จ้าวเจียงส่งข้อความไปทางเลขาของชิวหยางเพื่อตอบตกลงรับข้อเสนอการดูแลอ้ายชิง มันไม่ใช่งานยากอะไรนัก และ่นี้เขาก็ยังต้องเจอกับอ้ายชิงตัวน้อยเกือบทุกวันด้วย เพราะฉากของเขากับอ้ายชิง ยังต้องถ่ายด้วยกันอีก
“นี่อาเจียง ฟีดแบคซีรีส์ตอนสุดท้ายที่นายถ่ายไป ดูเหมือนจะมีแฟนคลับเริ่มพูดถึงนายแล้วนะ แต่ไม่ได้เยอะอะไร”
พี่สาวหลี่ยื่นมือถือที่เข้าแท็กซีรีส์ให้เขาได้ดู ส่วนใหญ่จะพูดถึงคู่พระนางมากกว่านักแสดงตัวประกอบแบบเขา แต่ก็ยังมีคนที่เอ่ยถามถึงคนแสดงเป็องครักษ์ด้วย
“นี่ๆ ไง มีคนถามอยู่ว่านายเป็ใคร แถมชมด้วยนะว่าอาเจียงของพี่ดีมากจนน้ำตาไหล ฮือ ในที่สุด”
“ฮ่าๆ พี่ก็เวอร์น่า”
“เอ๊ะ มีคนแปะรูปนายด้วย ไหนๆ ดูสิ”
พี่สาวหลี่ตาวาวที่เห็นคอมเม้นลงรูปจ้าวเจียงในชุดธรรมดา พร้อมกับคอมเม้นวิจารณ์หน้าตาของเขาอย่างเมามันส์
“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย! นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ยังมาบูลลี่หน้าตากันอีกเหรอ ไหน ‘หน้าตาโคตรธรรมดา เป็แค่นักแสดงตัวประกอบน่ะดีแล้ว!’ อะไรนะ ทุเรศเป็บ้าเลย!”
หญิงสาวที่ในตอนแรกอารมณ์ดีแต่พอได้มาอ่านคอมเม้นไม่สร้างสรรค์ก็ทำให้ของขึ้นจนจ้าวเจียงต้องปลอบให้อีกฝ่ายใจเย็นลง
“ไม่ต้องสนใจหรอกครับ ให้เวลาพิสูจน์ความสามารถดีกว่า ตอนนี้ผมแสดงดีขึ้นมากไหม”
“ดีขึ้นมาก เมื่อก่อนแกเล่นแข็งเป็หิน หน้านิ่งซะ เอาจริงนะ ฉันยังท้อใจกับแกเลย”
“ฮ่าๆ ก็จริงนะครับ ว่าแต่พรุ่งนี้เรามีถ่ายฉากไหนอีกไหม”
พี่สาวหลี่ก้มลงเช็คตารางงานอันน้อยนิดของจ้าวเจียงก่อนจะส่ายหัว ทว่าก่อนที่จะเก็บมือถือลง อยู่ๆ สายโทรศัพท์ก็เข้ามาขัดจังหวะ
“สวัสดีค่ะ หลี่เจินพูดค่ะ … อะไรนะคะ! จริงเหรอ ได้ค่ะได้ ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ!”
จ้าวเจียงที่นั่งดูทีวีอยู่หันไปหาคนข้างกายที่กำลังทำหน้าตื่นเต้นเต็มที่
“มีอะไรเหรอครับ”
“มีงานโฆษณาเข้า! กรี๊ด ฉันดีใจชะมัด ฮือ!”
ดูเหมือนคนที่ดีใจกว่าเขาคือพี่สาวหลี่ที่ตอนนี้กรีดร้องอย่างดีใจเหมือนได้ถูกรางวัล
“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ ฮ่าๆ”
“ดีใจสิยะ! นายจะได้มีงาน แถมฉันจะได้มีงาน เฮ้อ ว่าแต่ ทำไมอยู่ๆ งานถึงเข้านะ ไม่ใช่ว่าทางค่าย…”
ติ๊ด ติ๊ด
เสียงข้อความดังขึ้นที่โทรศัพท์ของจ้าวเจียง ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะขมวดคิ้ว
“ใครส่งอะไรมาอ่ะ”
“อืม เหมือนเลขาคุณชิวหยางจะส่งข้อความมานะครับ”
จ้าวเจียงเปิดแอปพลิเคชันสีเขียวขึ้นดูข้อความที่อีกฝั่งส่งมา
[งานโฆษณาที่ผมให้เลขาติดต่อไปให้น่ะ ทำให้เต็มที่ด้วย -ชิวหยาง]
“เอ๊ะ เขาเป็คนเอางานมาให้เราเหรอเนี้ย หรือเพราะนายตอบตกลงดูแลคุณหนูอ้ายชิงให้”
“อืม ผมว่าน่าจะอย่างงั้นนะ”
“อาเจียง นายต้องเกาะขาทองคำนี่ให้แน่นๆ เลยนะ!”
พี่สาวหลี่จับไหล่เขาพร้อมดวงตาที่เป็ประกายระยิบระยับ
“ฮ่าๆ แต่ถ้าไม่มีฝีมือ ผมมั่นใจเลยว่าคุณชิวหยางต้องสะบัดผมหลุดจากขาแน่ๆ”
“แต่นายมีฝีมือ เพราะงั้น ไม่มีทางหลุดจากขาทองคำแน่นอน เอาล่ะอาเจียงตัวน้อย ไปอาบน้ำพักผ่อนซะ อ้อ อย่าลืมท่องบทที่เหลือด้วยล่ะ”
++++
วันหยุดวันหนึ่งสำหรับจ้าวเจียงแล้ว เป็วันที่แสนธรรมดา ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามีเสียงโทรเข้ามาไม่หยุด
“สวัสดีครับ จ้าวเจียงพูด”
“พี่ชาย! อ้ายชิงเอง!”
เสียงสดใสของเด็กน้อยดังขึ้นจากปลายสายทำให้ร่างสูงโปร่งที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียงนอนลืมตาขึ้น
“เสี่ยวอ้ายโทรมาหาพี่ชายเหรอครับ”
“ใช่แล้ว! วันนี้เราหยุด พี่ชายก็หยุด เราคิดถึงพี่ชาย!”
จ้าวเจียงเหลือบตามองนาฬิกาบนผนังก็เห็นว่าเป็เวลาสิบโมงเช้า
“เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็ได้เจอกันแล้วนะครับ”
“แต่เราอยู่หน้าตึกที่พี่ชายอยู่แล้วอ่ะ”
“ห่ะ! ตอนนี้เสี่ยวอ้ายอยู่กับใครครับ!”
คนตัวสูงโปร่งรีบลุกขึ้นจากเตียงนอนทันทีที่ได้ยินปลายสายบอกแบบนั้น
“อยู่กับคุณลุงขับรถฮะ”
“งั้นเสี่ยวอ้ายรอพี่นะ พี่จะรีบลงไปรับ”
ด้วยความที่ไม่อยากให้เด็กน้อยรอนาน จ้าวเจียงเพียงแค่ล้างหน้าและแปรงฟันอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบออกจากห้องไปหาเด็กน้อยที่อยู่ด้านล่างตึกทันที
“พี่ชาย เราอยู่นี่!”
เสียงเรียกของเด็กน้อยะโขึ้นพร้อมะโโหยงๆ ให้จ้าวเจียงได้เห็นตัวเอง
“ได้บอกคุณอาหรือเปล่าว่าจะมาหาพี่”
“ไม่ได้บอกอ่ะ”
เด็กน้อยส่ายหัวไปมา
“กระผมได้บอกนายท่านไว้แล้วครับคุณจ้าว”
คุณลุงใส่ชุดสูทพูดขึ้น
“อ่า ดีแล้วครับ”
“งั้นกระผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ตอนเย็น นายท่านจะเป็คนมารับคุณหนูเอง”
“เอ๊ะ .. เดี๋ย- เฮ้อ มาไวไปไวจัง”
จ้าวเจียงถอนหายใจก่อนจะก้มหน้าลงมองอ้ายชิงที่ยืนเกาะขาเขาเป็ลูกหมีติดแม่
เอาเถอะ ถือว่าเริ่มงานพี่เลี้ยงเลยแล้วกัน
++++
จ้าวเจียงพาเด็กน้อยที่ดูตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆ ขึ้นมาบนห้องพัก ดีหน่อยที่เขาทำการเก็บห้องไว้เรียบร้อย ดูไม่สกปรก ไม่งั้นเขาได้อายเด็กแน่ๆ
“ห้องพี่ชายเล็กจัง”
เด็กน้อยพูดออกมาหลังจากที่เข้ามาภายในห้องนอน
“พี่อยู่คนเดียวครับ แถมตอนนี้พี่บ้อแบ้ด้วย”
เขาตบกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างให้อ้ายชิงดู
“มาอยู่บ้านของเราสิ! บ้านของเราใหญ่มากเลยนะ”
เด็กน้อยตาเป็ประกายชักชวนให้เขาไปอยู่ด้วย
“ฮ่าๆ ได้ที่ไหนเล่าเด็กดี เสี่ยวอ้ายไปนั่งรอบนโซฟาก่อนนะ เดี๋ยวพี่ทำอาหารเช้าให้กิน”
“อื้ม! เราจะรอ”
ดวงตาเด็กน้อยเป็ประกายกล้าทันทีที่ได้ยินว่าคนพี่จะทำอาหารเช้าให้กิน แม้ตอนอยู่บ้านอ้ายชิงจะทานแล้วก็เถอะ
“เราอยากกินขนมด้วย”
“อืม วัตถุดิบไม่พอแฮะ งั้นหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จเราออกไปซื้อวัตถุดิบทำขนมดีไหม ไม่อยากจะโม้หรอกนะ แต่พี่น่ะ ทำขนมเก่งมาก”
ก็เพราะชาติก่อนฝึกทำขนมให้บรรดาหลานๆ ได้ทานล่ะนะ เลยมีสกิลการทำอาหารทำขนมอยู่ด้วย
“เย้! เราจะรอ”
หลังจากที่ทั้งสองพากันกินข้าวเช้า ต้าวเจียงก็ผละตัวไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะได้เดินทางไปซูเปอร์มาร์เก็ตข้างคอนโดที่เขาอาศัยอยู่
“จับมือพี่นะ เดี๋ยวหลง”
“อื้อ!”
มือเล็กกับมือเรียวสวยสอดประสานกัน ด้วยความที่อ้ายชิงเป็เด็กที่น่ารักแถมความโด่งดังจากที่เคยเล่นละครและออกงานกับคุณอาทำให้มีคนมองเป็ระยะๆ เพราะจำได้
“ใส่หมวกหน่อยครับ”
ดีนะที่เขาเอาหมวกมาด้วย จะได้ปิดบังสายตาของคนมองอ้ายชิงได้ ทว่าก็ยังมีคนที่เห็นก่อนหน้านั้นจำได้อยู่ดี
‘เธอๆ นั่นคุณหนูอ้ายชิงหลานคุณชิวหยางนิ มาเดินอะไรที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ แบบนี้อ่ะ คนข้างๆ นั่นใครกัน’
‘พี่เลี้ยงคนใหม่ล่ะมั้ง ฉันเคยได้ยินข่าวลือๆ กันมาว่าคุณหนูอ้ายชิงเอาแต่ใจมาก ชอบก้าวร้าวใส่พี่เลี้ยง คุณชิวหยางแกก็ตามใจหลานจนเสียคน ไล่พี่เลี้ยงออกหมด ฉันว่าคนนี้ก็ค-’
“ผมไม่ทราบนะครับว่าคุณไปรู้เื่ราวส่วนตัวของคนอื่นได้ยังไง แต่ผมขอเตือนคุณไว้ พูดไม่มีมูลความจริง ระวังจะโดนฟ้องเอานะครับ”
จ้าวเจียงทนไม่ไหวที่อ้ายชิงโดนว่าแบบนี้ จะด่าจะว่าตัวเขาก็ไม่ว่า แต่หากมากระทบถึงเด็ก ไม่ว่าหน้าไหน เขาก็จะไม่ยอมแน่
“อ อะไรของแก!”
“ที่ผมเตือน ก็รบกวนฟังด้วยนะครับ”
“เหอะ เป็แค่พี่เลี้ยง เดี๋ยวสักวันแกก็โดนเฉดหัวออกจากหน้าที่เพราะความก้าวร้าวของเด็กคนนี้แน่!”
“เราไม่ได้ก้าวร้าวนะ!! แล้วเราก็จะไม่ให้พี่ชายไปด้วย”
“เหอะ! เด็กอย่-”
“กรุณาหยุดพูดคำพูดที่น่าเกลียดด้วยนะครับ … ไปกันเถอะเสี่ยวอ้าย”
จ้าวเจียงยอมถอยออกมาดีกว่า เพราะเขาไม่้าให้อ้ายชิงได้ฟังคำหยาบคายหรือไปโต้เถียงกับผู้ใหญ่
“เหอะ นึกว่าจะแน่!!”
“เสี่ยวอ้าย พี่ขอโทษนะครับ ที่ทำไหนหนูได้ยินคำพูดที่ไม่ดี”
จ้าวเจียงพาอ้ายชิงมาอีกทาง เขาย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน
“ไม่เป็ไร เราชินแล้ว พี่เลี้ยงเราก็ชอบว่าเราแบบนี้”
เขาอดสะท้อนใจไม่ได้ จ้าวเจียงตัดสินใจรวบเด็กตัวเล็กเข้ามากอดแน่นๆ
“เสี่ยวอ้ายของพี่เป็เด็กดีที่สุด น่ารักที่สุด”
“อื้อ! เราเป็เด็กดี เราน่ารัก!”
แขนเล็กๆ กอดคอจ้าวเจียงแน่น ใบหน้าเอียงซบข้างแก้มคนพี่พร้อมกับแย้มยิ้มอย่างมีความสุขเพราะคำชม
+++++++++
เสี่ยวอ้ายของเราเป็พระเอกแหละ คุณอาคือตัวประกอบ
4K
