ผู้กลืนกินเทพเจ้า : ยอดนักล่าแห่งยุควันสิ้นโลก

　　โลลิน่ามองฉินซือหยางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง ดูเหมือนเธอจะไม่เชื่อคำพูดของเขาเลย

　　ฉินซือหยางกางมือ "ถ้าผมไม่มีความมั่นใจ ก็คงจะไม่มาหาคุณหรอก เพราะฉะนั้นผมหวังว่าคุณจะใจเย็นลงหน่อยและคุยกับผมต่อไป"

　　"นายต้องการอะไร?"

　　"ผมบอกไปแล้วว่าอยากให้คุณแนะนำคนที่ช่วยปลอมแปลงพลังลำดับให้ผมรู้จัก"

　　"แล้วไงต่อ?"

　　"แล้วไงต่อ... เฮ้อ ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยนะ เอาละ วางมือจากซองปืนลงก่อน"

　　ฉินซือหยางเห็นจิตสังหารในแววตาของโลลิน่า เขารู้ว่าเธอจะต้องพยายามยิงและฆ่าเขาอย่างแน่นอน เขาจึงพูดออกมาอย่างจนปัญญา

　　"อย่าเสียเวลาเปล่าเลย ก่อนที่ผมจะมา ผมได้ตั้งเวลาส่งอีเมลถึงตำรวจทุกคนในสถานีตำรวจไว้แล้ว พรุ่งนี้เช้าทุกคนในสถานีตำรวจจะรู้ว่าพลังลำดับของคุณเป็นของปลอม ถ้าคืนนี้ผมกลับไปแก้ไขเวลาไม่ได้ พรุ่งนี้คุณก็จะถูกเปิดโปงทันที…เพราะฉะนั้น ต่อให้ฆ่าผมไป ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"

　　"อะไรนะ?!" โลลิน่าตกใจ

　　เธอไม่คิดว่าผู้ชายแปลกหน้าคนนี้จะมีการเตรียมการแบบนี้ไว้ด้วย!

　　คราวนี้เธอกังวลจริง ๆ แล้ว

　　สถานการณ์กำลังดำเนินไปในทิศทางที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเธอ

　　"อีกอย่าง ยังไงคุณก็ฆ่าผมไม่ได้หรอก"

　　ในขณะที่โลลิน่ากำลังตะลึงอยู่ ฉินซือหยางก็ใช้ทักษะความรุนแรงถีบตัวพุ่งออกไป

　　โลลิน่าเป็นผู้มีพลังลำดับ และไม่ได้อยู่ในเลเวลต่ำสุดด้วย ความสามารถในการรับรู้และความว่องไวของเธอจึงสูงกว่าคนปกติมาก

　　แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังทำได้แค่เห็นฉินซือหยางพุ่งเข้าหาเธอด้วยความเร็วสูง และไม่มีเวลาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

　　ฉินซือหยางคว้าปืนในมือของโลลิน่า จากนั้นกระโดดถอยหลังไปสองก้าว เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างกัน

　　"ทำอะไรน่ะ?!"

　　ฉินซือหยางหมุนปืนในมือและพูดติดตลก "ผมพูดตั้งนานคุณก็ไม่เชื่อ เลยต้องใช้ความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์"

　　พูดจบ เขาก็หันปากกระบอกปืนไปทางโลลิน่าทันที ดวงตาของโลลิน่าก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

　　"นาย...นายต้องการจะทำอะไรกันแน่?"

　　"บอกแล้วไง ว่าแค่อยากคุยกับคุณ ตอนนี้ผมว่าคุณคงจะใจเย็นลงแล้วนะ"

　　เมื่อพูดจบ ฉินซือหยางก็วางปืนลง

　　"เล่ามาได้เลย ว่าผมจะติดต่อคนคนนั้นได้ยังไง"

　　โลลิน่าเหลือบตามองฉินซือหยาง และพบว่าเขาไม่ได้มีเจตนาจะฆ่าเธอจริง ๆ เธอจึงต้องตอบคำถามของเขา

　　"ฉันก็ไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร เพื่อนคนอื่นบอกฉันว่าเขาช่วยเรื่องการลงทะเบียนพลังลำดับได้ ฉันรู้แค่ว่าคนคนนั้นเป็นลูกค้าประจำของห้องแชตเสมือนจริงของไอซิส ถ้าอยากเจอเขา ก็ไปเฝ้าในห้องแชตบ่อย ๆ ก็พอแล้ว"

　　"แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคนไหน?"

　　"เข้าไปสังเกตในห้องแชตดี ๆ ก็จะเจอเอง"

　　ฉินซือหยางได้ยินว่าโลลิน่ายังไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด เขาก็ยิ้ม

　　"สังเกตดี ๆ เหรอ? ผมไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าผมถามว่า 'ใครสามารถช่วยผมได้เหมือนที่ช่วยโลลิน่า' จะได้ผลไหม?"

　　โลลิน่าได้ยินแล้วก็กัดฟันด้วยความโกรธ

　　"ถ้านายเข้าห้องแชตแปดครั้ง คนคนนั้นจะมาหานายเอง"

　　"แล้วไงต่อ?"

　　"จากนั้นก็ให้ชื่อและข้อมูลส่วนตัวของนายกับเขา แล้วบอกพลังลำดับที่นายต้องการปลอมแปลงให้เขา เขาจะช่วยให้นายผ่านการประเมินการลงทะเบียนของสำนักงานผู้มีพลังลำดับ"

　　"ไม่ต้องไปที่สำนักงานด้วยตัวเองเหรอ?"

　　"ต้องไป แค่ไปตามเวลาที่เขากำหนด แล้วไปรับใบรับรองการเป็นผู้มีพลังลำดับที่ลงทะเบียนแล้วก็พอ"

　　"ดังนั้น สามารถข้ามขั้นตอนการประเมินไปได้เลยใช่ไหม?"

　　"ใช่ สามารถข้ามขั้นตอนการประเมินได้"

　　ฉินซือหยางทบทวนคำพูดของโลลิน่าในใจ และรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรมากนัก

　　"สิ่งที่นายอยากรู้ฉันก็บอกหมดแล้ว เอาปืนฉันคืนมาได้หรือยัง?"

　　ฉินซือหยางเงยหน้ามองโลลิน่าแล้วส่ายหน้า

　　"ไม่ได้?! แล้วนายต้องการอะไรถึงจะยอมคืนปืนให้ฉัน?!"

　　ตำรวจทุกคนจะมีปืนประจำกายเป็นของตัวเอง

　　ปืนทุกกระบอกจะมีหมายเลขที่ไม่ซ้ำกัน และจะถูกเรียกเก็บไปตรวจสอบเป็นประจำเพื่อดูว่าปืนเก่าแล้วหรือยัง

　　หากปืนของใครไม่ถูกนำมาส่ง ก็จะถูกตรวจสอบได้ทันที

　　ถ้าปืนหาย จะถือว่าเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงมาก อย่างน้อยที่สุดก็ต้องถูกระงับการสืบสวนคดี ถ้าปืนกระบอกนี้ไปก่อเหตุร้ายแรงขึ้นมา เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำปืนหายจะต้องถูกไล่ออกแน่นอน

　　โลลิน่าที่ปลอมแปลงพลังลำดับเพื่อเข้าไปทำงานในสถานีตำรวจ ย่อมหมายความว่าเธอต้องการงานนี้มาก เธอไม่สามารถยอมให้ความพยายามทั้งหมดของเธอต้องพังทลายลงในมือของฉินซือหยาง

　　"เมื่อกี้คุณตอบคำถามของผมเพราะผมรู้ความลับของคุณ เพื่อไม่ให้ผมเอาความลับของคุณไปเปิดเผย คุณจึงต้องตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องการปลอมแปลงพลังลำดับ

　　ส่วนปืนกระบอกนี้ ถูกผมแย่งมาตอนที่คุณพยายามจะฆ่าผม มันไม่เกี่ยวกับการตอบคำถามเมื่อกี้"

　　ฉินซือหยางยิ้ม "ถ้าอยากได้ปืนคืน ก็ต้องมีค่าแลกเปลี่ยนต่างหาก"

　　"ว่ามาสิ นายต้องการอะไร?!"

　　โลลิน่าเริ่มจะรู้สึกเหมือนจะบ้าเพราะฉินซือหยางแล้ว

　　เธอไม่คิดว่าฉินซือหยางจะจัดการยากขนาดนี้ การสนทนาครั้งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้เลย

　　"บอกพลังลำดับที่แท้จริงของคุณมา"

　　"ฝันไปเถอะ!" โลลิน่าโมโหจนตัวสั่น ภายใต้แสงดาวอันริบหรี่ เธอเหมือนสิงโตสีทองที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

　　"ผมเป็นคนรักษาสัญญา เมื่อกี้คุณตอบคำถามของผมไปแล้ว ผมรับรองว่าจะไม่เอาเรื่องที่คุณปลอมแปลงพลังลำดับไปบอกคนอื่น

　　แต่ปืนกระบอกนี้ คุณก็อย่าคิดว่าจะได้มันคืนไป เมื่อมีปืนกระบอกนี้ ผมก็จะฆ่าคนได้ง่ายขึ้น"

　　"แต่ว่า..."

　　"บางทีอาจจะต้องให้คุณรับผิดชอบแทนผมหน่อยนะ"

　　"แก! แกมันคนเลว! ฉันไม่ได้ไปทำอะไรให้แกเสียหน่อย ทำไมไม่ปล่อยฉันไปสักที!"

　　"พลังลำดับที่แท้จริงของคุณ บอกผมมา แล้วผมจะคืนปืนให้"

　　"ฉันพยายามอย่างหนักกว่าจะได้เป็นตำรวจ รู้ไหมว่าฉันต้องผ่านความยากลำบากอะไรมาบ้าง? ฉันถึงกับต้องเสียความบริสุทธิ์ของตัวเองไปเพราะเรื่องนี้!"

　　"พลังลำดับที่แท้จริง"

　　"ปีศาจใจร้าย! ต้องทำลายฉันให้ได้ก่อนถึงจะพอใจใช่ไหม?!"

　　"พลังลำดับ"

　　ไม่ว่าโลลิน่าจะคลุ้มคลั่งและบ่นยังไงฉินซือหยางก็ยังคงพูดคำถามเดิมซ้ำไปมาอย่างเย็นชา

　　คำพูดของเขาสั้นลงเรื่อย ๆ ซึ่งหมายความว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดลง

　　"โลลิน่า ถ้าคำพูดต่อไปของคุณไม่ใช่พลังลำดับ ผมจะจากไปทันที รับรองว่าอุปกรณ์ติดตามกลิ่นระดับต่ำของคุณจะไม่มีวันตามหาเงาของผมเจอ"

　　ดวงตาสีฟ้าของโลลิน่าเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝาดจากการคลุ้มคลั่ง มันดูน่ากลัวมากในป่าที่มืดสลัว

　　ส่วนฉินซือหยางที่ปิดบังใบหน้า ก็ยืนอยู่ตรงข้ามเธอเหมือนผู้สังเกตการณ์ที่ไม่มีอารมณ์ใด ๆ

　　ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าอกของเขาที่ขยับขึ้นลงตามการหายใจ คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาเป็นเพียงรูปปั้นประหลาด ๆ อันหนึ่ง