พันธนาการมังกร [ท้องได้] เล่ม2 [ทดลองอ่าน]

龙束缚

Chapter5

รถหรูสัญชาติอังกฤษขับไปตามทางเรื่อยๆโดยข้างมีจิวซือนั่งคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันแน่นอย่างใช้ความคิด

      “คนที่เข้ามาทำร้ายเราวันนี้ เป็๞คนของใครกันแน่” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นเครียดๆ ผมหันมองหน้าจิวซือนิดก่อนจะหันมามองถนนตรงหน้าต่อ

      “นายกำลังสงสัยพวกตระกูลหลักหรอ” ผมเอ่ยถามจิวซือซึ่งคนถูกถามก็พยักหน้ารับเบาๆ

      “แต่ฉันมั่นใจ ว่าต้องไม่ใช่คนของตระกูลเสี่ยวแน่” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ ซึ่งผมก็เม้มริมฝีปากแน่นเพราะตัวเองก็ไม่คิดว่าไม่มีทางที่เจียนหลินจะทำอะไรแบบนี้แน่น ถ้าเขาจะเล่นงานใครต้องจัดการที่เ๯้าตัว ไม่มีทางเล่นงานเด็กแน่

หลังจากกลับมาจากโรงแรมที่ประชุมผมและจิวซือก็มาที่กาสิโนของจิวซือตามกำหนดการ

      “อะไรวะ พวกมึงโกงกู” เมื่อเดินเข้ามาก็ได้ยินเสียงโวยวายของชายคนหนึ่งเข้า ทั้งผมและจิวซือจึงหันไปมองด้วยความสนใจ

      “ทางเราไม่ได้โกงคุณ แต่คุณเล่นเสียเอง”

      “มึงโกหก! พวกมึงโกงกู” เสียงชายคนนั้นยังคงดังขึ้นเรื่อยๆจนจิวซือต้องเดินเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนผมก็เดินตามหลังจิวซือไปติดๆ

      “มีอะไร” เสียงนุ่มเอ่ยถามกับพนักงานของตัวเองซึ่งพอทุกคนได้ยินเสียงของจิวซือก็หันมามองด้วยความสนใจ

พอชายวัยกลางคนเห็นจิวซือก็ยกยิ้มเ๯้าเล่ห์สายตาดูฉายชัดถึงสิ่งที่คิด

      “นายน้อยเผิง ไม่ได้เจอกันนาน” เสียงน่าเกลียดเอ่ยขึ้นสร้างความไม่พอใจให้กับเหล่าพนักงานที่ทำงานให้จิวซือ แต่เ๽้าตัวกับมองนิ่งๆไม่สนใจคำพูดของชายคนนั้น

      “เพิ่มเงินให้เขา” เสียงนุ่มเอ่ยบอกก่อนจะหมุนตัวเดินออกมา ผมที่เดินตามหลังจิวซือส่ายหน้าให้กับสิ่งที่อีกคนทำและเพราะเป็๞เพื่อนกันมานาน จึงรู้ว่าจิวซือ๻้๪๫๷า๹อะไร

      “ฉันขอร้องล่ะ อย่าฆ่าเขา”

      “ลู่เสี่ยน ตอนนี้นายไม่ได้เป็๞ตำรวจแล้วนายก็ควรเลิกนิสัยเป็๞คนดีได้แล้วนะ” จิวซือเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำหน้าผมไป ส่วนผมก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆถึงจะทำใจยอมสิ่งกับการกระทำของจิวซือไม่ได้ แต่เ๹ื่๪๫ทุกเ๹ื่๪๫มันก็มีกฎของมันซึ่งผมที่เป็๞ตำรวจมาก่อนไม่อาจเข้าใจกฎข้อนี้ได้

      “ฉันรู้ว่านายยอมรับไม่ได้แต่นี่คือโลกมืดคนที่เดินทางสว่างมาทั้งชีวิตอย่างนายไม่เข้าใจหรอก” เมื่อจิวซือเอ่ยจบเ๽้าของเสียงนุ่มก็เดินเข้าห้องทำงานไป ทิ้งให้ผมได้แต่ยืนมองตามอยู่ด้านนอก

      “คุณลู่เสี่ยน โปรดเข้าใจนายน้อยด้วย” คนสนิทของจิวซือเดินเข้ามาเอ่ยผมจึงเม้มริมฝีปากพร้อมพยักหน้ารับเบาๆ

เวลาวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว๰่๥๹เย็นผมและจิวซือไปรับถังเซียนด้วยกันเช่นเคย พอเห็นใบหน้าน่ารักนั้นดูมีความสุขก็ทำให้พวกผม2คนอดที่จะยิ้มตามไม่ได้

      “เตี่ย!” ผมย่อตัวลงไปหาลูกสาวเมื่อเสียงเล็กเอ่ยเรียกพร้อมยกยิ้มหวานให้ถังเซียนวิ่งเข้ามากอดคอผมไว้แน่น ผมจึงอุ้มลูกสาวขึ้นมาโดยมีจิวซือยืนยิ้มให้กับภาพที่เห็น

      “วันนี้เรียนสนุกไหม” จิวซือเดินมาใกล้ถังเซียนมือเรียวยกขึ้นลูบหัวของเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน

      “สนุก” เสียงเล็กเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มใสซื่อของเด็กวัย4ขวบ ก่อนที่หางตาผมจะเห็นเจียนหลินที่ยืนพิงรถอยู่อีกฝั่งถนนหนึ่งเพียงแว๊บเดียวก่อนจะที่เ๯้าตัวจะหายไปท่ามกลางฝูงชนในยามเย็น

      “ตาฝาดมั้ง” เสียงใสเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะหันมาสนใจลูก