22.00 นาฬิกา
ตอนนี้เป็เวลา 4 ทุ่มผมเดินมาถึงบ้านพักของพ่อเลี้ยง ซึ่งไฟในบ้านปิดหมดเลยครับ ผมก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร เพราะผมเป็แค่คนใช้จะให้พ่อเลี้ยงเปิดไฟรอผมก็คงแปลก จากนั้นผมก็ค่อย ๆ เปิดประตูบ้านเข้าไปเพื่อไปยังห้องนอนของผม แต่ทันใดนั้นไฟที่มืดอยู่กลับสว่างขึ้น
"มึงไปที่ไหนมา "พ่อเลี้ยงพูดขึ้นเสียงเข้มติดหงุดหงิดโมโห
"พ่อเลี้ยง เอ่อ..พอดีผมไปเดินเล่นนะครับพ่อเลี้ยง.."ผมตอบออกไปเสียงสั่น เพราะรู้ว่าพ่อเลี้ยงกำลังโมโหอยู่
"มึงคิดว่ากูโง่หรอห๊ะ ! เดินเล่นอะไรของมึงออกไปั้แ่บ่ายกลับมาตอนนี้ ! "พ่อเลี้ยงตะคอกออกมาแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวของผม พร้อมบีบคางของผมแน่น
"มึงละเลยหน้าที่ของมึงอีกแล้วนะ ถ้ามึงไม่อยากทำหน้าที่นี้ก็บอกกูมาตรง ๆ กูจะหาคนอื่นที่ดีกว่ามึงมาทำ"พ่อเลี้ยงยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหูของผม ทั้งที่มือก็ยังบีบคางไม่ยอมปล่อย
ตอนนี้ผมรู้สึกปวดไปทั้งในหน้าจนน้ำตาคลอออกมาเพราะความเ็ปที่ถูกบีบคางอยู่ และรู้สึกะเืใจกับคำกล่าวที่ได้ยิน
"ไม่ครับ ! "ผมรีบปฏิเสธออกไป เพราะหน้าที่นี้เป็สิ่งเดียวที่ทำให้ผมได้ใกล้ชิดพ่อเลี้ยง
"หึ งั้นมึงก็เตรียมรับบทลงโทษได้เลย กูจะทำให้มึงรู้ไว้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็ของมึงมันคือของกู ถ้ากูไม่ได้สั่งมึง อย่าทำนอกเหนือคำสั่ง จำเอาไว้ ! "พ่อเลี้ยงัพูดออกมาเสียงเข้ม แล้วปล่อยมือที่บีบคางผมออก
หลังจากนั้นพ่อเลี้ยงัก็กระชากแขนร่างบางให้เดินตามตนเองไปนั่งที่โซฟา เมื่อมาถึงโซฟาเขาก็นั่งลงพร้อมกับดึงร่างเล็กนั่งลงบนตัก ก่อนจะกอดรัดไว้แน่นพร้อมกับเอาหัวซุกตรงซอกคอของร่างบางแล้วก็หลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์
ตอนนี้พ่อเลี้ยงัรู้สึกเหมือนคนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ซึ่งเ้าตัวเองก็ไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนตอนนี้ได้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเมื่อตอนเย็นเมื่อรู้ว่าร่างบางที่เคยอยู่ข้างกายตลอดนั้นหายไปไม่ได้อยู่ข้างกาย หลังจากนั้นก็เกิดความรู้สึกโมโหหงุดหงิดเกิดขึ้น มีความรู้สึกหลายอย่างเกิดขึ้นกับเขาทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทำอะไรก็ไม่มีสมาธิ จนเขาต้องมานั่นรอที่โซฟาเพื่อรอร่างบางกลับมา สั่งให้คนโทรไปก็ไม่รับเพราะไม่ได้เอาโทรศัพท์ด้วย จะให้คนออกตามหาก็ดูจะวุ่นวายไปหน่อย เพราะพ่อเลี้ยงรู้ดีอยู่แล้วว่ายังไงร่างยางก็ไม่มีวันออกจากเกาะนี้ได้หรอก เนื่องจากทางเข้า-ออกของเกาะถูกปิดและจะต้องเป็ผู้อนุมัติเท่านั้นถึงจะออกเรือได้
"ผมไปเดินเล่นจริง ๆ นะครับพ่อเลี้ยง แต่ว่าผมเดินเล่นเพลินไปไกลหน่อย จนไปถึงท้ายหมู่บ้านก็จนไปเจอกับเด็กน้อยคนหนึ่งชื่อว่าน้องพีครับผมก็เลยเล่นกับแก แล้วก็มารู้ที่หลังว่าแกเป็ลูกของพี่พัดจากนั้นพี่พัดก็เลยชวนผมกินข้าวเย็นด้วย ผมคิดว่าอาหารเย็นของพ่อเลี้ยงมีคนทำให้แล้วก็เลยตอบตกลงพี่พัดไป พอทานเสร็จผมก็กลับมานี่แหละครับ"ผมพยายามพูดอธิบายออกมาให้พ่อเลี้ยงใจเย็นลง ซึ่งระหว่างที่ผมเล่านั้นพ่อเลี้ยงก็ฟังอยู่เงียบๆ แต่อ้อมกอดของพ่อเลี้ยงนั้นก็ยิ่งรัดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับซุกหน้ากัดที่ซอกคอของผมอยู่อย่างนั้น มันทำให้ผมเจ็บจี๊ดที่คอจนต้องครางออกมาเบาๆ
"โอ๊ย...อ่ะ"
"หึ มึงไปกินข้าวสบายใจเลยนะ โดยทิ้งกูอดข้าวอยู่คนเดียว"พ่อเลี้ยงผ่อนแรงลง พร้อมกับพูดออกมาทั้งที่หน้ายังซุกอยู่ตรงซอกคอของผมอยู่
"ห๊ะ! พ่อเลี้ยงยังไม่ได้ทานข้าวหรอครับ"ผมพูดออกมาอย่างใเมื่อรู้ว่าพ่อเลี้ยงยังไม่ได้ทานข้าว ซึ่งพ่อเลี้ยงเกิดทานข้าวผิดเวลาจะทำให้ปวดท้องได้ เนื่องจากพ่อเลี้ยงเป็โรคกระเพาะอาหาร จากการที่กินข้าวไม่ตรงเวลาและความเครียดก็เลยทำให้พ่อเลี้ยงไม่หายจากโรคกระเพาะสักที เขาจึงต้องค่อยดูแลพ่อเลี้ยงในเื่อาหารการกินของพ่อเลี้ยงอย่างใกล้ชิดและเข้มงวด
"ทำไมพ่อเลี้ยงไม่ทานข้าวละครับ"ผมพูดออกมาเสียงเข้มติดดุอย่างลืมตัว
"ก็ไม่มีคนตักข้าวให้กู เพราะหน้าที่ตักข้าวให้กูเป็หน้าที่ของมึงกูก็เลยไม่ได้กินข้าวนี่ไง"พ่อเลี้ยงพูดออกมาเสียงอู้อี้เพราะหน้านั้นยังซุกอยู่ที่ซอกคอของผม
"ห๊ะ ! "ผมอุทานออกมาอย่างใ อยากจะบ้าตายกับเหตุผลของพ่อเลี้ยงที่ยังไม่ได้ทานข้าว
"ก็กูบอกแค่ให้มึงไม่ต้องเตรียมข้าวเย็นให้กู แต่กูไม่ได้บอกให้มึงไปที่ไหนก็ได้นิ กูบอกมึงแล้วไงว่าถ้ากูอยู่ที่ไหนมึงก็ต้องอยู่ที่นั่น ทำไมมึงถึงขัดคำสั่งกูห๊ะ ! ตอบกูมาสิว่าทำไม "พ่อเลี้ยงเงยหน้าขึ้นมาพูดว่าให้ผมเหมือนกับเด็กที่เอาแต่ใจ
"ผมขอโทษครับพ่อเลี้ยง มันเป็ความผิดของผมเอง" ผมก็เลยตอบออกไปอย่างสำนึกผิดที่ทำให้พ่อเลี้ยงไม่ได้ทานข้าวเย็น แม้ผมจะงงกับเหตุผลที่พ่อเลี้ยงบอกมาก็จริงแต่ก็ไม่อยากเถียงคนเอาแต่ใจ
"กูี้เีฟังคำขอโทษของมึงแล้วว่ะ กูจะลงโทษมึงแทนเตรียมตัวไว้เลยมึง " พ่อเลี้ยงพูดออกมาน้ำเสียงดีขึ้นกว่าเมื่อกี้นิดหนึ่ง สงสัยอารมณ์จะดีขึ้นแล้วบ้าง
"โอเคครับผมยอมพ่อเลี้ยงทุกอย่างเลยครับ แต่ว่าตอนนี้พ่อเลี้ยงต้องไปทานข้าวก่อนครับ" ผมพูดออกไปอย่างจำยอม ตอนนี้ผมยอมทุกอย่างละครับขัดอะไรเขาไปได้ละครับ ยังไงผมก็ขัดขืนอะไรไม่ได้อยู่แล้ว จำยอมทำให้ตัวเองมีความสุขไม่ดีกว่าหรอ แต่เื่นั้นเอาไว้ก่อน มีเื่ที่ผมเป็ห่วงอยู่นี้คือ เื่ที่พ่อเลี้ยงยังไม่ได้ทานข้าวเดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้ ถ้าพ่อเลี้ยงปวดท้องขึ้นมาผมต้องโดนยายดุแน่เลยครับ
"หึ งั้นมึงรีบเตรียมกับข้าวให้กู กูจะได้รีบไปลงโทษมึงสักที"พ่อเลี้ยงพูดขึ้นพร้อมกับดันผมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องอาหารไป ตอนนี้ผมเดาใจพ่อเลี้ยงไม่ถูกเลยครับว่าเขา้าอะไรกันแน่ อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ผมก็ได้แต่บ่นในใจแหละครับ จากนั้นผมก็เดินตามพ่อเลี้ยงเขาไปในครัวครับ
"กูหิว รีบหน่อยเดินหน่อยชักช้า "พอผมเดินเข้ามาถึงในครัวพ่อเลี้ยงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารก็สั่งขึ้นและบ่นผมทันที
"งั้นเดียวผมอุ่นอาหารบนโต๊ะให้ก่อนนะครับ"
"ไม่อ่ะ กูอยากกินสเต๊ก มึงทำให้กูกินหน่อย"พ่อเลี้ยงพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ
"เอ่อ...แล้วอาหารนี่ละครับ"ผมถามขึ้น แล้วจะให้เอาอาหารที่เต็มโต๊ะนี่ไว้ไหนละ
"แล้วแต่มึงจะเอาไปทำอะไรก็เื่ของมึง แต่ตอนนี้กูจะกินสเต๊กเนื้อ เร็วหน่อยกูหิว"พ่อเลี้ยงทำหน้าไขสือ แล้วยิ้มมุมปากตอบผมแบบกวนประสาทมาก ผมก็จะทำอะไรได้ละครับก็เดินไปหยิบเนื้อที่มันมีของตุนไว้อยู่แล้วในตู้เย็นออกมาทำสเต๊กให้พ่อเลี้ยงทาน
30 นาที่ผ่านไป
"ช้าว่ะ"พ่อเลี้ยงพูดขึ้นทั้งที่ตัวเองก็ยังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ ผมไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรก็เลยได้แต่นิ่งเงียบ อยากจะเถียงออกไปเหมือนกันว่าทำไมพ่อเลี้ยงไม่ทานอาหารที่มีอยู่ละ แค่เวฟไม่กี่นาทีก็ได้ทานแล้ว นี้ให้เขาทำอาหารให้ใหม่มันก็นานเป็ธรรมดา
"หึ"พ่อเลี้ยงละสายตาจากมือถือพร้อมกับหัวเราะในลำคอออกมา จากนั้นพ่อเลี้ยงก็ลงมือทานสเต๊กตรงหน้าจนหมด
"ขออนุญาตเก็บจานนะครับ"ผมก็ทำการเก็บจานไปล้าง พอล้างเสร็จก็เดินออกมาที่ห้องอาหาร พ่อเลี้ยงก็ยืนมองผมด้วยสายตาที่ทำให้ผมรู้ชะตาตัวเอง ว่าคืนนี้ผมตายคาเตียงแน่นอน
"ถึงเวลาลงโทษมึงแล้ว"
โปรดติดตามตอนต่อไป >>>>>>>
484
