสียงมันชัดเจน
แล้ว...เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
ผมหันไปมองประตูห้องของตัวเองทันทีความเงียบปกคลุมไปทั่วอพาร์ทเมนต์ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
ผมกลืนน้ำลายลงคอช้าๆมือกำแน่นจนรู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ซึมออกมา
ผมหายใจเข้า ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง จากนั้นเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งรัวเร็วขึ้นกว่าเดิม
มือของผมสั่นเล็กน้อยเมื่อกำลังยื่นไปจับลูกบิดประตูผมพยายามตัดสินใจว่าควรเปิดมันหรือไม่
ทันทีที่ผมแตะลูกบิด เสียงเคาะเงียบลงทันที
ผมหยุดนิ่ง ใจเต้นระรัวขณะที่ค่อยๆปลดล็อกและแง้มประตูออกเล็กน้อย ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
ทางเดินในอพาร์ทเมนต์ว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าของเพื่อนบ้าน
ผมถอนหายใจออกมาเบาๆขณะที่กำลังจะปิดประตู
เสียงกระซิบดังขึ้นจากข้างหู
"อย่าจำมัน..."
ผมหันขวับไปทางซ้าย ร่างกายแข็งทื่อทันใดนั้นไฟในห้องก็กะพริบแรงจนทำให้ผมต้องยกมือขึ้นบังตา
เมื่อทุกอย่างสงบลง ผมเดินกลับมาอยู่ในห้องของตัวเองแต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป
กระดาษแผ่นหนึ่งปรากฏอยู่บนโต๊ะทั้งที่ผมไม่เคยเห็นมันมาก่อน
มือของผมสั่นเล็กน้อยเมื่อหยิบมันขึ้นมาลายมือที่เขียนด้วยหมึกจางๆ ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด
"นายต้องไปที่ห้องสมุดก่อนที่มันจะสายเกินไป"
และที่มุมกระดาษ ชื่อของผมถูกเขียนไว้พร้อมกับลายเซ็นที่เหมือนของผมเป๊ะ...
แต่ผมไม่เคยเขียนมันเลย
ความเย็นวาบแล่นไปทั่วร่างขณะที่ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
ฉันเคยไปที่ห้องสมุดนี้มาก่อน?
เช้าวันถัดมาผมขมวดคิ้วขณะจ้องมองกระดาษแผ่นนั้น ข้อความที่เขียนด้วยหมึกจางๆดูเลือนลางราวกับถูกพยายามลบออกอย่างตั้งใจ
"ห้องสมุด... สูญ?"
ตัวอักษรส่วนใหญ่ขาดหายไป มีรอยขูดขีดและร่องรอยหมึกเลอะจนทำให้ชื่อของห้องสมุดไม่สมบูรณ์
ผมเพ่งมองอยู่นาน พยายามเติมคำในหัวแต่ไม่ว่าผมจะคิดยังไง มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลยผมไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่นี้มาก่อน... หรือผมเคย?
หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นเมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว
ฉันลืมมันไป...หรือมีบางอย่างทำให้ฉันลืม?
ผมเปิดแล็ปท็อปทันที พิมพ์คำว่า "ห้องสมุดที่สาบสูญ"ลงในช่องค้นหา ผลลัพธ์ที่ขึ้นมาไม่มีข้อมูลอะไรเลย
ไม่มีแม้แต่เว็บไซต์เก่าหรือกระทู้สนทนาเกี่ยวกับสถานที่นี้ไม่มีเอกสาร ไม่มีประวัติ ราวกับว่ามันไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน แต่นั่นเป็ไปไม่ได้
ห้องสมุดควรมีประวัติการดำรงอยู่ไม่ว่ามันจะเก่าหรือถูกปิดไปแล้ว มันควรมีบันทึกอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ผมลองเปลี่ยนวิธีค้นหาใส่คำที่เกี่ยวข้องเพิ่ม เช่น "ห้องสมุดที่ถูกปิดตาย","สถานที่ที่ถูกลืม", "ที่ที่เก็บบันทึกของผู้หายสาบสูญ" คราวนี้มีผลลัพธ์หนึ่งที่สะดุดตา
"ห้องสมุดที่ไม่มีชื่อ- สถานที่ที่เก็บบันทึกของสิ่งที่ถูกลบเลือน"
ผมคลิกเข้าไปทันทีแต่หน้าเว็บโหลดช้าอย่างผิดปกติ ราวกับว่ามันถูกซ่อนอยู่ในมุมมืดของอินเทอร์เน็ต
ในเว็บไซต์มีเพียง รูปภาพขาวดำของอาคารหลังหนึ่งดูเก่ามากจนเหมือนภาพจากศตวรรษก่อน ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีที่อยู่ที่ชัดเจนมีเพียงข้อความใต้ภาพว่า
"สถานที่ที่จดจำทุกอย่างของผู้ที่ถูกลืม"
ผมเอนหลังบนเก้าอี้ หัวใจยังเต้นแรง
นี่มันหมายความว่ายังไง?ห้องสมุดนี้มีอยู่จริงเหรอ? แล้วทำไมมันถึงไม่มีบันทึกในระบบสาธารณะ?ทำไมมันถึงดูเหมือนเป็สถานที่ต้องห้าม?
หรือบางที... ผมอาจเคยไปที่นั่นมาก่อน?ทันใดนั้น หน้าจอของแล็ปท็อปกะพริบ
ไฟในห้องหรี่ลงราวกับมีบางอย่างรบกวนระบบไฟฟ้า
หน้าจอแล็ปท็อปกลายเป็สีดำอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะมี ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นมาเอง
"ข้ากำลังเฝ้ามองเ้า"
ผมสะดุ้ง รีบปิดเครื่องทันทีหัวใจเต้นแรงราวกับจะะเิออกจากอก ผมหันไปมองรอบห้อง พยายามควบคุมลมหายใจ มันไม่ใช่เื่บังเอิญแล้วมีบางอย่างกำลังพยายามขัดขวางไม่ให้ผมหาความจริงเกี่ยวกับห้องสมุดนี้ แต่ผมก็รู้แล้วว่ามันมีอยู่จริง และมันเกี่ยวข้องกับอดีตของผมอย่างแน่นอน
ผมต้องไปที่นั่น ไม่ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม
ใช้เวลาเพียงไม่นานนักผมตัดสินใจที่จะไปหอจดหมายเหตุแห่งชาติของอังกฤษ ผมรู้ว่า ถ้าห้องสมุดนี้เคยมีอยู่มันต้องมีบันทึกอยู่ที่นี่ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง
เสียงฝีเท้าของผมสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินของหอจดหมายเหตุแห่งชาติ บรรยากาศของที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นของกระดาษเก่าและอากาศเย็นชื้นจากระบบควบคุมอุณหภูมิ
ผมเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ แจ้งเ้าหน้าที่ว่า้าค้นหาเอกสารเกี่ยวกับห้องสมุดเก่าที่อาจถูกปิดตัวลงแต่ไม่มีข้อมูลในระบบปัจจุบัน
"ห้องสมุดที่ไม่มีในฐานข้อมูลปัจจุบัน?"เ้าหน้าที่ทำหน้าแปลกใจ แต่ก็พยักหน้าให้ก่อนจะเริ่มค้นหาในระบบ
ผมยืนรอด้วยความคาดหวังแต่หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที
"ไม่มีข้อมูลที่ตรงกับคำขอของคุณเลยค่ะ"
ผมลองขอค้นหา รายชื่ออาคารห้องสมุดที่ถูกปิดใน่ศตวรรษที่ผ่านมาหรือ สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับการเก็บรักษาหนังสือหรือเอกสารลับ เ้าหน้าที่ทำตามที่ผมขอ
"แปลกจัง..." เ้าหน้าที่พึมพำ
"อะไรแปลก?มีอะไรหรือเปล่าครับ"
เ้าหน้าที่ชะงักไปครู่หนึ่ง
"ไม่มีข้อมูลที่ตรงกับคำขอของคุณเลยค่ะ"แต่สีหน้าของเ้าหน้าที่ดูสับสน ราวกับเธอเองก็ไม่เข้าใจ ทำไมไฟล์ที่ควรมีอยู่ถึงหายไป
"เอ่อ แต่..." เธอลังเล"มีเอกสารที่เกี่ยวข้องกับ หอสมุดโบดเลียน (BodleianLibrary) ใน่ปี 1950s แต่... มันขึ้นว่า 'เอกสารนี้ถูกลบออกจากฐานข้อมูล'"
ผมชะงัก “ใครเป็คนลบมัน? ทำไมมันถึงถูกลบ? นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?
"คุณแน่ใจนะว่าห้องสมุดที่คุณกำลังมองหามีอยู่จริง?"เ้าหน้าที่ถามขึ้นขณะกดปิดหน้าจอ
ผมเม้มปากแน่น แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร
เป็ไปไม่ได้... ถ้ามันไม่มีอยู่จริงทำไมมันถึงอยู่ในบันทึกที่ผมพบ?
“ขอบคุณมากครับ”
เป้าหมายต่อไปของผมคือ หอสมุดบริติช (BritishLibrary) ที่นี่มีฐานข้อมูลของหนังสือพิมพ์เก่ากว่า 100 ปี ถ้าห้องสมุดที่ผมตามหาเคยมีอยู่มันต้องเคยถูกพูดถึงในข่าวบ้าง ผมนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของ แผนกเก็บเอกสารข่าวเก่าผมพิมพ์คำว่า "ห้องสมุดที่ปิดตัว", "ห้องสมุดต้องห้าม", "สถานที่เก็บความลับ"
แต่... ไม่มีอะไรเลย
"เป็ไปได้ยังไง...? ไม่มีแม้แต่ข่าวเดียว?"
ผมลองเปลี่ยนกลยุทธ์เป็ค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวกับผู้คนที่หายไปในห้องสมุดหลังจากค้นหาอยู่นาน ผมสังเกตเห็นว่า ข่าวบางส่วนขาดหายไปใน่ปี 1950s เหมือนมีใครบางคนลบข้อมูลเกี่ยวกับ่เวลานั้นออกไป
ขณะที่ผมกำลังนั่งใช้ความคิดอยู่กับตัวเอง
หน้าจอของคอมพิวเตอร์ก็กระพริบวูบหนึ่ง ผมขมวดคิ้วกำลังจะขยับเมาส์ แต่ก่อนที่ผมจะได้แตะมัน ตัวอักษรสีแดงก็เริ่มพิมพ์ขึ้นมาเอง
“จงหยุดซะ!” ผมสะดุ้งเฮือกร่างกายเย็นวาบ ขนบนแขนลุกชัน ราวกับมีใครบางคนพิมพ์ข้อความนี้ลงบนจออยู่ข้างหลัง ผมจ้องมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มันจะหายไป
ผมหันไปมองรอบตัว บรรยากาศยังเงียบสนิท...เงียบเกินไปเสียด้วยซ้ำแต่ผมรู้สึกว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงมุมห้อง
ผมหายใจติดขัดราวกับแรงกดดันที่มองไม่เห็นกำลังกดทับผม ผมรีบคว้ากระเป๋า เตรียมตัวออกจากที่นี่แต่ทันใดนั้น เสียงกระซิบดังมาจากทางขวามือของผม ผมหันไปมองทันทีแต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นผมเร่งฝีเท้าออกจากที่แห่งนี้ จนกระทั่งผมมาถึงถนนด้านนอกผมถึงโล่งใจขึ้นมาบ้าง
“ทำไมต้องลบข้อมูลของหอสมุดโบดเลียน”
ถึงผู้อ่านที่รัก
เกร็ดความรู้: หอจดหมายเหตุแห่งชาติอังกฤษ (The National Archives)
???? ที่ตั้ง: Kew, Richmond, London, England
หอจดหมายเหตุแห่งชาติอังกฤษ (The National Archives) เป็สถานที่เก็บรักษาเอกสารของรัฐบาลและประวัติศาสตร์ของสหราชอาณาจักร มีเอกสารสำคัญย้อนหลังไปกว่า 1,000 ปี รวมถึงบันทึกเกี่ยวกับาโลก กฎหมาย และรายงานของรัฐสภา
???? ว่ากันว่า มีเอกสารบางส่วนที่ถูกลบไปจากระบบ หรือถูกจัดเก็บในพื้นที่ที่ประชาชนทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้
???? หรือว่าเอกสารที่รินกำลังตามหา… อาจเคยถูกเก็บไว้ที่นี่?
1K
