เวลาผ่านเลยไปถึง 20 ปี ชางไห่และชิวสุ่ยโตเป็สาวสวยสะพรั่ง ถึงตอนนี้พ่อของนางก็ได้แก่ลงมากแถมยังไร้เรี่ยวแรงทำอะไรด้วยตนเอง ชางไห่จึงได้รับหน้าที่ดูแลพ่อรวมถึงดูแลชิวสุ่ยและแม่เลี้ยงอีกด้วย
“ชางไห่ เสื้อข้าล่ะ ชางไห่ รองเท้าข้า ชางไห่ ผ้าคาดเอว ชางไห่ พ่อของเ้า..ชางไห่...” เสียงเรียกใช้แทบจะทุกเวลาจนนางไม่มีเวลาเป็ของตนเองเลย เวลาที่สงบสุขที่สุดก็คือเวลาที่นางได้อยู่ดูแลพ่อของนาง เฉกเช่นตอนนี้ ชางไห่นำอาหารเดินเข้ามาในห้องของพ่อนาง คราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม รอยฝ่ามือบนใบหน้า เสื้อผ้าที่เก่าเก็บ สิ่งพวกนี้แสดงต่อหน้าผู้เป็พ่อในทุกๆวันจนบางครั้งพ่อของนางก็แอบกระซิบให้นางหนีไปให้ไกล แต่ด้วยความที่นางเป็ห่วงพ่อ นางจึงไปไหนไม่ได้
“ข้าวมาแล้วเ้าค่ะ ท่านพ่อ วันนี้ลูกทำซุปผักที่ท่านพ่อชอบด้วยนะเ้าคะ มาเ้าค่ะลูกป้อน”
“ชางไห่ เหนื่อยไหมลูก?” คำถามสั้นๆแต่มันกลับแทงเข้าไปในใจของนางจนน้ำตาไหลผ่านแก้มนวลอีกครั้ง ผู้เป็พ่อพยายามจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ลูกแต่ทว่า...
“มาอยู่นี่เอง ได้เวลาที่เ้าจะต้องเอาผักไปส่งที่เผ่าัแล้ว ลุกเร็ว...”
“แต่ข้ายังไม่ได้....”
“เ้ากล้าขัดคำสั่งข้ารึไง...เ้าอยากให้ข้าทำกับพ่อเ้า แบบที่ข้าทำกับเ้ารึไง!!!” แม่เลี้ยงขู่จะตีพ่อของนาง แน่นอนว่าตอนนี้พ่อของนางไม่สามารถสู้กับแม่เลี้ยงได้แล้ว มีแต่จะเป็เป้านิ่งให้ตีเล่นเท่านั้น ชางไห่รีบตอบตกลงทันที แต่นางขอร้องว่าขอป้อนข้าวพ่อให้เสร็จก่อนแล้วนางจะไปส่งผักทันที ซึ่งแม่เลี้ยงก็ไม่อนุญาตพร้อมกับลากตัวของนางออกไปทำงานในทันที ชางไห่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมทำตามคำสั่งแม่เลี้ยงโดยไม่มีข้อท้วงติงอีก เวลาเที่ยงวันชางไห่ต้องนั่งเกวียนเอาผักมาส่งให้เผ่าัแต่เพียงผู้เดียว เป็เช่นนี้อยู่เป็ประจำและทุกๆครั้งที่นางมาส่งผัก นางไม่เคยลืมที่จะหันไปมองทางที่นางเคยมาและคิดย้อนไปถึงวันที่นางเจอกับชายปริศนาผู้นั้น ครั้นมาถึงนางก็แอบดูเพื่อหวังจะได้เจอกับชายผู้นั้นอีกครั้ง แต่ทว่าวันนี้กลับไร้วี่แววของชายผู้นั้นเลย ชางไห่รีบนำผักไปส่งที่ห้องครัวของเผ่าัทันทีเพราะนางจะต้องกลับไปทำงานต่อที่บ้านอีก
“ช้าก่อน เ้าน่ะ!!!” ชางไห่กำลังหันหลังเดินกลับออกไป แต่แล้วก็มีเสียงใครบางคนดังมาจากด้านหลังของนางและนางก็มีมารยาทมากพอที่จะหันกลับไปดู(ในตอนนั้นชางไห่เอาผ้าปิดหน้าไว้ครึ่งนึงเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่านางเป็ใคร) เมื่อชางไห่หันมาตามเสียงก็พบว่าคนที่ะโใส่นางนั้นคือิคัง ชางไห่ดีใจมากที่เห็นิคังเพราะนางจำได้ว่าิคังเป็คนสนิทของชายผู้นั้น นางชะเง้อมองแล้วมองอีกเพราะคิดว่าชายผู้นั้นต้องอยู่แถวนี้เป็แน่ แต่ทว่า...
“เ้ามองอะไร ข้ามาคนเดียว เ้าลืมเอาค่าผักน่ะ ข้าเลยเอามาให้ อ่อ...่นี้เป็หน้ากะหล่ำปรี ไม่ทราบว่าที่สวนของเ้ามีหรือไม่?”
“มะ..มี..มีเ้าค่ะ”
“จริงหรอ เช่นนั้นเอามาส่งข้าด้วยพรุ่งนี้ คุณชายของข้าชอบกินมันมาก”
“เ้าค่ะ ข้าจะรีบเอามาส่งแต่เช้านะเ้าคะ” ิคับยิ้มตอบรับพร้อมกับยื่นถุงเงินให้นางก่อนจะเดินจากไป ชางไห่เมื่อรู้ว่าพรุ่งนี้นางต้องเอากระหล่ำปรีมาส่งและหวังว่าจะได้เจอกับชายผู้นั้น นางก็อดดีใจและรอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหว ความตื่นเต้นดีใจตามนางกลับมาจนกระทั่งเกือบจะถึงหน้าบ้านและสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
“ชิวสุ่ย นั่นเ้าทำอะไร?” ภาพที่เห็นคือชิวสุ่ยในวัยสวยสดบานสะพรั่งกำลังยืนกอดจูบอยู่กับชายผู้หนึ่งซึ่งแน่นอนว่าชางไห่ไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อมีคนรู้จักผ่านมาเห็นจึงทำให้ชายผู้นั้นหมดอารมณ์และเดินจากชิวสุ่ยไป นางถึงขั้นโมโหหันมาก หันมาชักสีหน้าใส่ชางไห่พร้อมกับเดินจากไป ทว่าชางไห่กลับเดินตามมาและคว้าแขนชิวสุ่ยไว้พร้อมกับกล่าวตักเตือนเพราะเห็นว่าเป็พี่น้องกัน
“หากแม่ของเ้ารู้ว่าเ้าทำตัวแบบนี้ นางจะคิดยังไง?”
“มันไม่ใช่เื่ของเ้า อีกอย่างแม่ข้าไม่มีวันเชื่อเ้า หลีกไป”
“ชิวสุ่ย กลับบ้านเราเถอะ”
“ไม่!!! ถ้าเ้าจะกลับก็กลับคนเดียวเลยไปไม่ต้องมายุ่งกับข้า!! ข้าจะไปหาคนรักของข้า”
“แต่....ชิวสุ่ย..ข้าปล่อยให้เ้าทำแบบนี้ไม่ได้ เ้าเป็น้องสาวขอข้านะ”
“ไม่ใช่!!!ข้าไม่ใช่น้องสาวของเ้า เ้าเป็ได้แค่คนใช้ของข้าเท่านั้นแหละ หลบไป!!! ถ้าเ้าไม่หลบ รู้ใช่ไหมว่าข้าจะบอกท่านแม่ให้ทำอะไรกับเ้า!!!” ชางไห่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้ชิวสุ่ยไป ส่วนนางเองก็รีบตรงกับบ้านโดยนางไม่พูดถึงเื่ที่นางพบกับชิวสุ่ยกลางทางเลย
“ช้ามาก…นี่เ้ามัวไปเถลไถลที่ไหนอีก ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเองเลยหรือไง!!!”
“ข้าผิดไปแล้วเ้าค่ะ ข้าจะรีบไปทำหน้าที่ของตนเองเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ” ชางไห่เริ่มงานแรกโดยการอาบน้ำหาข้าวให้พ่อกิน จากนั้นนางก็รีบตรงไปที่สวนเพื่อเก็บกระหล่ำปรีเตรียมไว้รอไปส่งพรุ่งนี้ จากนั้นนางก็รีบมาล้างเนื้อล้างตัวเข้านอน ทว่าก่อนที่นางจะเข้าห้องนอนนั้น นางได้แวะไปดูกระหล่ำปรีก่อน
“แล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเ้าอีก ข้ารักเ้านะชิวสุ่ย”
“อื้ม ข้าก็รักท่าน พรุ่งนี้เรามาเจอกันที่นี่อีกนะ”
540
